مثل شهید «آوینی» تکلیف «هادی» با خودش مشخص بود

شهید هادی باغبانی در سال ۱۳۶۲ در روستای دار بدین روشن بهنمیر، از توابع شهرستان بابلسر متولد شد. وی فرزند سوم خانواده بود. پدرش که کارمند راه‌آهن بوده بعد از تولد هادی، به بندر ترکمن منتقل شد و هادی دوران کدوکی خود را تا ۶ سالگی در بندر ترکمن گذراند. پس از انتقال پدر به فیروزکوه، هادی درسش را در فیروزکوه ادامه داد و پس از پایان دوره متوسطه، در رشته حسابداری در دانشگاه فنی کرج پذیرفته شد اما پس از مدتی تغییر رشته داده مدرک کارشناسی در رشته ارتباطات اجتماعی را از دانشگاه بوعلی تهران اخذ کرد.

علاقه هادی به هنر و به خصوص مستندسازی موجب شد که به این راه کشیده شود. او سابقه چند سال فعالیت مستندسازی در حوزه هنری، روایت فتح و صداوسیما داشت و این سال‌ها با اتحادیه رادیو تلویزیون‌های اسلامی همکاری می‌کرد. شهید باغبانی، در سال ۱۳۸۸ ازدواج کرد که حاصل این ازدواج یک دختر به نام رضوانه است که در هنگام شهادت پدر تنها ۳ سال داشت.

شهید هادی باغبانی، خبرنگار و مستندسازی بود که از ابتدای نبرد سوریه به همراه یک گروه از مستندسازان ایرانی برای ثبت دقیق جنایات سلفی‌ها و تکفیری‌ها در این کشور حضور پیدا کرده بود، در تاریخ ۲۸ مرداد ۹۲، در آخرین جنایت گروه‌های تروریستی در درگیری‌های مناطق حاشیه‌ای دمشق توسط تروریست‌های تکفیری جبهه النصره به شهادت رسید.

در چهارمین سالگرد شهادت این شهید مدافع حرم، حریم حرم با «مجید بزرگ‌زاده»، دوست و همکار او گفتگویی داشته که در ادامه تقدیم می‌شود.

 
جناب بزرگ‌زاده از پیشینه‌ی آشنایی خود با شهید باغبانی بگویید.
با آقا هادی در محله‌ی حکیمیه تهران هم محله‌ای بودیم و بعدتر در حوزه هنری همکلاسی هم شدیم. مدتی هم برای ساخت مستند همکاری می‌کردیم.

 از دغدغه‌ها و علاقه‌مندی‌های شهید باغبانی بگویید.
شهید هادی باغبانی در وجود خود بارقه‌های هنری داشت؛ مثلا صدای خوبی داشت. هر چند شاید به علت جبر زمانه مسیر تحصیلات آکادمیک او از هنر نگذشته بود اما از طریق حوزه هنری و موسسات دیگر به شدت برای تکمیل اطلاعات خود در زمینه‌ی هنر تلاش می‌کرد.

 به نظر شما شهید به چه دلیل هنر را دنبال می‌کرد؟ دغدغه، علاقه و یا هردو؟
اجازه بدهید از مسیر دیگری پاسخ سوال شما را بدهم. امروز عده‌ی کثیری برای تعیین هدف به دنبال نیاز جامعه هستند اما من فکر می‌کنم این نگاه و دغدغه کامل نیست. هر کسی باید بسنجد که نیاز روز تا چه میزان با توانمندی‌های او منطبق است. به طور کلی باید تناسبی بین دغدغه و علاقه‌ی فرد وجود داشته باشد و به نظر من شهید هادی باغبانی هر دوی این ها را با هم داشت. هم ضرورت هنر را در دنیای امروز فهمیده بود و هم بستر توانایی‌های لازم هنری برایش فراهم بود.

 تفریح شهید باغبانی چه بود و اوقات فراغتش را چگونه می‌گذراند؟
دوران آشنایی ما، دوران اوج کار ما بود. کار و بچه داری و خانواده! تفریح ما هم کار بود.

 پیش آمده بود که در واجبات عبادی‌اش تاخیر کند؟ مثلا نماز...
من که ندیدم! ما 3-4 نفر بودیم در دفتر کار، به او اصرار می کردیم که امام جماعت ما شود، طفره می‌رفت. یک بار به او گفتم بگو «استغفرالله ربی و اتوب الیه» و بایست جلو! از آن به بعد نماز را به جماعت و امامت ایشان در دفتر می‌خواندیم.

 ویژگی اخلاقی بارز شهید باغبانی چه بود؟
مراقبه ویژگی دائمی او بود. این را حتی از چهره‌اش می‌شد فهمید. نسبت به اعمال و گفتارش دقت داشت. آدم کم حرف و پر عملی بود.

 چطور متوجه شهادت او شدید؟
یکی از دوستان گفت هادی به شدت مجروح شده است، برایش دعا کنید. من همان موقع فهمیدم که هادی شهید شده است.

 چطور شهید شد؟
کمین خوردند. گزارش موقعیت آن‌ها را آمریکا داده بود. به نظر من افتادن دوربین شهید باغبانی به دست تروریست‌ها از الطاف خفیه‌ی الهی بود که سبب شد ابعاد مختلفی از جنگ سوریه فاش شود.

 هادی باغبانی نکته ی پنهانی در زندگی‌اش داشت که با یافتن آن بعد از شهادتش به رفاقت با او افتخار کنید؟
با توجه به مشکلات مالی‌اش در مسجد محل از جیب هزینه می‌کرد. از این جنس فعالیت‌ها داشت. من مطمئن بودم هادی شهید می‌شود حتی قبل از اعزامش اما فکر نمی‌کردم انقدر زود شهید شود. با خودم می‌گفتم حداقل 15-16 بار باید اعزام شود!

 شهید باغبانی چه داشت که عاقبتش ختم به شهادت شد؟
به نظر من او طمانینه و اطمینان وجود داشت. تکلیفش با خودش مشخص بود. فلسفه و برنامه‌ی زندگی‌اش را می‌دانست. او شهادت را در برنامه‌هایش داشت. آرزو داشت در جوانی از دنیا برود. در کنار این ها برنامه‌ی عقلانی زندگی خود را هم داشت، مثلا با توجه به کار آزاد پیگیر بیمه ی عمر خود بود. اوقات فراغت خود را هم با کار پر می کرد. دائما برای بیشتر شدن علمش تلاش و سوال می‌کرد. حتی تا آخرین سفر هم همینطور بود. دغدغه داشت که با کیفیت کار کند. من به او می‌گفتم پوششت را طوری انتخاب کن که سند خبرنگاری ات باشد، نه نشانه‌‌ی به جنگ رفتنت اما او از زاویه‌ی عکاسی و نوع دوربین می‌پرسید. شبیه شهید آوینی تکلیفش با خودش مشخص بود و می‌دانست وظیفه و دین و دنیایش چه هست.