حریم حرم: یک سال اختلاف سنی داشتند ولی با هم وارد مدرسه شدند، با هم ورزش میکردند و حتی با هم وارد فعالیتهای تشکیلاتی شدند. در اصول اعتقادی اختلاف نظری با هم نداشتند. هر دو به نقطۀ پایان ایمان رسیده و ادامۀ راهشان سمت خدا بود و عروج به سوی خدا مقصد نهایی شان.
ابراهیم و جواد هیچ تعلق و وابستگی به این دنیا در خود احساس نمیکردند و خوب میدانستند انتها و مقصد مسیری که در آن هستند پرواز است؛ اما هر کدامشان میخواست قبل از دیگری برود. حتی با هم شرط هم بسته بودند؛ ابراهیم میگفت اولین کسی که میرود من هستم و جواد میگفت من.
***
وارد راهروی بیمارستان شد. به سرعت به سمت بخش مراقبتهای ویژه رفت. درِ اتاق را باز کرد. پاهایش کمی میلرزید. با دیدن او دلش نیز لرزید و اشکهایش جاری شد.
او را چشم بسته بر روی بستر دید، درحالیکه سرمی به دستش وصل بود تا از این طریق تغذیه کند. هیچ صدایی نبود جز صدای دستگاه مراقبت ویژه که هر لحظه اعلام میکرد قلب همچنان میتپد. علی رغم بسته بودن پنجره و کشیده بودن کرکره ها، سرمای اتاق تا مغز استخوانش نفوذ میکرد و لرزشی خفیف به جانش انداخته بود.
خاطرات تنها چیزی است که در پایان برای انسانها باقی میماند
نزدیکش نشست. جواد کاملا بیهوش بود. به چهره اش نگاه میکرد. چهره ای که همیشه تبسم داشت. هنوز هم مانند گذشته مهربان به نظر میرسید.
ابراهیم طنین خندههای جواد را میشنید، احساس میکرد جانی دوباره گرفته. به یاد میآورد؛ سکوت و نجواهایش را، سخنان زیبا و شوخیهای لطیفش را، از شرطی که گذاشته بودند کدام یک در شهادت از دیگری پیشی میگیرد.
ذهن ابراهیم مملو از خاطرات جواد بود. چرا نباشد وقتی که آنها یک روز از زندگیشان را بدون دیگری سپری نکرده بودند؛ و همه آن خاطرات اکنون همچون فیلمی از برابرش میگذشتند. دستان جواد را گرفته بود و فشار میداد و بی محابا اشک میریخت. با صدایی گرفته گفت: شرط بندی را بردی جواد!
ساعت یک شب بود، صدای باز شدن درِ اتاق سکوت را شکست. دوستان جواد بودند که بدون توجه به زمان ملاقات، به بیمارستان آمده بودند. نیازی نبود چیزی از وضعیت جواد بپرسند. همین که آن جوان تنومند را بیهوش با ضعفِ نمایان در چهره اش میدیدند؛ همین که میدیدند تنها چیزی که باعث شده جواد هنوز در این دنیا باشد، سرمی است که به او وصل شده و هر چند ثانیه قطره آبی از آن میچکد؛ کافی بود که هق هق گریه شان بلند شود. برایشان باور کردنی نبود که دوست صمیمیشان را به زودی از دست خواهند داد.
کمی پیشش نشستند. خواستند بروند که ابراهیم برایشان دست تکان داد و گفت: «شما بروید، من پیش جواد میمانم.»
آنها رفتند و ابراهیم در سرمای آن اتاق نزدیک جواد نشست. چیزهایی را تعریف میکرد و به هم میبافت که اگر کسی میشنید از سخنانش هیچ نمیفهمید.
هوای بودنش را همچنان داشت
ابراهیم طبق عادتش در مسجد قائم (عج)، نماز صبح را خواند. کل بدنش درد میکرد. خواست کمی استراحت کند ولی فکر از دست دادن دوستش همچون صاعقه ای بر قلبش فرود آمد. زانوان بی رمقش را حرکت داد. سخت از جایش بلند شد و راه بیمارستان را در پیش گرفت.
هنوز بیهوش بود. کنار تختش نشست. دستش را گرفت. پیشانی اش را به آن تکیه داد و گفت: جواد نرو! الآن نرو! میدانی که به تو خیلی نیاز هست. دست جواد هنوز در دست ابراهیم بود و ابراهیم به تیک تیکِ صدای قلب او گوش میداد و اشک هایی که پهنای صورتش را دربرگرفته بود.
ناگهان اتاق در سکوت مطلق فرو رفت. دستگاه خاموش شد. ابراهیم به سرعت از جایش برخاست و فریاد میزد: جواد... جواد...
پزشک و کادر پرستاران شتاب زده آمدند. ابراهیم دیوار شیشه ای سرد تکیه داد. آن چنان دقیق رفتار پزشک و پرستاران را رصد میکرد که لازم نبود چیزی به او بگویند و حتی اشاره ای کنند. از رفتار آنها فهمید که دیگر باید از جواد جدا شود. دستگاه برای همیشه خاموش شده بود.
ابراهیم پیکر رفیقش را تا جایگاه ابدیش همراهی کرد. همچون پرندهایی که در یک روز بارانی در کنجی کِز میکند، گوشهای در کنار مزار رفیق کِز کرده بود. هر بار که شاخه گلی بر روی خاکش میانداخت، انگار یک تکه از قلبش جدا میشد. دیگر اشکهای گرم جای اشکهای سرد را گرفته بود.
حسرت تلخ از دست دادن رفیق
«تو رفتی! ولی من همچنان در بندِ خاطراتت خواهم ماند! تو رفتی! ولی من مطمئنم روح تو همچنان زنده است و قلب تو هنوز در آن میدان جنگ میتپد.»
حوادث و رویدادها به سرعت گذشت. ابراهیم مجروح شد. او را به بیمارستان رساندند. با دیدن بیمارستان غم بر چهرهاش کشیده شد و حال و هوای نگاهش را دوباره بارانی کرد. چشم چرخاند و نگاهش پر کشید به سمت اتاق جواد. حسرت از دست دادن رفیقش در او زنده شد و قلبش را میفشرد.
آرزو میکرد کاش میتوانست از تخت بلند شده و به اتاق مراقبت ویژه برود. جایی که جواد زمانی در آنجا نفس میکشید. شاید کمی از درد فراقش کاسته شود. دوستان اینبار دور ابراهیم حلقه زدند. اصلا برایشان عجیب نبود، با وجود اینکه ابراهیم هزار و یک درد دارد همچنان بخندد و شوخی کند.
دوستان به او خبر دادند که به خاطر جراحت عمیق و خونریزی زیاد، باید در بیمارستان بماند. ابراهیم جوابی نداد؛ فقط خندید؛ در چشمهایش جلوهای از خشنودی نمایان بود.
زخمهای ابراهیم او را زیاد منتظر نگذاشت
هر چند ابراهیم همیشه روحیه ای شاد داشت؛ اما برایشان عجیب بود در این وضعیت نیز با وجود اینکه او هزار و یک درد دارد همچنان بخندد و شوخی کند و هر بار علتش را از وی جویا میشدند، او فقط میگفت دعایم کنید. اما چند دقیقه بعد هنگامی که ابراهیم ماجرای خوابش را به صورت تلفنی با یکی دیگر از دوستان مشترکشان تعریف میکرد، همگی شنیدند که ابراهیم گفت: دیشب «جواد الزین» را در خواب دیدم و او در گوش من چیزی گفت که مرا بسیار خوشحال کرد.
کسی هرگز ندانست که جواد در گوش ابراهیم چه گفته است. روز دوستانش خبر دار شدند که روح ابرهیم به همراه همیشگیاش یعنی جواد پیوسته است.
این بود قصۀ دو دوست، که در شادی ها و غمهای زندگی همراه و سنگ صبور هم بودند و شهادتشان نیز در فاصلهی کمتر از سه ماه نسبت به هم رقم خورد.
***
محمد جواد ناصیف الزین (عروج) از رزمندگان حزب الله لبنان که در تاریخ 1990/11/1 چشم به جهان گشوده بود، در عنفوان جوانی به تاریخ 2013/4/21 در دفاع از حرم عقیله بنی هاشم (س) دعوت حق را لبیک گفت. ابراهیم سامی مسلمانی (عابس) که در تاریخ 1989/2/16 متولد شده بود، در تاریخ 2013/7/8 هنگام دفاع از مقدسات، به دوست شهیدش ملحق شد.
