حریم حرم - لیلا باقرزاده: چگونه میتوان شهید را توصیف کرد؟ چطور میشود این کلام مقدس را تعریف کرد؟ قبل از آنکه از شهید صحبتی به میان آید باید از شهادت حرف زد.
شهادت آرمانی است که شهید آن را برتر از همه چیز دانسته و آن را با جان و دل برمیگزیند. حلاوت و شیرینی شهادت را تنها شهید میداند و بس. چه کسی بهتر از شهید مفهوم زیبای شهادت را میشناسد. شهادت هنر مردان خداست، شهادت از همه چیز گذشتن است، شهادت یعنی اینکه مرد خدا همه هستی خویش را بگذارد و بگذرد. یعنی اینکه مرد خدا نفس خویش را بمیراند و سپس خود بمیرد.
شهادت در راه حق افتخاری است بس بزرگ، آنقدر بزرگ که تنها بلند همتان آزاد مرد قادرند بدان دست یابند. آن گونه گفته اند که شهید بنده ای است که خدای متعال عاشق او میشود و به همین دلیل او را میمیراند و خود خونبهای او میشود و چه ارزشی والاتر از این که خدا خونبهای بنده اش شود.
آری! نمیتوان عظمت مقام شهید و مفهوم زیبای شهادت را در این چند خط توصیف نمود. ولی آنچه مسلم است این است که حال که خداوند قادر این قدر به بنده ی شهیدش احترام می گذارد چرا ما بندگان قاصر، مقام رفیع شهید را آن گونه که باید ستایش نمی کنیم. چرا حق بزرگی که شهدا بر گردن ما دارند را ادا نکرده و راهشان را ادامه نمیدهیم.
حتی بدتر از این گاه دیده ایم که عده ای نالایق آرمانهای شهیدانمان را به سخره گرفته اند و ما هیچ نگفته ایم و از این بدتر گاهی خودمان نیز با این بیخردان از خدا بیخبر همراهی کرده ایم.
باور نمیکنید؟ مگر نه این است که برادران شهیدمان جان خویش را نثار کردند تا ما را از زیر بار ظلم و ستم طاغوتیان نجات دهند و آزاد زندگی کنیم و ما امروزه بنده ی جاه و مقام و مال و ثروت شده ایم.
مگر نه این است که این عزیزان جان خویش را سد راه دشمن نمودند تا حجاب از سر زن مسلمان نیفتد و ما امروز خود به راحتی آن را کنار گذاردهایم.
برادران و خواهران مسلمان ما را چه شده است که امروز امر به معروف و نهی از منکر که هدف والای سرور و سالار شهیدان بود را به معنای دخالت در کار دیگران دانسته و آمرین به معروف را تنها گذارده و گاه سرزنش میکنیم.
وای بر ما که امروز حجاب زن مسلمان که خون هزاران شهید برای پاسداشت آن ریخته شده را موجب تحجر و عقب ماندگی دانسته و فرهنگ برهنگی را نشانه ی ترقی و پیشرفت.
وای بر ما که کرسی های کسب علم و دانش را رها کرده و علم را تنها برای کسب ثروت و مقام دنیوی می طلبیم نه برای پرورش روح و جانمان.
آری عزیزان به نظر می رسد که همه ی ما نسبت به شهیدانمان کم لطفی کردهایم و جایگاه این عزیزان را آنگونه که باید نشناختهایم.
بیایید اگر چه نمیتوانیم همه ی حق ایشان را ادا کرده، لااقل به آرمانهای بلند ایشان احترام گذارده و تا آنجا که در توانمان است زندگانی ایشان را سر لوحهی کارمان قرار داده و راه پر فروغشان را ادامه دهیم. باشد که مورد لطف و رضایت ایشان که همان رضایت پروردگار است واقع شویم ان شاء الله.
