سید مسافر چند سال است که به عنوان مداح و مدافع حرم در کنار رزمندگان مقاومت حضور داشته است؛ یک افغانستانی مقاوم که با مفهوم ترس غریبه است. او خود را جیره خوار امام حسین(ع) و حضرت زینب(س) می داند. خیالش پرنده ایست که در اوج آسمان های بلند پرواز می کند و آرزوهایی بزرگ در سر دارد. گنجینه ی خاطراتش پر از لحظات ثبت شده کنار شهدای شاخص فاطمیون است؛ از ابو حامد گرفته تا شهید مصطفی صدر زاده. آمده ایم سراغ سوال هایمان را از او بگیریم. قرار است از غربت مهاجران افغانستانی و مدافعان فاطمیون بگوید و بی هیچ مقدمه ی اضافی، گفتگو را شروع می کنیم.
این موضوع چند دلیل دارد. جنگ در سرزمینی ثالث رخ می دهد، کسی از سرزمینی غریب به سرزمینی غریب تر می رود و به شهادت می رسد. دلیل بعدی این است که ما به این موضوع نپرداخته ایم. ما یعنی گروه مذهبیون و حزب اللهی. به موضوع امت تشیع نپرداخته ایم. اگر از کسی بپرسیم رهبر شیعیان لبنان، نیجریه و یا عربستان چه کسیست می توانند پاسخ دهند. برای مثال ما از نیجریه که کشوری آفریقایی زبان است میدانیم، اما آیا کسی می داند رهبر شیعیان افغانستان چه کسی است؟ این عدم شناخت نسبت به یک جامعه ی شیعه غربت به وجود می آورد.
از نظر شخص بنده ما یک رهبر به عنوان رهبر شیعیان داریم و او مقام معظم رهبریست. در کشورهای دیگر کسانی زیر نظر ایشان جامعه ی شیعی را مدیریت می کنند. همچون سید حسن نصرالله در لبنان. در افغانستان هم چنین شخصی وجود دارد.
آیا قبول دارید که این نقصان ها دو طرفه است؟
یقینا همینطور است. ما اگر به شما خرده میگیریم، به خودمان هم انتقاد داریم. سطح آگاهی و اطلاعات شیعیان افغانستان نیز راضی کننده نیست. ما حتی در مورد بزرگان و مشاهیر خود نیز کار نکرده ایم. افرادی همچون پهلوان ابراهیم، صفر احمدی و ...
جامعه ی ما نخبه های خود را نمیشناسند. همه ی اینها حلقه های زنجیر غریب واقع شدن افغانستانی هاست.
از ما چه کاری ساخته است تا فاطمیون از مظلومیت خارج شوند؟
اولین کار ما تامل و شخصیت بخشیدن به این افراد است. در وهله ی اول بعنوان یک شیعه که به کشور ایران پناه آورده است. جواب اینها مامور و معذورم نیست. اگر بگوییم همینی که هست، میتوانیم جذب حداکثری داشته باشیم؟
تاثیر شهدای افغانستانی فاطمیون بر مردم کشور شما چگونه بوده است؟
ابتدا ۲۲ نفر به دفاع از حرم رفتند، اما امروز جمع کثیری راهی جبهه های مقاومت می شوند و این تاثیر تبلیغات است و البته خون شهدا. وقتی تصویر رضا اسماعیلی، اولین ذبیح فاطمیون توسط دشمن منتشر شد توقع چنین بازتابی را نداشتیم. چقدر حامی و ارادتمند پیدا کرد ، خون شهدا تاثیر خود را میگذارد. مجددا شاهد تجلی افکار مقاومت پس از انقلاب افغانستان در جنگ با روسیه میان مردممان هستیم. به جز این شهادت این افراد در تغییر نگاه مردم ایران نسبت به مردم افغانستان بسیار موثر واقع شد. مهاجر افغانستانی که پیش از این از نگاه ایرانی «کارگر» بود در جایگاه پزشک، فعال فرهنگی، سینماگر و ... به جامعه معرفی شد.
آیا رسانه های معاند توانسته اند تاثیری بر مردم افغانستان داشته باشند؟
قطعا فعالیت این گروهها بی تاثیر نیست، اما این دست رسانه ها اصلا جایگاهی ندارند. امثال بیبیسی فقط رسانه هایی روانشناسی شده اند که مشغول عملیات روانی علیه جامعه ی شیعیان هستند.
نقطه ضعف ما در مقابل این رسانه ها چیست؟
ما به جانبازان و رزمنده ها نمیپردازیم. در واقع اصلا برای این گروه کار نکرده ایم. اگر بخواهیم خلا فرهنگی به وجود آمده را جبران کنیم باید به جانبازان بپردازیم. چقدر به خانواده ی این افراد و مخصوصا فرزندان آن ها توجه داریم؟ مهاجرین افغانستانی ده ها سال پس از انقلاب به دستور مستقیم مقام معظم رهبری اجازه ی ورود به مدارس ایران را پیدا می کنند. باید برای حل این معضلات اهتمام ورزید.
ما برنامه ای برای جذب سرمایه ای به نام «مهاجر» نداریم و بیشترین ضربه را از همین ناحیه متحمل می شویم. بر خلاف دشمن که حتی برای یک قرن آینده ی خود برنامه ریزی می کند. اگر چیزی هست به لطف خدا و تلاش های امثال مقام معظم رهبری ست. مهاجرین افغانستانی با معضلات ناخوشایندی در ایران روبرو هستند و زندگی پر مخاطره ای دارند. این درحالی است که از سوی مسئولان مربوط همکاری درخوری با آنان صورت نمیگیرد.
علاوه بر این همه ی ما فرزند انقلاب هستیم. آیا انقلابیون در قبال فرزندان انقلاب مسئولیتی ندارند؟
به نظر می رسد علت نپرداختن به جانبازان و رزمندگان در فضای رسانه ای مسائل امنیتی باشد. این مسئله حتی در موارد مشابه ایرانی هم وجود دارد. اینطور نیست؟
اصولا نیازی به کار رسانه ای در این باره نیست. باید کاری کرد که این جامعه ی شیعه به رشد برسد. به جانبازان رسیدگی و از آن ها پشتیبانی شود. باید کاری کرد که این افراد به عالی ترین درجات اجتماعی برسند.
در مقابل واکنش های اجتماعی چه باید کرد؟ برای مثال طعنه های مردم عادی نسبت به سهمیه های موجود
نیازی به تخصیص سهمیه وجود ندارد. کافی است حداقل امکانات لازم را در اختیار این افراد قرار گیرد تا بستری برای پیشرفتشان مهیا شود. قرار نیست برایشان هزینه کنیم، باید به ایشان شخصیت ببخشیم.
جای کدام یک از فرماندهان فاطمیون را خالی تر می بینید؟
به لطف خدا توفیق داشتم با خیلی از این فرماندهان حشر و نشر داشته باشم. «ابوحامد» ، «فاتح» و خیلی از آن هایی که برای دیگران نام آشنا نیستند. هر کدام از این ها ویژگیهای خاص خود را داشتند. افق نگاهشان به جبهه و مقاومت کنونی محدود نمیشد، برای مقاومت های فرهنگی و سیاسی هم برنامه داشتند و اهل تفکر بودند.
دوست داشتید جای کدام یکی از آن ها باشید؟
من میخواهم جای خودم باشم. میخواهم سید مسافر باشم، نه کسی دیگر. دوست دارم کسی باشم که همه تلاش کنند آن طور باشند.
خاطره ای از دل میدان برایمان تعریف کنید!
از شهید سید مجتبی حسینی، که اهل قم بود خاطره ای دارم. آن زمان معاون موشکی بود و پیش از آن معاون نیروهای پیاده. مدتی حلب بود و پس از آن به دمشق اعزام شد. ما در جایی به نام دیر الاسافیر بودیم و جمعیتمان حدود 60 نفر بود. برای شکست روحیه ی دشمن، 10 نفر از نیروها را در سنگر اول مستقر میکرد و شروع می کردند به شعار دادن! «لبیک یا زینب» می گفتند و سریع به سنگر دوم می رفتند و باز همین کار را تکرار می کردند. این باعث می شد دشمن خیال کند تعداد ما زیاد است و جرئت نکند وارد شود! شهید حسینی طلبه ی مهندس رزمنده ای از بچه های فاطمیون بود.
در حوزه ی مداحی برای شهدای مدافع حرم چه برنامه ای دارید؟
مداحی فقط بخشی از کار من است. هر چند بسیار اثر گذار است اما کافی نیست. البته از همه ی کسانی که در این راه به من کمک کردند تشکر می کنم. مخصوصا مردم خوب ایران که با حمایتشان باعث دیده شدن کارها شدند. ولی با همه ی این ها بزرگترین آرزوی من این است که مکان و بودجه ای در اختیار داشته باشم تا بتوانم افرادی را پرورش دهم و تربیت کنم. بچه های ما در حال حاضر نیازمند تعلیماتی از این دست هستند و گنگ و تشنه اند. تکلیف خود را نمی دانند. این ها فراتر از فقط مداحی کردن است و جامعه ای که از آن صحبت می کنم کلی تر از این است.
پس آرمان شما در این خلاصه می شود؟
اگر چنین امکانی برایم فراهم شود، کاری جز این نخواهم داشت. باید جهانی تر از اینها فکر کنیم. چرا نباید بین کشورهای استکبار ستیز محور مقاومت اتحاد لازم وجود داشته باشد؟ چطور امکان دارد برای سفر به ترکیه با وجود همه ی فسادهای موجود نیازی به ویزا نباشد اما برای مسافرت به افغانستان و سایر کشورهای مقاومت سخت گیریهای بیشتری وجود داشته باشد؟ چرا راه را برای جامعه ی شیعه باز نمیکنیم؟ فکر میکنم کشورهای محور مقاومت باید مرزهای سیاسی را از بین ببرند و درواقع یک کشور واحد را تشکیل بدهند. این رمز پیروزی ماست. تا کنون هیچ نکرده ایم و راه طولانی و پر پیچ و خمی برای طی کردن پیش رو داریم!
از نظر شما چرا شهدای فاطمیون اینقدر مظلومند؟
این موضوع چند دلیل دارد. جنگ در سرزمینی ثالث رخ می دهد، کسی از سرزمینی غریب به سرزمینی غریب تر می رود و به شهادت می رسد. دلیل بعدی این است که ما به این موضوع نپرداخته ایم. ما یعنی گروه مذهبیون و حزب اللهی. به موضوع امت تشیع نپرداخته ایم. اگر از کسی بپرسیم رهبر شیعیان لبنان، نیجریه و یا عربستان چه کسیست می توانند پاسخ دهند. برای مثال ما از نیجریه که کشوری آفریقایی زبان است میدانیم، اما آیا کسی می داند رهبر شیعیان افغانستان چه کسی است؟ این عدم شناخت نسبت به یک جامعه ی شیعه غربت به وجود می آورد.
از نظر شخص بنده ما یک رهبر به عنوان رهبر شیعیان داریم و او مقام معظم رهبریست. در کشورهای دیگر کسانی زیر نظر ایشان جامعه ی شیعی را مدیریت می کنند. همچون سید حسن نصرالله در لبنان. در افغانستان هم چنین شخصی وجود دارد.
یقینا همینطور است. ما اگر به شما خرده میگیریم، به خودمان هم انتقاد داریم. سطح آگاهی و اطلاعات شیعیان افغانستان نیز راضی کننده نیست. ما حتی در مورد بزرگان و مشاهیر خود نیز کار نکرده ایم. افرادی همچون پهلوان ابراهیم، صفر احمدی و ...
جامعه ی ما نخبه های خود را نمیشناسند. همه ی اینها حلقه های زنجیر غریب واقع شدن افغانستانی هاست.
از ما چه کاری ساخته است تا فاطمیون از مظلومیت خارج شوند؟
اولین کار ما تامل و شخصیت بخشیدن به این افراد است. در وهله ی اول بعنوان یک شیعه که به کشور ایران پناه آورده است. جواب اینها مامور و معذورم نیست. اگر بگوییم همینی که هست، میتوانیم جذب حداکثری داشته باشیم؟
تاثیر شهدای افغانستانی فاطمیون بر مردم کشور شما چگونه بوده است؟
ابتدا ۲۲ نفر به دفاع از حرم رفتند، اما امروز جمع کثیری راهی جبهه های مقاومت می شوند و این تاثیر تبلیغات است و البته خون شهدا. وقتی تصویر رضا اسماعیلی، اولین ذبیح فاطمیون توسط دشمن منتشر شد توقع چنین بازتابی را نداشتیم. چقدر حامی و ارادتمند پیدا کرد ، خون شهدا تاثیر خود را میگذارد. مجددا شاهد تجلی افکار مقاومت پس از انقلاب افغانستان در جنگ با روسیه میان مردممان هستیم. به جز این شهادت این افراد در تغییر نگاه مردم ایران نسبت به مردم افغانستان بسیار موثر واقع شد. مهاجر افغانستانی که پیش از این از نگاه ایرانی «کارگر» بود در جایگاه پزشک، فعال فرهنگی، سینماگر و ... به جامعه معرفی شد.
آیا رسانه های معاند توانسته اند تاثیری بر مردم افغانستان داشته باشند؟
قطعا فعالیت این گروهها بی تاثیر نیست، اما این دست رسانه ها اصلا جایگاهی ندارند. امثال بیبیسی فقط رسانه هایی روانشناسی شده اند که مشغول عملیات روانی علیه جامعه ی شیعیان هستند.
نقطه ضعف ما در مقابل این رسانه ها چیست؟
ما به جانبازان و رزمنده ها نمیپردازیم. در واقع اصلا برای این گروه کار نکرده ایم. اگر بخواهیم خلا فرهنگی به وجود آمده را جبران کنیم باید به جانبازان بپردازیم. چقدر به خانواده ی این افراد و مخصوصا فرزندان آن ها توجه داریم؟ مهاجرین افغانستانی ده ها سال پس از انقلاب به دستور مستقیم مقام معظم رهبری اجازه ی ورود به مدارس ایران را پیدا می کنند. باید برای حل این معضلات اهتمام ورزید.
ما برنامه ای برای جذب سرمایه ای به نام «مهاجر» نداریم و بیشترین ضربه را از همین ناحیه متحمل می شویم. بر خلاف دشمن که حتی برای یک قرن آینده ی خود برنامه ریزی می کند. اگر چیزی هست به لطف خدا و تلاش های امثال مقام معظم رهبری ست. مهاجرین افغانستانی با معضلات ناخوشایندی در ایران روبرو هستند و زندگی پر مخاطره ای دارند. این درحالی است که از سوی مسئولان مربوط همکاری درخوری با آنان صورت نمیگیرد.
علاوه بر این همه ی ما فرزند انقلاب هستیم. آیا انقلابیون در قبال فرزندان انقلاب مسئولیتی ندارند؟
اصولا نیازی به کار رسانه ای در این باره نیست. باید کاری کرد که این جامعه ی شیعه به رشد برسد. به جانبازان رسیدگی و از آن ها پشتیبانی شود. باید کاری کرد که این افراد به عالی ترین درجات اجتماعی برسند.
در مقابل واکنش های اجتماعی چه باید کرد؟ برای مثال طعنه های مردم عادی نسبت به سهمیه های موجود
نیازی به تخصیص سهمیه وجود ندارد. کافی است حداقل امکانات لازم را در اختیار این افراد قرار گیرد تا بستری برای پیشرفتشان مهیا شود. قرار نیست برایشان هزینه کنیم، باید به ایشان شخصیت ببخشیم.
جای کدام یک از فرماندهان فاطمیون را خالی تر می بینید؟
به لطف خدا توفیق داشتم با خیلی از این فرماندهان حشر و نشر داشته باشم. «ابوحامد» ، «فاتح» و خیلی از آن هایی که برای دیگران نام آشنا نیستند. هر کدام از این ها ویژگیهای خاص خود را داشتند. افق نگاهشان به جبهه و مقاومت کنونی محدود نمیشد، برای مقاومت های فرهنگی و سیاسی هم برنامه داشتند و اهل تفکر بودند.
دوست داشتید جای کدام یکی از آن ها باشید؟
من میخواهم جای خودم باشم. میخواهم سید مسافر باشم، نه کسی دیگر. دوست دارم کسی باشم که همه تلاش کنند آن طور باشند.
خاطره ای از دل میدان برایمان تعریف کنید!
از شهید سید مجتبی حسینی، که اهل قم بود خاطره ای دارم. آن زمان معاون موشکی بود و پیش از آن معاون نیروهای پیاده. مدتی حلب بود و پس از آن به دمشق اعزام شد. ما در جایی به نام دیر الاسافیر بودیم و جمعیتمان حدود 60 نفر بود. برای شکست روحیه ی دشمن، 10 نفر از نیروها را در سنگر اول مستقر میکرد و شروع می کردند به شعار دادن! «لبیک یا زینب» می گفتند و سریع به سنگر دوم می رفتند و باز همین کار را تکرار می کردند. این باعث می شد دشمن خیال کند تعداد ما زیاد است و جرئت نکند وارد شود! شهید حسینی طلبه ی مهندس رزمنده ای از بچه های فاطمیون بود.
در حوزه ی مداحی برای شهدای مدافع حرم چه برنامه ای دارید؟
مداحی فقط بخشی از کار من است. هر چند بسیار اثر گذار است اما کافی نیست. البته از همه ی کسانی که در این راه به من کمک کردند تشکر می کنم. مخصوصا مردم خوب ایران که با حمایتشان باعث دیده شدن کارها شدند. ولی با همه ی این ها بزرگترین آرزوی من این است که مکان و بودجه ای در اختیار داشته باشم تا بتوانم افرادی را پرورش دهم و تربیت کنم. بچه های ما در حال حاضر نیازمند تعلیماتی از این دست هستند و گنگ و تشنه اند. تکلیف خود را نمی دانند. این ها فراتر از فقط مداحی کردن است و جامعه ای که از آن صحبت می کنم کلی تر از این است.
پس آرمان شما در این خلاصه می شود؟
اگر چنین امکانی برایم فراهم شود، کاری جز این نخواهم داشت. باید جهانی تر از اینها فکر کنیم. چرا نباید بین کشورهای استکبار ستیز محور مقاومت اتحاد لازم وجود داشته باشد؟ چطور امکان دارد برای سفر به ترکیه با وجود همه ی فسادهای موجود نیازی به ویزا نباشد اما برای مسافرت به افغانستان و سایر کشورهای مقاومت سخت گیریهای بیشتری وجود داشته باشد؟ چرا راه را برای جامعه ی شیعه باز نمیکنیم؟ فکر میکنم کشورهای محور مقاومت باید مرزهای سیاسی را از بین ببرند و درواقع یک کشور واحد را تشکیل بدهند. این رمز پیروزی ماست. تا کنون هیچ نکرده ایم و راه طولانی و پر پیچ و خمی برای طی کردن پیش رو داریم!
