چند روز بعد از شهادتش، انتظار داشتم حداقل بیاید با من حرف بزند. دائماً گلایه داشتم از خدا، از اطرافیانم، از همهی عالم و آدم.
بعد از دو، سه روز دیدم دیگر فایدهای ندارد. فکر کردم باید معاملهای کنم. گفتم: «خدایا! شوهرم را در راه تو بخشیدم. خود و خانوادهام هم فدای حضرت زینب (سلامالله علیها) و امام حسین (علیهالسلام). انشاءالله همهی ما مثل امین عاقبت به خیر شویم. فقط شوهرم بیاید با من حرف بزند. شاید جواب سؤالهایم را بدهد.
همان شب خواب دیدم که گویا خانه ی ما بخشی از یک مسجد است. با خانمی که نمیشناختم همراه بودم و به او گفتم: «به من میگویند شوهرت شهید شده. خدا کند امین زنده باشد و تمام بنرها و تابلوهای شهادت او جمع شده باشد.»
جلوی در که رسیدم، دیدم هیچ بنر و پلاکاردی نیست! گفتم: «پس شوهرم شهید نشده»
به سمت مسجد که احساس میکردم خانهی ما است، رفتم. در را که باز کردم، دیدم شوهرم نشسته. دویدم و با رسیدن به امین، بوسیدمش! گفتم: وای امین! اگر بدانی این چند وقت چه خوابهای بدی دیدهام!
امین آنکادر کرده و خیلی نورانی با لباس سبز، از سرجایش بلند شد، پیشانی مرا بوسید و گفت: «زهرا جان! من شهید شدم».
در خواب همه چیز برایم مرور شد و یادم آمد که شهید شده. گفت: من باید زود برگردم و نمیتوانم زیاد حرف بزنم.
گفتم: «باشه. حرف نزن. من از حضرت زینب (سلامالله علیها) و از خدا خواستهام که بیایی و جواب سؤالات مرا بدهی. پس زیاد حرف نزن. دلم میخواهد بیشتر پیش من بمانی».
گفت: «یک خودکار بده تا بنویسم»
گفتم: «تو به من نگفته بودی میروی شهید میشوی. گفتی میروی تا دِینت را ادا کنی. به من قول داده بودی، مراقب خودت باشی»
خندید و گفت: «من در آن دنیا مذهبی زندگی کرده بودم. اسمم جزو لیست شهدا بود»
میخواستم سریع همهی سؤالاتم را بپرسم. گفتم: «در قبال این مصیبتی که روی قلب من گذاشتی و میدانی که دردی بزرگتر از این برای من نبود، چطور دلت آمد مرا تنها بگذاری؟»
امین یک برگه از جیبش درآورد که دور تا دور آن شبیه آیات قرآن، اسم خداوند و ... نوشته شده بود. خودکار را از من گرفت و نوشت: «همسر مهربانم».
دقیقاً عین این دو کلمه به همراه ویرگول بعد آن را روی کاغذ نوشت. بعد گفت: «آره. میدانم خیلی سخت است. ما در این دنیا آبرو داریم. خودم در این دنیا شفاعتت میکنم».
انگار در لیستی که قرار بود شفاعت کند، اسم مرا هم نوشت.
گفتم: «در این دنیا چی؟»
گفت: «من نباید زیاد حرف بزنم»
با این حال انگار خودش هم طاقت نداشت حرف نزند. احساس کردم بیشتر دلش میخواهد حرف بزند تا بنویسد. گفت: «در این دنیا هم خودم مراقبت هستم. حواسم به تو هست».
یک دفعه از خواب پریدم! اذان صبح بود. بعد از آن خواب آرام شدم.
خاطره ای از زبان همسر شهید مدافع حرم امین کریمی
کتاب: کی میرویم بهشت؟ (قصههایی از پهلوانان یگان فاتحین)
انتشارات رسول آفتاب (وابسته به مؤسسه فرهنگی هنری رسول آفتاب)
ص 26-28
