حریم حرم: شهید مدافع حرم «علاء علی سجد» با نام جهادی «رضا» از رزمندگان حزب الله و اهل شهر شهید پرور «هرمل» لبنان بود. او قبل از اینکه برای آخرین بار به محل ماموریت خود در شهر «قصیر» سوریه بازگردد، با خانوادهاش در بیروت ملاقات کرد و در سکوتی عمیق با آن ها وداع کرد؛ گویی خود میدانست که بازگشتی در کار نخواهد بود.
اما مادر «علاء علی» در عالم متفاوتی نسبت به پسر رزمندهاش سِیر میکرد؛ او از قطعی شدن زمان ازدواج آخرین فرزندش بسیار شادمان بود. «علاء علی» فرزند نازپروده مادر بود با این حال بعضی از بارهای سنگین زندگی را خود به تنهایی به دوش کشیده بود. «علاء» سه سال آجر بر آجر نهاده تا خانهاش را با دستان خود بسازد و حالا زمان آن رسیده بود تا بعد از بازگشتش از میدان نبرد بتواند عروسش را با لباس سفید به آن خانه ببرد.
هر زمان که «علاء» از منزل به مقصد میدان جهاد خارج میشد مادرش به او توصیه میکرد تا در برابر دشمن مراقب خود باشد و او همیشه در مقابل این توصیه ناشی از ترس و دلهره مادرانه، لبخندی بر لب میآورد.
«علاء علی» بسیار بازیگوش بود و لحظهای آرام و قرار نداشت. اما شرایط سخت زندگی این فرزند نازپرورده را به جوانی پخته بدل کرده بود که همواره سعی میکرد از دیگران بیاموزد. او آموخته بود سلاحی که باید در برابر شرایط سخت زندگی از آن بهره جست، سلاح لبخند و آرامش است. «علاء» در هر جمعی که حضور مییافت ابرهای ناراحتی و غم با کلام زیبایش کنار میرفتند.
شجاع، مسئولیت پذیر و عاشق شهادت
«علاء علی» همچون سایر جوانان شهر «هرمل» از همان کودکی عشق به جهاد در وجودش شعله ور شده بود. او به داستان زندگی شهدا توجه نشان می داد و از آن ها درس شجاعت و مردانگی میآموخت. توفیق در امر جهاد دعای همیشگی «علاء» بود.
او جوانی مقید و متعهد به احکام شرعی بود و برای هدایت دوستانش همواره خود را مسئول میدانست؛ با دوستانش بازی میکرد و زمانی که صدای اذان را میشنید آنها را برای خواندن نماز به مسجد میبرد.
آنچه بیشتر از همه در شخصیت «علاء» بارز بود، نیکی به والدین و خوف از خشم آنها بود. همیشه به این فکر بود که چگونه به آنها خدمت کند و در خواستی از آنها را بی اجابت نگذارد.
در جلساتی که حضور داشت همواره سخنانی از امام خمینی (ره) را نقل میکرد و در هر زمینه ای ازسخنان ایشان شاهد میگرفت.
تمامی کارهایش را خودش انجام می داد و هرگز از کسی درخواستی نداشت. زمانی که همه اعضای خانواده اش به بیروت رفته بودند او در «هرمل» ماند تا خانه آیندهاش را بسازد. ساخت خانه که تمام شد آن را مرتب و تمیز کرد و حتی یخچال خانه را از مواد غذایی مورد نیاز پر کرد.
در میان صدای توپ و تفنگ هم دست از روحیه طنز برنمیداشت
بعد از جنگ سال 2006 در لبنان «علاء» قبل از رسیدن به سن جوانی، داوطلبانه به مقاومت لبنان پیوست. با شروع عملیاتهای جهادی بر ضد تروریستهای تکفیری در سوریه، «علاء» از اولین کسانی بود که برای دفاع از حریم حرم به جهاد برخواست. اوحتی در شرایط سخت نبرد و در میان صدای توپ و تفنگ هم دست از لبخند و روحیه طنزش برنمیداشت.
آخرین باری که «علاء» به لبنان بازگشت ساخت خانهاش به طور کامل تمام شده بود. همه چیز آماده بود و حتی زمان جشن عروسی هم مشخص شده بود. اما این بار بازگشت او متفاوت بود و تغییر واضحی در او دیده میشد. «علاء» پر حرف و بازیگوش ساکت یک جا مینشست و به فکر فرو میرفت. بر خلاف همیشه هیچ حرفی نمیزد. زمانی که برای خداحافظی با پدر ومادرش به بیروت آمد، میدانست ماموریت سخت و طولانی را در پیش دارد؛ عملیات آزادسازی «قصیر».
تا جشن ازدواج فقط چند روز مانده بود...
«علاء» و همرزمانش اهمیت پیروزی در نبرد «قصیر» را به خوبی میدانستند. آنها در این نبرد از خود دلاوریهای زیادی از خود نشان دادند و با وجود اینکه دوستان زیادی از دست دادند اما هرگز قدمهایشان سست نشد.
دیگر وقت بازگشت «علاء» به خانه بود. تا جشن ازدواج فقط چند روز مانده بود اما شرایط نبرد او را واداشت تا برای ماندن در کنار همرزمانش به فرمانده خود متوسل شود.
روز آخر نبرد «قصیر» فرا رسید در حالی که پیروزی بسیار نزدیک بود. در نیمه های شب و زمانی که «علاء» و همرزمنانش در خانه ای پناه گرفته بودند، خمپاره ای به آنجا اصابت کرد و سقف آن خانه فروریخت و «علاء» به شهادت رسید.
عروسی ای که همه منتظرش بودند لغو شد اما هلهلهها در هرمل برای دامادی که با شهادتش به بهشت بال گشوده بود تا مدتها به گوش میرسید.
اما مادر «علاء علی» در عالم متفاوتی نسبت به پسر رزمندهاش سِیر میکرد؛ او از قطعی شدن زمان ازدواج آخرین فرزندش بسیار شادمان بود. «علاء علی» فرزند نازپروده مادر بود با این حال بعضی از بارهای سنگین زندگی را خود به تنهایی به دوش کشیده بود. «علاء» سه سال آجر بر آجر نهاده تا خانهاش را با دستان خود بسازد و حالا زمان آن رسیده بود تا بعد از بازگشتش از میدان نبرد بتواند عروسش را با لباس سفید به آن خانه ببرد.
هر زمان که «علاء» از منزل به مقصد میدان جهاد خارج میشد مادرش به او توصیه میکرد تا در برابر دشمن مراقب خود باشد و او همیشه در مقابل این توصیه ناشی از ترس و دلهره مادرانه، لبخندی بر لب میآورد.
«علاء علی» بسیار بازیگوش بود و لحظهای آرام و قرار نداشت. اما شرایط سخت زندگی این فرزند نازپرورده را به جوانی پخته بدل کرده بود که همواره سعی میکرد از دیگران بیاموزد. او آموخته بود سلاحی که باید در برابر شرایط سخت زندگی از آن بهره جست، سلاح لبخند و آرامش است. «علاء» در هر جمعی که حضور مییافت ابرهای ناراحتی و غم با کلام زیبایش کنار میرفتند.
شجاع، مسئولیت پذیر و عاشق شهادت
«علاء علی» همچون سایر جوانان شهر «هرمل» از همان کودکی عشق به جهاد در وجودش شعله ور شده بود. او به داستان زندگی شهدا توجه نشان می داد و از آن ها درس شجاعت و مردانگی میآموخت. توفیق در امر جهاد دعای همیشگی «علاء» بود.
او جوانی مقید و متعهد به احکام شرعی بود و برای هدایت دوستانش همواره خود را مسئول میدانست؛ با دوستانش بازی میکرد و زمانی که صدای اذان را میشنید آنها را برای خواندن نماز به مسجد میبرد.
آنچه بیشتر از همه در شخصیت «علاء» بارز بود، نیکی به والدین و خوف از خشم آنها بود. همیشه به این فکر بود که چگونه به آنها خدمت کند و در خواستی از آنها را بی اجابت نگذارد.
در جلساتی که حضور داشت همواره سخنانی از امام خمینی (ره) را نقل میکرد و در هر زمینه ای ازسخنان ایشان شاهد میگرفت.
تمامی کارهایش را خودش انجام می داد و هرگز از کسی درخواستی نداشت. زمانی که همه اعضای خانواده اش به بیروت رفته بودند او در «هرمل» ماند تا خانه آیندهاش را بسازد. ساخت خانه که تمام شد آن را مرتب و تمیز کرد و حتی یخچال خانه را از مواد غذایی مورد نیاز پر کرد.
در میان صدای توپ و تفنگ هم دست از روحیه طنز برنمیداشت
بعد از جنگ سال 2006 در لبنان «علاء» قبل از رسیدن به سن جوانی، داوطلبانه به مقاومت لبنان پیوست. با شروع عملیاتهای جهادی بر ضد تروریستهای تکفیری در سوریه، «علاء» از اولین کسانی بود که برای دفاع از حریم حرم به جهاد برخواست. اوحتی در شرایط سخت نبرد و در میان صدای توپ و تفنگ هم دست از لبخند و روحیه طنزش برنمیداشت.
آخرین باری که «علاء» به لبنان بازگشت ساخت خانهاش به طور کامل تمام شده بود. همه چیز آماده بود و حتی زمان جشن عروسی هم مشخص شده بود. اما این بار بازگشت او متفاوت بود و تغییر واضحی در او دیده میشد. «علاء» پر حرف و بازیگوش ساکت یک جا مینشست و به فکر فرو میرفت. بر خلاف همیشه هیچ حرفی نمیزد. زمانی که برای خداحافظی با پدر ومادرش به بیروت آمد، میدانست ماموریت سخت و طولانی را در پیش دارد؛ عملیات آزادسازی «قصیر».
تا جشن ازدواج فقط چند روز مانده بود...
«علاء» و همرزمانش اهمیت پیروزی در نبرد «قصیر» را به خوبی میدانستند. آنها در این نبرد از خود دلاوریهای زیادی از خود نشان دادند و با وجود اینکه دوستان زیادی از دست دادند اما هرگز قدمهایشان سست نشد.
دیگر وقت بازگشت «علاء» به خانه بود. تا جشن ازدواج فقط چند روز مانده بود اما شرایط نبرد او را واداشت تا برای ماندن در کنار همرزمانش به فرمانده خود متوسل شود.
روز آخر نبرد «قصیر» فرا رسید در حالی که پیروزی بسیار نزدیک بود. در نیمه های شب و زمانی که «علاء» و همرزمنانش در خانه ای پناه گرفته بودند، خمپاره ای به آنجا اصابت کرد و سقف آن خانه فروریخت و «علاء» به شهادت رسید.
عروسی ای که همه منتظرش بودند لغو شد اما هلهلهها در هرمل برای دامادی که با شهادتش به بهشت بال گشوده بود تا مدتها به گوش میرسید.
