غبار جنگ در گوشه گوشه حرم به چشم میخورد. «خلیل» با قطعه ای از یک پارچهی سبزی که مادرش به او هدیه کرده بود شروع کرد به غبار زدایی از حرم. او وهمرزمانش ضریح و صحن و سرای حرم حضرت زینب (س) را با دستمالهای تر شده از خیسی اشک چشمانشان پاک میکردند. «خلیل» مقداری از غبار ضریح حضرت زینب را در کیسه ی کوچکی ریخت تا در وقت مناسب برای تبرک به پدر و مادرش هدیه کند.
در میان صدای شلیک گلولهی تروریست ها، شهید «خلیل نصرالله» در زدودن غبار از گنبد و حرم عقیله بنیهاشم و برافراشتن پرچم حضرت عباس (ع) بر بالای آن در کنار همرزمان و فرمانده شهیدش شرکت داشت.
آن روز خورشید بعد از مدت های طولانی در شام می درخشید بی آنکه غباری آسمان را بپوشاند. صدای «خلیل» و همرزمانش در بین آسمان و زمین میپیچید. همان روز فرمانده شهید حزب الله «علی شبیب محمود ابو تراب» پرچم مزین به نام حضرت عباس (ع) را در بالای گنبد برافراشت و فریاد زد: «ما سپاهی حیدری و حسینی هستیم... لبیک یا زینب .. لبیک یا زینب». فریادهای «لبیک یا زینب» این فرمانده شهید، در سراسر «دمشق» طنین انداز میشد و لرزه بر جان تکفیریها میانداخت.
شش ماه خادمی حرم عقیله بنیهاشم اما پایانی خوش برای رزمنده جوان حزب الله در پی داشت. «خلیل نصرالله» سرانجام در تاریخ اول خرداد ماه 1392 و در سن 22 سالگی در منطقه «القصیر» سوریه بال در بال ملائک گشود و نامش در لیست شهدای مدافع حرم جای گرفت.
«خلیل قاسم نصرالله» به شهادت رسید اما طنین فریادهای «لبیک یا زینب» او و همرزمانش در حرم حضرت زینب (س) در گوش تاریخ، جاودانه خواهد ماند.
