لعنت به این ذهن من که از اول با قاب ها و رنگ ها و نورها و بافت ها و میزانسن های سینمایی شکل گرفته! حالا نمی دانم با این عکس آخرِ تو چکار کنم مَرد ؟! مثل یک عکس موبایلی دنیای مجازی با آن برخورد کنم یا نه خیال کنم صحنه ی پایانی از یک فیلم جنگی با قهرمانی اسطوره ای را می بینم؟! از همین فیلم هایی که خیلی ها خیال می کنند دوره اش سر آمده!
می دانی اخوی در آخرین سکانس فیلم زندگیت خوب درخشیدی! مثل یک ابرقهرمان! خدا هم اصلن به افتخار بازی معرکه تو بود که این صحنه پردازی زیبا را برایت طراحی کرد. با آن نور زرد و سرخِ غروب و ستون های مورب دود که مثل تاش هایی از آبرنگ، به ترکیب بندی تصویر عمق داده و بر ابهت رویایی صحنه افزوده و خیمه هایی که در بکراند، میزانسن غروب صحرای کربلا را تداعی می کند. چهره کریه و گرخیده آن کفتاری که با خنجر پشتت ایستاده را نیز نباید از قلم انداخت. می دانی سکانس آخر را که تصور میکنم می بینم دوره ات می کنند و از تو می خواهند زانو بزنی و تسلیم بشوی تو اما بی توجه به آن ها و در کمال آرامش درست مثل همین میمیکی که در عکس به چهره ت داری، نیم نگاهی به غروب خورشید میکنی و زیر لب سلام می دهی به ارباب بی کفن، همین حرامی وَلَدالشِمری که در پلان هست، لجش می گیرد و حرف نامربوطی از دهان نجسش بیرون می جهد! طاقت نمی آوری و چنان سیلی به گوشش می زنی که جای پنجه ات روی صورت منحوسش به یادگار بماند و تا روز سَقَط شدنش که زیاد دور نیست، هربار که خود را در آینه دید یادش بیاید کدام شیربچه حیدر کرار بود که خط خطی اش کرد! بعد همین بدمنِ کریه المنظر قصه، همانجا به ربَّ اول و آخرش ابلیس، قسم می خورد که داغِ سیاه قلمِ چشم و ابروی مشکی ات که شبیه تمثال های آویز بر پیشانی موکب های اربعین است را به دل مادرت بگذارد.. راستی مادرت.. راستی مادرت.. همسرت.. فرزندت.. بعد از این هر بار با شنیدن روضه های عاشورا چه حالی می شوند.. غریب گیر آوردنت! غریب گیر آوردنت..
*محمدباقر مفیدی کیا*
