شهید «وائل» به لبخندهای زیبایش معروف بود و به صفات پسندیده بسیاری از جمله شجاعت، حسن خلق، ادب و التزام به امور دینی شهرت داشت.
زمانی که شهید از جبهه جنگ به شهر ودیارش باز میگشت با تک تک دوستان و آشنایان تماس میگرفت و احوال آنها را جویا میشد.این شهید مقاومت اسلامی، از عاشقان خدمت به زائران اهل بیت (علیهم السلام) بود و دستی هم در کارهای خیر و رسیدگی به ایتام و خانواده های فقراء نیز داشت.
او خود را از منتظران امام مهدی (عج) میدانست و سعی داشت و به ویژگیهای یک منتظر واقعی ملتزم باشد. در یکی از جمعههای انتظار، شهید در حالیکه لباس نظامی به تن داشت داخل مسجد نشسته و به انتظار اقامه نماز بود. از شهید پرسیده شد که چرا لباس نظامی به تن دارد؛ در پاسخ به این سؤال دوستانش گفت: «یکی از نشانه های ظهور امام زمان (عج) آن است که لباس رزم به تن کنیم و آماده ظهور مبارکش باشیم شاید این جمعه همان موعد مقرر باشد».
شهید «وائل» هز زمان که برای زیارت امیر المؤمنین امام علی (علیه السلام) به نجف اشرف میرفت به قبرها نگاهی می کرد و می گفت:«روزی ما هم به اینجا خواهیم آمد».
شهید همواره از خداوند پایان نیکی برای زندگیاش درخواست می کرد و سرانجام نیک او با شهادت در راه خداوند که فخر اولیاء و صالحان است رقم خورد.
روز شهادت «وائل» ما بین دو روایت شهادت حضرت زهراء (سلام الله علیها) بود. شهید «وائل» شبانه تشییع و دفن شد گویی که بعد از شهادت نیز این خادم مخلص اهل بیت عزاردار غم بانوی دو عالم بوده است.
