هشتم دی ماه سال گذشته پیکر شهید محمدرضا علیخانی همانطور که خودش وعده داده بود به زادگاهش شهر باغملک بازگشت. مرد خستگیناپذیر جبهههای دفاع مقدس، جانش را برای نجات همرزمانش از چنگال تکفیریها فدا کرد تا آرزوی پیوستن به یاران شهیدش محقق شود. شهید علیخانی با 90 ماه حضور فعال در دفاع مقدس و حضور مستقیم در 20 عملیات کارنامهای پربار داشت و از تجربهای گرانبها برخوردار بود؛ تجربهای که گرهگشای رزمندگان در جبهه مقاومت نیز شد. علیخانی سی و چهارمین شهید استان خوزستان است که از شهرستان باغملک عازم سوریه شده بود. حمدالله علیخانی در گفتوگو با «جوان» چندین دهه جهاد و مقاومت برادرش مقابل دشمنان را بیان میکند.
کودکی شما و برادرتان در چه فضایی گذشت و این فضا چه اندازه در پیدا کردن راه زندگیتان تأثیر داشت؟
ما در یک خانواده عشایری در روستا بزرگ شدیم. پدرمان یکی از عشایر باسواد بود که زمان شاه برای امام حسین(ع) مداحی میکرد و مجلس میگرفت. از همان دوران کودکی تحت تاثیر فعالیتهای مذهبی پدرمان بودیم. با ارتباطی که پدرمان با علمایی مثل مرحوم بهبهانی داشت، ما هم تحت تأثیر زیادی قرار گرفته بودیم. پدرمان سواد مکتبی داشت و حافظ بخشهای زیادی از قرآن بود و این سوادشان در منطقه زبانزد عام و خاص بود. زمان جنگ شهید علیخانی نوجوان بود. شهید علیخانی از طریق پسرخالهمان شهید خسروی که فرمانده سپاه ایذه بود، راهی اهواز و مشغول دفاع از اهواز و خوزستان شد. شهید علیخانی از همان دوران روحیه انقلابی داشت. سال 57 با معلمان طاغوتی ناسازگاری پیدا کرده بود. وقتی جنگ شد حدوداً 15 سال داشت و پدرم میگفت تو هنوز کوچکی و نمیتوانی در جنگ شرکت کنی. یک بار در سال 59 محمدرضا را برگرداند ولی سال بعد دیگر نتوانست جلویش را بگیرد. به جبهه رفت و از سال 60 تا پایان جنگ چیزی حدود 90 ماه در جبهه ماند و در 20 عملیات شرکت مستقیم داشت. بچههای جنگ میگفتند محمدرضا مثل یک شیرنترس است و لقب شکارچی تانک به او داده بودند. قد بلند و هیکل درشتی داشت و دانشآموز تنومندی بود. دیگر به سمت مدرسه و کلاس و درس برنگشت. همه چیزش را فدای جنگ کرده بود. شاید اگر برمیگشت و ادامه تحصیل میداد از نخبگان منطقه میشد.
پس با وجود همان سن کم، حضور در جبهه را به همه چیز ترجیح داده بود؟
پدرم چند بار از طریق شهید خسروی تصمیم به برگرداندن محمدرضا گرفت اما گفتند ایشان انگیزه خاصی برای حضور در جبهه دارد و نمیتوانیم او را برگردانیم. از همان زمان فرمانده دسته ویژه شد و دوستانش میگفتند در بعضی عملیاتها واقعاً گرهگشا بود. یکی از بچهها تعریف میکرد در فکه یکی از تیربارچیهای عراقی خیلی اذیتمان میکرد. شهید علیخانی وارد کانال میشود و به دوستانش میگوید شما یک مقدار آتش بالای سرم بگیرید تا من تیربارچی را خفه کنم. بعد با شجاعت زیادی تیربارچی عراقی را مورد حمله قرار میدهد. شجاعت، نترسی و ولایتمداریاش عملی بود و در حرف خلاصه نمیشد. دوستانش میگویند هیچ جا کارهایش را عنوان نمیکرد. آدم بسیار با حجب و حیا و کمحرفی بود که در عملکرد جزو افراد نادر زمانهاش بود.
زمان دفاع مقدس با شما درباره جنگ و دلایل حضورشان در جبهه صحبت میکردند؟
مادرم خیلی به ایشان علاقه داشت و وقتی محمدرضا از جبهه برمیگشت، خیلی دور و برش میچرخید و میگفت نمیخواهد دیگر به جبهه بروی که برادرم پاسخ میداد مادر نمیتوانم بمانم! دوستانی داشتم که شهید شدند و من حتماً باید بروم، میگفت نگران من نباش چون چیزی نمیشود. در عملیات والفجر8 در آستانه اسیر شدن به دست عراقیها بود. به ما گفتند محمدرضا مفقود شده و حدود 48 ساعت هیچ خبری از او نداشتیم. خودش تعریف میکرد وقتی محاصره شد جز سطل زباله هیچ پناهگاه دیگری نداشته است. یکی، دو شب همانجا پناه میگیرد تا صدای الله اکبر نیروهای خودمان را میشنود. به دلیل همین حضورش پوستش از عوارض شیمیایی آسیب دیده بود. آدمی بود که از شهادت نمیترسید. خدا ترس را در وجودش از بین برده بود. الان ما میفهمیم چرا با وجود مجروح شدن و تا مرز اسارت رفتن هیچ چیزش نشده بود. به نوعی بعد از جنگ هم درگیر جنگ بود. یک بار هم نشد با آب گرم حمام کند. چون پوستش اجازه نمیداد و در چله زمستان هم مجبور بود با آب سرد دوش بگیرد. وقتی سرش درد میگرفت دستش را روی گوشش میگذاشت و فشار میداد. سختیهای زیادی کشید و به روی خودش هم نیاورد. دوستانش هم میدانند یک ولایتمدار انقلابی عملگرا بود و کارهایش در حد حرف نبود. هیچوقت خودش نمیگفت و فقط نگران بود که چرا از دوستانش جا مانده است. وقتی تلویزیون مداحی یاد امام و شهدا را پخش میکرد اشک میریخت و میگفت کسی که از قافله عقب مانده، من هستم. دنبال شهادت بود و سوریه آخرین مرحلهای بود که خدا میخواست به ایشان لطف کند. وقتی میخواست به سوریه برود از همه اقوام و بستگان خداحافظی کرد و حلالیت طلبید و مزارش را هم مشخص کرد. یکی از پسرعموهایمان در کربلای5 شهید شده بود و گفت کنار مزار ایشان خاکش کنیم. به دوستانش هم گفته بود. گفته بود این بار دیگر برنمیگردم و شهید میشوم.
از دلایل رفتنشان هم صحبتی کرده بودند؟
در لشکر و در جمع نیروها گفته بود اگر الان شیپور جنگ دوباره نواخته شود، معلوم میشود سرداران چه کسانی هستند. گفت الان دفاع از حرم حضرت زینب سردار میخواهد. اینجا عیار آدمها مشخص میشود. همه کارهایش را با اخلاص برای خدا انجام میداد. اهل هیاهو و گفتن نبود. از دنیا بریده بود ولی خیلی گرم و اهل بگو بخند و شاداب بود.
شما و خانوادهشان مخالفتی برای رفتنشان نداشتید؟
من بر این باور نبودم که در اولین اعزام شهید شود. وقتی به من گفت مانعش نشدم چون جنگ و کردستان را تجربه کرده بود و به همین خاطر امید داشتم که برگردد. با توجه به تجربه و شجاعتش کم رو دست خورده بود و آدم قابل پیشبینیای نبود. یک هفته مانده به شهادتش زنگ زد، احوالپرسی کرد و هنگامی که پرسیدم کی میآیی؟ گفت من هشتم پیشتان هستم. دقیقا روز هشتم پیکرش آمد. بعد از 40 روز از اعزامش به شهادت رسید. دوستانش میگویند شب میخواستیم به سمت ایران برگردیم. کولههایمان را بسته بودیم که ناگهان از قرارگاه گفتند بچههای لشکر امام حسین(ع) و فاطمیون در محاصره قرار گرفتهاند و بچههای تیپ 2 باید به عملیات برگردند. وقتی نیمههای شب به ایشان گفتند، خیلی خوشحال میشود. همراه شهید رضازاده همه را بیدار میکنند و میگویند غسل شهادت کنید. هوا سرد و یخبندان بود. میگفت ما سالم برنمیگردیم. ایشان متخصص ادوات بود و در 500 متری تکفیریها قرار میگیرد. خیلی از داعشیها را از بین میبرد و 200 نفری را که در محاصره بودند، به عقب برمیگرداند. با فدا کردن جانش، جان همرزمانش را نجات میدهد. بچههایش خیلی به ایشان وابسته بودند و ایشان هم دنبال درس و معنویتشان بود. شاید کمتر کسی به پای چنین پدری برسد. سه پسر و دو دختر انقلابی ولایتمدار و محکم دارد که اگر نیاز باشد آنها هم آمادگی اعزام دارند. با این وابستگی تنها دعوت از طرف حضرت زینب(س) ایشان را راهی کرد. همسرشان هم خواهر شهید است. شهید خسروی فرمانده سپاه عمویشان بودند. خانم زجرکشیده در جنگ هستند. به نوعی خودش همه ما را راضی کرده بود و ما هم نمیتوانستیم ناراحتی نشان دهیم.
قبل از رفتن درباره شهادت صحبت کرده بود؟
به دوستانش در سوریه گفته بود من حتماً اینجا شهید میشوم. وقتی از باغملک به سمت سوریه رفت، دوستانش که از بچههای جنگ بودند میگفتند محمدرضا برنمیگردد. میگفتند با توجه به روحیه خط شکن و نترسی که از ایشان سراغ داریم. او برنمیگردد. همه میگفتند ما نگرانش هستیم. بعد از شهادتش گفتند میدانستیم اهل عقبنشینی و پشت خاکریز ماندن نیست و شهید خواهد شد. در جنگ روحیهاش اینطور ساخته شده بود. امام فرموده بود اگر سپاه نبود کشور هم نبود. به نظرم اگر چند نیرو مصداق واقعی حرف امام باشند، یکی شهید علیخانی خواهد بود. ایشان در جنگ فولاد آبدیده شده و یک ولایتمدار واقعی با غیرت عاشورایی بود. وجهههای مذهبی را از خانهمان گرفته بود و وقتی به جنگ رفت آن را پروار کرد. میگفت در جبهه وارد دانشگاهی شدهام که فارغالتحصیلی ندارد.
بنابراین خود شما هم آمادگی شنیدن خبر شهادتش را داشتید؟
تلویزیون کلیپی از شهدای مدافع حرم پخش میکرد که شهید غوابش را در آن نشان میداد. وقتی فیلم را دیدم خیلی دلم شکست. دلم خیلی شور میزد. برادرم بار اول که اعزام شد، پیش خودم گفتم محمدرضا مرد این جنگهاست و سلامت برمیگردد. اما خب به شهادت رسید. رفتنش برای خانوادهاش هم خیلی سخت گذشت. الان هم نبودش ضایعه سنگینی است. هر جا مشکلی در خانواده بود، ایشان حی و حاضر بود. وقتی میآمد همه را آرام میکرد. نبودش برای همهمان سخت بود، ولی چون شهید شده و این مقام بالایی است، همهمان را آرام میکند.
به نظر میرسد بزرگی و عظمت ایشان جز با شهادت طور دیگری شناخته نمیشد؟
خداوند شهید علیخانی را جزو مدافعان حضرت زینب(س) قرار داد تا عظمتش را هم نشان دهد. در شهادتش بیش از 30 هزار نفر به باغملک آمدند. کسانی میآمدند و خاطراتی میگفتند که برای خودمان تازگی داشت. مردمداریاش فوقالعاده بود. در جنگ فرمانده گروهان و جانشین گردان بود و میگفتند وقتی کارش با سربازها میافتاد، خودش را یک سرباز معرفی میکرد و میگفت من هم مثل شما یک سربازم. هیچ گاه به کسی دستور تند نداد و مصداق همان نیروهای ولایی مدنظر امام بود. شهادت ایشان در شهرستان باغملک یک جبهه فرهنگی و انقلابی تازه باز کرده است. شهادتش در منطقه و ایل ما که درگیریهای طایفهای و قبیلهای داشت تأثیر عمیقی گذاشت. برای همهمان برکات زیادی داشت. اینها اولیای خدا هستند که برای ما ناشناخته هستند. خودم به خوبی برادرم را نشناختم.
همراه با رفیق قدیمشان شهید رضازاده به شهادت میرسند؟
با شهید رضازاده دوستی دیرینهای داشت. از زمان جنگ و سال 64 با هم رفاقت داشتند. اواخر وقتی میخواستند برای سوریه اقدام کنند، برادر بزرگم به شهید رضازاده گفت شما که در جنگ حضور داشتهاید الان نباید بروید که ایشان گفت خون من و محمدرضا باید یکجا ریخته شود. همین هم شد. وقتی موشک میخورد اول شهید رضازاده شهید و بعد شهید علیخانی مجروح میشود و در بیمارستانی در حلب به شهادت میرسد. یکی از دوستانش میگفت برای جنگ با تکفیریها بیتابی میکرد. در 40 شبی که آنجا بودند شبها چند ساعت بیشتر نمیخوابید. تعریف میکردند شب به همراه دوستان به جایی رفته بودند که برف میگیرد و هوا خیلی سرد میشود. مانده بودند که چه کار کنند که شهید علیخانی فندکی میگیرد و صندوقهای مهمات را خالی و آتش روشن میکند. در همین حین اشک در چشمانش حلقه میزند و میگوید در شام به حضرت زینب(س) همینطوری سخت گذشت؟ تعریف میکند چه کسی برای حضرت زینب(س) آتش روشن کرد و کمکش کرد؟ اگر سال 61 حضرت اباالفضل در دفاع از خیمه حضرت زینب(س) دست و چشمانش را از دست داد، قطعاً الان نوبت ماست که برای دفاع از حرم این کار را کنیم. وقتی موشک بالای سرش میخورد دست راستش از آرنج قطع میشود و ترکش به چشمانش اصابت میکند.
منبع: روزنامه جوان
کودکی شما و برادرتان در چه فضایی گذشت و این فضا چه اندازه در پیدا کردن راه زندگیتان تأثیر داشت؟
ما در یک خانواده عشایری در روستا بزرگ شدیم. پدرمان یکی از عشایر باسواد بود که زمان شاه برای امام حسین(ع) مداحی میکرد و مجلس میگرفت. از همان دوران کودکی تحت تاثیر فعالیتهای مذهبی پدرمان بودیم. با ارتباطی که پدرمان با علمایی مثل مرحوم بهبهانی داشت، ما هم تحت تأثیر زیادی قرار گرفته بودیم. پدرمان سواد مکتبی داشت و حافظ بخشهای زیادی از قرآن بود و این سوادشان در منطقه زبانزد عام و خاص بود. زمان جنگ شهید علیخانی نوجوان بود. شهید علیخانی از طریق پسرخالهمان شهید خسروی که فرمانده سپاه ایذه بود، راهی اهواز و مشغول دفاع از اهواز و خوزستان شد. شهید علیخانی از همان دوران روحیه انقلابی داشت. سال 57 با معلمان طاغوتی ناسازگاری پیدا کرده بود. وقتی جنگ شد حدوداً 15 سال داشت و پدرم میگفت تو هنوز کوچکی و نمیتوانی در جنگ شرکت کنی. یک بار در سال 59 محمدرضا را برگرداند ولی سال بعد دیگر نتوانست جلویش را بگیرد. به جبهه رفت و از سال 60 تا پایان جنگ چیزی حدود 90 ماه در جبهه ماند و در 20 عملیات شرکت مستقیم داشت. بچههای جنگ میگفتند محمدرضا مثل یک شیرنترس است و لقب شکارچی تانک به او داده بودند. قد بلند و هیکل درشتی داشت و دانشآموز تنومندی بود. دیگر به سمت مدرسه و کلاس و درس برنگشت. همه چیزش را فدای جنگ کرده بود. شاید اگر برمیگشت و ادامه تحصیل میداد از نخبگان منطقه میشد.
پس با وجود همان سن کم، حضور در جبهه را به همه چیز ترجیح داده بود؟
پدرم چند بار از طریق شهید خسروی تصمیم به برگرداندن محمدرضا گرفت اما گفتند ایشان انگیزه خاصی برای حضور در جبهه دارد و نمیتوانیم او را برگردانیم. از همان زمان فرمانده دسته ویژه شد و دوستانش میگفتند در بعضی عملیاتها واقعاً گرهگشا بود. یکی از بچهها تعریف میکرد در فکه یکی از تیربارچیهای عراقی خیلی اذیتمان میکرد. شهید علیخانی وارد کانال میشود و به دوستانش میگوید شما یک مقدار آتش بالای سرم بگیرید تا من تیربارچی را خفه کنم. بعد با شجاعت زیادی تیربارچی عراقی را مورد حمله قرار میدهد. شجاعت، نترسی و ولایتمداریاش عملی بود و در حرف خلاصه نمیشد. دوستانش میگویند هیچ جا کارهایش را عنوان نمیکرد. آدم بسیار با حجب و حیا و کمحرفی بود که در عملکرد جزو افراد نادر زمانهاش بود.
زمان دفاع مقدس با شما درباره جنگ و دلایل حضورشان در جبهه صحبت میکردند؟
مادرم خیلی به ایشان علاقه داشت و وقتی محمدرضا از جبهه برمیگشت، خیلی دور و برش میچرخید و میگفت نمیخواهد دیگر به جبهه بروی که برادرم پاسخ میداد مادر نمیتوانم بمانم! دوستانی داشتم که شهید شدند و من حتماً باید بروم، میگفت نگران من نباش چون چیزی نمیشود. در عملیات والفجر8 در آستانه اسیر شدن به دست عراقیها بود. به ما گفتند محمدرضا مفقود شده و حدود 48 ساعت هیچ خبری از او نداشتیم. خودش تعریف میکرد وقتی محاصره شد جز سطل زباله هیچ پناهگاه دیگری نداشته است. یکی، دو شب همانجا پناه میگیرد تا صدای الله اکبر نیروهای خودمان را میشنود. به دلیل همین حضورش پوستش از عوارض شیمیایی آسیب دیده بود. آدمی بود که از شهادت نمیترسید. خدا ترس را در وجودش از بین برده بود. الان ما میفهمیم چرا با وجود مجروح شدن و تا مرز اسارت رفتن هیچ چیزش نشده بود. به نوعی بعد از جنگ هم درگیر جنگ بود. یک بار هم نشد با آب گرم حمام کند. چون پوستش اجازه نمیداد و در چله زمستان هم مجبور بود با آب سرد دوش بگیرد. وقتی سرش درد میگرفت دستش را روی گوشش میگذاشت و فشار میداد. سختیهای زیادی کشید و به روی خودش هم نیاورد. دوستانش هم میدانند یک ولایتمدار انقلابی عملگرا بود و کارهایش در حد حرف نبود. هیچوقت خودش نمیگفت و فقط نگران بود که چرا از دوستانش جا مانده است. وقتی تلویزیون مداحی یاد امام و شهدا را پخش میکرد اشک میریخت و میگفت کسی که از قافله عقب مانده، من هستم. دنبال شهادت بود و سوریه آخرین مرحلهای بود که خدا میخواست به ایشان لطف کند. وقتی میخواست به سوریه برود از همه اقوام و بستگان خداحافظی کرد و حلالیت طلبید و مزارش را هم مشخص کرد. یکی از پسرعموهایمان در کربلای5 شهید شده بود و گفت کنار مزار ایشان خاکش کنیم. به دوستانش هم گفته بود. گفته بود این بار دیگر برنمیگردم و شهید میشوم.
از دلایل رفتنشان هم صحبتی کرده بودند؟
در لشکر و در جمع نیروها گفته بود اگر الان شیپور جنگ دوباره نواخته شود، معلوم میشود سرداران چه کسانی هستند. گفت الان دفاع از حرم حضرت زینب سردار میخواهد. اینجا عیار آدمها مشخص میشود. همه کارهایش را با اخلاص برای خدا انجام میداد. اهل هیاهو و گفتن نبود. از دنیا بریده بود ولی خیلی گرم و اهل بگو بخند و شاداب بود.
شما و خانوادهشان مخالفتی برای رفتنشان نداشتید؟
من بر این باور نبودم که در اولین اعزام شهید شود. وقتی به من گفت مانعش نشدم چون جنگ و کردستان را تجربه کرده بود و به همین خاطر امید داشتم که برگردد. با توجه به تجربه و شجاعتش کم رو دست خورده بود و آدم قابل پیشبینیای نبود. یک هفته مانده به شهادتش زنگ زد، احوالپرسی کرد و هنگامی که پرسیدم کی میآیی؟ گفت من هشتم پیشتان هستم. دقیقا روز هشتم پیکرش آمد. بعد از 40 روز از اعزامش به شهادت رسید. دوستانش میگویند شب میخواستیم به سمت ایران برگردیم. کولههایمان را بسته بودیم که ناگهان از قرارگاه گفتند بچههای لشکر امام حسین(ع) و فاطمیون در محاصره قرار گرفتهاند و بچههای تیپ 2 باید به عملیات برگردند. وقتی نیمههای شب به ایشان گفتند، خیلی خوشحال میشود. همراه شهید رضازاده همه را بیدار میکنند و میگویند غسل شهادت کنید. هوا سرد و یخبندان بود. میگفت ما سالم برنمیگردیم. ایشان متخصص ادوات بود و در 500 متری تکفیریها قرار میگیرد. خیلی از داعشیها را از بین میبرد و 200 نفری را که در محاصره بودند، به عقب برمیگرداند. با فدا کردن جانش، جان همرزمانش را نجات میدهد. بچههایش خیلی به ایشان وابسته بودند و ایشان هم دنبال درس و معنویتشان بود. شاید کمتر کسی به پای چنین پدری برسد. سه پسر و دو دختر انقلابی ولایتمدار و محکم دارد که اگر نیاز باشد آنها هم آمادگی اعزام دارند. با این وابستگی تنها دعوت از طرف حضرت زینب(س) ایشان را راهی کرد. همسرشان هم خواهر شهید است. شهید خسروی فرمانده سپاه عمویشان بودند. خانم زجرکشیده در جنگ هستند. به نوعی خودش همه ما را راضی کرده بود و ما هم نمیتوانستیم ناراحتی نشان دهیم.
قبل از رفتن درباره شهادت صحبت کرده بود؟
به دوستانش در سوریه گفته بود من حتماً اینجا شهید میشوم. وقتی از باغملک به سمت سوریه رفت، دوستانش که از بچههای جنگ بودند میگفتند محمدرضا برنمیگردد. میگفتند با توجه به روحیه خط شکن و نترسی که از ایشان سراغ داریم. او برنمیگردد. همه میگفتند ما نگرانش هستیم. بعد از شهادتش گفتند میدانستیم اهل عقبنشینی و پشت خاکریز ماندن نیست و شهید خواهد شد. در جنگ روحیهاش اینطور ساخته شده بود. امام فرموده بود اگر سپاه نبود کشور هم نبود. به نظرم اگر چند نیرو مصداق واقعی حرف امام باشند، یکی شهید علیخانی خواهد بود. ایشان در جنگ فولاد آبدیده شده و یک ولایتمدار واقعی با غیرت عاشورایی بود. وجهههای مذهبی را از خانهمان گرفته بود و وقتی به جنگ رفت آن را پروار کرد. میگفت در جبهه وارد دانشگاهی شدهام که فارغالتحصیلی ندارد.
بنابراین خود شما هم آمادگی شنیدن خبر شهادتش را داشتید؟
تلویزیون کلیپی از شهدای مدافع حرم پخش میکرد که شهید غوابش را در آن نشان میداد. وقتی فیلم را دیدم خیلی دلم شکست. دلم خیلی شور میزد. برادرم بار اول که اعزام شد، پیش خودم گفتم محمدرضا مرد این جنگهاست و سلامت برمیگردد. اما خب به شهادت رسید. رفتنش برای خانوادهاش هم خیلی سخت گذشت. الان هم نبودش ضایعه سنگینی است. هر جا مشکلی در خانواده بود، ایشان حی و حاضر بود. وقتی میآمد همه را آرام میکرد. نبودش برای همهمان سخت بود، ولی چون شهید شده و این مقام بالایی است، همهمان را آرام میکند.
به نظر میرسد بزرگی و عظمت ایشان جز با شهادت طور دیگری شناخته نمیشد؟
خداوند شهید علیخانی را جزو مدافعان حضرت زینب(س) قرار داد تا عظمتش را هم نشان دهد. در شهادتش بیش از 30 هزار نفر به باغملک آمدند. کسانی میآمدند و خاطراتی میگفتند که برای خودمان تازگی داشت. مردمداریاش فوقالعاده بود. در جنگ فرمانده گروهان و جانشین گردان بود و میگفتند وقتی کارش با سربازها میافتاد، خودش را یک سرباز معرفی میکرد و میگفت من هم مثل شما یک سربازم. هیچ گاه به کسی دستور تند نداد و مصداق همان نیروهای ولایی مدنظر امام بود. شهادت ایشان در شهرستان باغملک یک جبهه فرهنگی و انقلابی تازه باز کرده است. شهادتش در منطقه و ایل ما که درگیریهای طایفهای و قبیلهای داشت تأثیر عمیقی گذاشت. برای همهمان برکات زیادی داشت. اینها اولیای خدا هستند که برای ما ناشناخته هستند. خودم به خوبی برادرم را نشناختم.
همراه با رفیق قدیمشان شهید رضازاده به شهادت میرسند؟
با شهید رضازاده دوستی دیرینهای داشت. از زمان جنگ و سال 64 با هم رفاقت داشتند. اواخر وقتی میخواستند برای سوریه اقدام کنند، برادر بزرگم به شهید رضازاده گفت شما که در جنگ حضور داشتهاید الان نباید بروید که ایشان گفت خون من و محمدرضا باید یکجا ریخته شود. همین هم شد. وقتی موشک میخورد اول شهید رضازاده شهید و بعد شهید علیخانی مجروح میشود و در بیمارستانی در حلب به شهادت میرسد. یکی از دوستانش میگفت برای جنگ با تکفیریها بیتابی میکرد. در 40 شبی که آنجا بودند شبها چند ساعت بیشتر نمیخوابید. تعریف میکردند شب به همراه دوستان به جایی رفته بودند که برف میگیرد و هوا خیلی سرد میشود. مانده بودند که چه کار کنند که شهید علیخانی فندکی میگیرد و صندوقهای مهمات را خالی و آتش روشن میکند. در همین حین اشک در چشمانش حلقه میزند و میگوید در شام به حضرت زینب(س) همینطوری سخت گذشت؟ تعریف میکند چه کسی برای حضرت زینب(س) آتش روشن کرد و کمکش کرد؟ اگر سال 61 حضرت اباالفضل در دفاع از خیمه حضرت زینب(س) دست و چشمانش را از دست داد، قطعاً الان نوبت ماست که برای دفاع از حرم این کار را کنیم. وقتی موشک بالای سرش میخورد دست راستش از آرنج قطع میشود و ترکش به چشمانش اصابت میکند.
منبع: روزنامه جوان
