خانواده های شهدای مدافع حرم این روزها، با آمدن اخبار پیروزی های سوریه و عراق، حال و هوای دیگری دارند. پدر شهید «مجتبی یدالهی»؛ شادمان از آزادسازی حلب است. پس از گذشت ۸ ماهِ نفس گیر از فراغ فرزند، حالا با به ثمر نشستن مجاهدت های سلحشورانه و شهادت های غریبانه مدافعان حرم، حس و حال و روحیه بهتری دارد. مادر شهید هم این روزها در حال تدارک مراسم ازدواج مصطفی؛ فرزند دوم خانواده است.
آقا مصطفی هم «ارتشی» است و در نیروی هوایی خدمت می کند. سال گذشته آنها می خواستند برای آقا مجتبی آستین بالا بزنند و مقدمات ازدواجش را هم فراهم کرده بودند، اما او به مادر گفته بود؛ «سه ماه دیگر صبر کنید از سوریه برمی گردم!»
آقا مصطفی هم «ارتشی» است و در نیروی هوایی خدمت می کند. سال گذشته آنها می خواستند برای آقا مجتبی آستین بالا بزنند و مقدمات ازدواجش را هم فراهم کرده بودند، اما او به مادر گفته بود؛ «سه ماه دیگر صبر کنید از سوریه برمی گردم!»
آقا مجتبی از دوران کودکی چند ویژگی داشت که نوید می داد که می تواند افسر عالی رتبه برای خدمت در ارتش اسلام باشد. سحر خیز و مسئولیت پذیر و شجاع و نماز خوان بود و به سن نوجوانی که رسید، با علاقه وارد خدمت در ارتش جمهوری اسلامی شد و پس از فارغ التحصیلی از دانشکده افسری در تیپ نیروهای مخصوص ارتش تیپ ۶۵ نوهد خدمت کرد.
سروان مجتبی (شهریار) یدالهی، تکاور جوان و شجاع ارتش جمهوری اسلامی ایران، متولد سی و یکم فروردین سال ۱۳۷۰، در شهریار (استان تهران) در شامگاه ۲۱فروردین ۱۳۹۵ در میانه نبردی عاشورایی در حومه حلب، در حالی که فرماندهی یک گروهان ۴۰ نفری از رزمندگان شهادت طلب تیپ فاطمیون را در مقابل بیش از دو هزار تروریست داعشی بر عهده اشت، به شکل مظلومانه ای به شهادت رسید.
