وی تأکید کرد: اگر چشمانم خوب شوند حتی برای یک ساعت در منزل نمیمانم و فوراً به رزمندگان حاضر در جبهههای جنگ میپیوندم.
این جانباز گرانقدر در گفتگو با کارکنان واحد امور شهدا و مجروحین آستان قدس حسینی که برای عیادت به نزد ایشان آمده بودند، گفت: موقعی که تکفیری ها را دیدم که به سمت ما حرکت می کردند، از خودرو پیاده شدم و به سمت آنان رفتم که ناگهان یکی از بمبهای خیابانی که تکفیری ها در آنجا کارگزاشته بودند، منفجر شد.
عبدالله فرحان ادامه داد: بعد از اینکه به هوش آمدم متوجه شدم که بینایی ام را از دست داده ام، نمی دانستم الان پیش برادران مجاهد هستم یا اینکه تکفیری ها در کنارم ایستاده اند، لذا با صدای بلند گفتم: (لبیک یا حسین – لبیک یا زهرا) و سپس همگی با من لبیک یا حسین سر دادند و من فهمیدم که در کنار برادران مجاهد هستم.
وی از ارسال فرزندان خود به جبهه های نبرد با تکفیری ها اکتفا نکرده و گفت: اگر مقداری از بینایی ام به من بازگردد، ساعتی در منزل نمی مانم و به مبارزان در جبهه های جنگ می پیوندم.
