وقتی با سیما باقری همسر شهید مدافع حرم اسدالله جعفری همکلام میشوم ناخودآگاه یاد شهید عبدالحسین برونسی برایم زنده میشود. رزمنده دلاور و عارف خستگیناپذیر خراسانی که در خاکهای نرم کوشک بارها و بارها روایت زندگی تا شهادتش را خواندهام. حماسهسازی که از کارگری و بنایی خودش را به عرش اعلی رساند. نمیدانم اوستای بنای جبهه امروز مقاومت اسلامی چقدر با شهید برونسی آشنا بود اما گام به گام و قدم به قدم طی طریق کرد تا بتواند گامی مؤثر در تحقق ظهور امام زمان(عج) بردارد. متن زیر برگهای از دفتر خاطرات شهید مدافع حرم اسدالله جعفری از دلاوران لشکر فاطمیون است که در گفتوگو با همسرش سیما باقری پیش رو دارید.
کارگر بنا
سال 1378به همراه خانوادهام به ایران آمدم. من سومین فرزند خانواده هستم، زمانی که به ایران آمدم پنج سال داشتم. سال 88 با اسدالله جعفری آشنا شدم. ایشان ساکن تهران بود و من ساکن قم. اسدالله تا کلاس پنجم درس خوانده بود. اما از آنجایی که پسر بزرگ خانواده بود نتوانست درسش را ادامه بدهد. اسدالله برای اینکه بتواند کمک خرج خانواده باشد درسش را کنار گذاشت و مشغول یاد گرفتن کار بنایی شد. میخواست برادرها و خواهرهایش به راحتی ادامه تحصیل بدهند. من و همسرم بعد از یک سالی که از دوران نامزدیمان گذشت، در سال 1389 زندگی مشترکمان را آغاز کردیم. شغل پدر ایشان در افغانستان کشاورزی بود. زمانی هم که به ایران آمدند به همان کشاورزی مشغول شدند. در تهران روستای حسنآباد زمین اجاره میکردند، اما شغل همسرم بنایی بود. بنایی که با در آمد کافی و رزق حلال زندگیمان را میچرخاند. یکی از مهمترین خصیصه اخلاقی همسرم کسب رزق حلال بود.
دلتنگیهای امیرحسین
همسرم مردی خوشرو و خوشاخلاق بود. او عاشق بچهها بود. تنها یادگار شهید فرزند پسری است به نام امیرحسین که متولد 6 اردیبهشت سال91 قم است. وقتی اسدالله از سر کار میآمد امیرحسین را به پارک کنار خیابان میبرد. امروز هم که کنار دوستانش مینشیند از خاطرات پدر شهیدش برای همسن و سالانش با ذوق و شوق فراوانی تعریف میکند. به دوستاش میگوید، بابای من خیلی خوب بود. من کوچک بودم من را به پارک میبرد و با هم موتورسواری میکردیم. یک سال بعد از مفقودی همسرم وقتی از محل قدیمیمان رد میشدیم، امیرحسین بهم گفت مامانم بیا اینجا بنشینیم. بابام من را اینجا برای توپ بازی میآورد.
خودش اینجا دلش آنجا
اولین باری که میخواست به سوریه برود، زمانی بود که فهمید، هرکسی بخواهد میتواند داوطلبانه راهی شود. شنیدن این خبر قوت قلبی بود تا تصمیمش را برای رفتن علنی کند. ایشان چند بار به من گفت خانم اجازه بدهید تا من بروم. آن زمان پدرم تازه فوت کرده بود و من مانع رفتنشان میشدم چون واقعاً برایم سخت بود با یک بچه کوچک. امیرحسین هم خیلی بابایی بود. زمانی که گریه میکرد فقط درآغوش بابایش آرام میشد. برای همین برایم سخت بود که برود. اما یک روز بعد سر مزار پدرم رفتیم. زمان بازگشت از مزار ایشان، همسرم گفت سر مزار شهدا برویم و فاتحهای بخوانیم. من هم همراهیاش کردم. سر مزار شهدا رو به من کرد گفت خانم خوش به حال این شهدا که رفتند، کاش من جای اینها بودم. گفت من هم باید آنجا باشم. آنجا بود که فهمیدم خودش اینجا است اما دلش برای جنگ با تروریستها و دفاع از اسلام پر میزند. چند روز بیشتر طول نکشید که راهی سوریه شد. اولین بار سال 1393 و درست چند روز بعد از عاشورای حسینی راهی شد. بعد از گذراندن آموزشهای لازم اعزام شد. همسرم 12 آذر ماه سال 1393 وارد میدان نبرد شد.
ای کاش زودتر میآمدم
25 روز بعد از رفتنش با من تماس گرفت. وقتی زنگ زد گفتم کجایی گفت دمشق. گفتم بالاخره رفتی حضرت زینب (س) را زیارت کردی. خوش به حالت. گفت بله- خانم جای همه شما زیارت کردم. گفتم آنجا چطور است از آنجا بگو. اسدالله گفت شما نمیدانی من چه حس خوبی دارم. ای کاش زودتر میآمدم. وقتی نگرانی من را میدید، دلداریام میداد که بازمیگردد.
مفقودالاثر
مدتی میشد که دیگر با من تماسی نداشت. خیلی نگران شده بودم. نمیدانستم چه کار کنم. یک ماه گذشت. اما باز زنگ نزد. شماره دفتر قم را پیدا کردم. زنگ زدم گفتم همسرم یک ماهی است که با منزل تماسی نداشته است و خیلی نگرانش هستم. آنها به من گفتند که نگران نباشم و منتظر بمانم. چند روز بعد از دفتر تماس گرفتند و خبر دادند که همسرتان مفقود شده است. من نمیدانستم باید چه کنم. به هرکسی زنگ میزدم تا خبری ازش بگیرم. شرایط خیلی سختی بود. آبان ماه سال 1393 مفقود شد و دو ماه بعد از آن خبر قطعی مفقود شدنش را به ما دادند. گاه به خودم میگویم کاش من جای او بودم.
نذر و سفره صلوات
وقتی خبر مفقودی همسرم را به ما دادند، پدر و مادرش خیلی بیتابی کردند. مادرش هر هفته چهارشنبهها با پای پیاده میرفت امامزاده و سفره صلوات پهن میکرد. همیشه منتظر آمدن خبری از دردانهشان هستند. با هر بار زنگ تلفن یا در خانه، آنها از جا میپرند که حتماً سپاه است و خبری از پسرشان آورده است.
منبع: روزنامه جوان
کارگر بنا
سال 1378به همراه خانوادهام به ایران آمدم. من سومین فرزند خانواده هستم، زمانی که به ایران آمدم پنج سال داشتم. سال 88 با اسدالله جعفری آشنا شدم. ایشان ساکن تهران بود و من ساکن قم. اسدالله تا کلاس پنجم درس خوانده بود. اما از آنجایی که پسر بزرگ خانواده بود نتوانست درسش را ادامه بدهد. اسدالله برای اینکه بتواند کمک خرج خانواده باشد درسش را کنار گذاشت و مشغول یاد گرفتن کار بنایی شد. میخواست برادرها و خواهرهایش به راحتی ادامه تحصیل بدهند. من و همسرم بعد از یک سالی که از دوران نامزدیمان گذشت، در سال 1389 زندگی مشترکمان را آغاز کردیم. شغل پدر ایشان در افغانستان کشاورزی بود. زمانی هم که به ایران آمدند به همان کشاورزی مشغول شدند. در تهران روستای حسنآباد زمین اجاره میکردند، اما شغل همسرم بنایی بود. بنایی که با در آمد کافی و رزق حلال زندگیمان را میچرخاند. یکی از مهمترین خصیصه اخلاقی همسرم کسب رزق حلال بود.
دلتنگیهای امیرحسین
همسرم مردی خوشرو و خوشاخلاق بود. او عاشق بچهها بود. تنها یادگار شهید فرزند پسری است به نام امیرحسین که متولد 6 اردیبهشت سال91 قم است. وقتی اسدالله از سر کار میآمد امیرحسین را به پارک کنار خیابان میبرد. امروز هم که کنار دوستانش مینشیند از خاطرات پدر شهیدش برای همسن و سالانش با ذوق و شوق فراوانی تعریف میکند. به دوستاش میگوید، بابای من خیلی خوب بود. من کوچک بودم من را به پارک میبرد و با هم موتورسواری میکردیم. یک سال بعد از مفقودی همسرم وقتی از محل قدیمیمان رد میشدیم، امیرحسین بهم گفت مامانم بیا اینجا بنشینیم. بابام من را اینجا برای توپ بازی میآورد.
خودش اینجا دلش آنجا
اولین باری که میخواست به سوریه برود، زمانی بود که فهمید، هرکسی بخواهد میتواند داوطلبانه راهی شود. شنیدن این خبر قوت قلبی بود تا تصمیمش را برای رفتن علنی کند. ایشان چند بار به من گفت خانم اجازه بدهید تا من بروم. آن زمان پدرم تازه فوت کرده بود و من مانع رفتنشان میشدم چون واقعاً برایم سخت بود با یک بچه کوچک. امیرحسین هم خیلی بابایی بود. زمانی که گریه میکرد فقط درآغوش بابایش آرام میشد. برای همین برایم سخت بود که برود. اما یک روز بعد سر مزار پدرم رفتیم. زمان بازگشت از مزار ایشان، همسرم گفت سر مزار شهدا برویم و فاتحهای بخوانیم. من هم همراهیاش کردم. سر مزار شهدا رو به من کرد گفت خانم خوش به حال این شهدا که رفتند، کاش من جای اینها بودم. گفت من هم باید آنجا باشم. آنجا بود که فهمیدم خودش اینجا است اما دلش برای جنگ با تروریستها و دفاع از اسلام پر میزند. چند روز بیشتر طول نکشید که راهی سوریه شد. اولین بار سال 1393 و درست چند روز بعد از عاشورای حسینی راهی شد. بعد از گذراندن آموزشهای لازم اعزام شد. همسرم 12 آذر ماه سال 1393 وارد میدان نبرد شد.
ای کاش زودتر میآمدم
25 روز بعد از رفتنش با من تماس گرفت. وقتی زنگ زد گفتم کجایی گفت دمشق. گفتم بالاخره رفتی حضرت زینب (س) را زیارت کردی. خوش به حالت. گفت بله- خانم جای همه شما زیارت کردم. گفتم آنجا چطور است از آنجا بگو. اسدالله گفت شما نمیدانی من چه حس خوبی دارم. ای کاش زودتر میآمدم. وقتی نگرانی من را میدید، دلداریام میداد که بازمیگردد.
مفقودالاثر
مدتی میشد که دیگر با من تماسی نداشت. خیلی نگران شده بودم. نمیدانستم چه کار کنم. یک ماه گذشت. اما باز زنگ نزد. شماره دفتر قم را پیدا کردم. زنگ زدم گفتم همسرم یک ماهی است که با منزل تماسی نداشته است و خیلی نگرانش هستم. آنها به من گفتند که نگران نباشم و منتظر بمانم. چند روز بعد از دفتر تماس گرفتند و خبر دادند که همسرتان مفقود شده است. من نمیدانستم باید چه کنم. به هرکسی زنگ میزدم تا خبری ازش بگیرم. شرایط خیلی سختی بود. آبان ماه سال 1393 مفقود شد و دو ماه بعد از آن خبر قطعی مفقود شدنش را به ما دادند. گاه به خودم میگویم کاش من جای او بودم.
نذر و سفره صلوات
وقتی خبر مفقودی همسرم را به ما دادند، پدر و مادرش خیلی بیتابی کردند. مادرش هر هفته چهارشنبهها با پای پیاده میرفت امامزاده و سفره صلوات پهن میکرد. همیشه منتظر آمدن خبری از دردانهشان هستند. با هر بار زنگ تلفن یا در خانه، آنها از جا میپرند که حتماً سپاه است و خبری از پسرشان آورده است.
منبع: روزنامه جوان
