هر چه خوبان همه دارند را فیروز حمیدی
زاده یک جا در وجودش داشت. در کنار برادر شهید، هنرمند و ورزشکار بودن،
شجاعت، دست ودلبازی و مهمان نوازی را بگذارید تا از مجموع این ویژگی های
شخصیتی به نام شهید حمیدی زاده برسید؛ شهیدی که لحظه لحظه زندگی اش
ماجراهایی خواندنی دارد. این شهید 38 ساله بجنوردی، دی ماه سال گذشته برای
دفاع از حریم اسلام راهی سوریه شد و 25 روز بعد در دوازدهم بهمن در جریان
عملیات آزادسازی منطقه نبل و الزهراء به شهادت رسید. از این شهید بزرگوار
سه فرزند پسر به نام های رضا، مرتضی و مجتبی به یادگار مانده است. همسر
شهید، سوسن رمضانی از ابعاد شخصیتی و دلایل شهید برای اعزام و رفتن به
سوریه می گوید.
فصل آشنایی شما و شهید حمیدی زاده از کجا آغاز شد؟
همسر دوست صمیمی ام با آقا فیروز دوست بود و همین موضوع باعث و بانی آشنایی مان شد. از طرفی آقا فیروز دوست برادرم بود و قبلاً ایشان را دیده بودم و خصوصیات اخلاقی شان را می شناختم. سال 1381 هنگامی که برای خواستگاری آمد و ایشان گفت که من به خصوصیات شما آشنا هستم و من هم گفتم این آشنایی را از شما دارم. شناخت اولیه را از هم داشتیم.
دیگر در رابطه با چه مسائلی صحبت کردید؟
هم ایشان و هم من می خواستیم همسر آینده مان اهل نماز، دین و خدا باشد. من می خواستم همسر آینده ام اخلاق داشته باشد چون بدون اخلاق نمی شود زندگی کرد. جالب است بدانید هنگامی که به خواستگاری آمد حتی نگاهم نکرد. می گفت در دلم چیزی بود که دلم را قرص می کرد. می گفت سیرت برایم بیشتر از هر چیز دیگری مهم است. بعداً به من گفت خدا را شکر کردم همان چیزی را که خواسته بودم به من داد.
روحیه شهادت طلبی و فداکاری را از همان زمان داشتند؟
بله، این روحیات را داشتند و خودم هم چنین حال و هوایی داشتم. هر دویمان روحیاتمان از لحاظ مذهبی در یک سطح بود، حالا ایشان بهتر و باکیفیت تر بود. زمانی که به برادرم گفتم برو درباره آقا فیروز تحقیق کن به من گفت فیروز آنقدر آدم خوبی است که نیاز به تحقیق ندارد. برادرم خیلی قبولش داشت. قبلاً در نیروی انتظامی هندل آباد کار می کرد و با اشرار می جنگید. بعدها به دلیل مشکلاتی که پیش آمد بیرون آمد و کارمند تأمین اجتماعی شد. فکر شهادت را از زمان حضور در نیروی انتظامی در سر داشت. بعدها می گفت آرزوی شهادت در دلم مانده است. زمانی که می خواست به سوریه برود گفت وقتی برگشتم عضو سپاه می شوم. می گفت دوستی نوار کاستی درباره حضرت رقیه(س) به من داد و از آن به بعد راهم عوض شد و کلاً تغییر کردم. 16، 15 سال داشت و تازه عضو بسیج شده بود که این نوار کاست به دستش می رسد و راهش را با همان نوار کاست پیدا می کند. روحیات شاد و مذهبی ای داشت. وقتی از مأموریت هندل آباد برمی گشت همه خوشحال می شدند و می گفتند حالا که آقا فیروز آمده اردوهای بچه ها به راه است. بچه ها را به کوهنوردی و اردو می برد و خیلی فعال بود. دوره زیارت عاشورا داشتیم که خودش می خواند و طوری شد دعای ندبه و توسل هم گذاشتند. آنقدر از این گروه خانوادگی استقبال کردند که بعدها تبدیل به هیئت شد.
هنرمند هم بودند؟
بله، خطاطی را ادامه داد و به درجه استادی رسید. از نظر خطاطی در اداره یا جای دیگری اگر کاری بود به ایشان می دادند. در کنار خطاطی، دان دو کاراته هم داشت.
برادر شهید هم بودند؟
شهید نریمان حمیدی زاده برادر آقافیروز بودند که همراه با شهید کاوه به شهادت می رسند. همچنین برادرزاده شهید هم بودند. چون زمان شهادت برادرشان سن شان کم بود، خیلی خاطراتی از ایشان نداشتند. هفت ساله بود که برادرشان شهید شد.
در طول این سال ها تا به حال درباره شهادت صحبت کرده بودند؟
زمانی که در هندل آباد بود می گفت مأموریتی پیش آمده و آنجا با قاچاقچیان درگیر شدند، تعریف می کرد تیر از کنار گوشمان رد می شد ولی بدون ترس به فکر انجام مأموریت بودم. اصلاً هیچ ترس و واهمه ای نسبت به شهادت نداشت. اگر از نیروهایی که آن زمان با آقا فیروز کار می کردند بپرسید می گویند چه روحیاتی داشته است.
در تأمین اجتماعی اولین بار نگهبان بود. مدیر کل آنجا از چهره و بیانش جذب ایشان می شود و می گوید حمیدی زاده را بدون هیچ آزمونی قبول کنند. بقیه تعجب کرده بودند که در وجودشان چه چیزی دیده که این حرف را زده است. حتی گفته بود نیروهایی مثل آقا فیروز را به اداره معرفی کنید. در اداره هر چیزی خراب می شد اسم آقا فیروز را صدا می کردند. از همه لحاظ عالی بود. کسی کاری داشت نمی گفت بلد نیستم سعی می کرد به هر طریقی کارش را راه بیندازد. در اداره هم کار مردم را به خوبی انجام می داد. از نظر برخورد، رفتار و مهمان نوازی عالی بود. اگر از همسایه مان سؤال کنید می بینید ما هر شب مهمان داشتیم. ایشان خیلی مهمان نواز بود و دوست داشتند به خانه مان بیایند. می گفت مهمان برکت خانه است و خرجش را هم با خودش می آورد. خیلی دست ودلباز بود. اگر کسی کمک می خواست نگاه نمی کرد که طرف دارد یا ندارد بلکه سعی می کرد همان لحظه کمک کند.
شما با شهادت ایشان و نبودنشان مشکلی نداشتید؟ اصلاً فکر چنین روزی را می کردید؟
نه، اصلاً. آن زمان وقتی برای مأموریت می رفت انتظار می کشیدم تا هر لحظه برگردد. اصلاً خودم را آماده شهادت نکرده بودم. حتی احتمال نمی دادم جانباز شود و مشتاق بودم که زودتر برگردد. اصلاً فکرش را نمی کردم همسرم شهید شود. ایشان در اولین اعزام که 25 روز طول کشید، به شهادت رسید.
از چه زمانی مصمم به رفتن به سوریه و دفاع از حرم اهل بیت(ع) شدند؟
در یک دوره دوستانه همسر یکی از دوستانم از تصمیم شوهرش برای رفتن به سوریه گفت. دوستانم که رفتند من جریان رفتن را به آقافیروز گفتم. ایشان ناراحت شد و گفت چرا به من نگفتند. همان شب سیستم را روشن کرد و نمی دانم چی گذاشته بود که تا نیمه شب حال و هوای خاصی داشت. آن روزها من خیلی در جریان اتفاقات سوریه نبودم. بعدها متوجه شدم و اطلاعاتم بیشتر شد. آن شب حال و هوای خاصی داشت. به دوستانش گفته بود من می روم و شهید می شوم. در عرض یک هفته تمام کارهایش درست شد و رفت. سردار به او گفته بود شما سهمیه تان را داده اید. گفته بود مگر رفتن مان سهمیه بندی است که دیگر نشود رفت.
دوستانش تعریف می کنند نماز شب های آقافیروز آنجا آنقدر طولانی می شد که ما دلمان می گرفت و می گفتیم نکند حمیدی زاده شهید شود. هنگامی که آنجا بود با وجود سردی هوا همیشه دم در می خوابید. دوستانش می گفتند ما رد می شدیم و به آقا فیروز می خوردیم اما اصلاً به روی خودش نمی آورد. بعضی روزها جای بچه ها نگهبانی می داد. می دید بچه ها خوابند دلش نمی آمد بیدارشان کند و جایشان نگهبانی می داد. روزهای آخر وقتی بچه ها می گفتند خانمت تماس گرفته نمی آمد صحبت کند و می گفت من می خواهم دل بکنم تا دل نکنم نمی توانم شهید شوم.
شما مخالفتی با رفتن شان نداشتید؟
اوایل مخالف بودم و می گفتم من و بچه ها چه کار کنیم. خیلی صحبت کرد ولی من راضی به رفتنش نبودم. در آخر گفت اگر می توانی جواب حضرت زینب(س) را بدهی مشکلی نیست و من نمی روم. دیگر من نتوانستم چیزی بگویم. وقتی داشت می رفت گفت بعد از این ببین حضرت زینب(س) برای بچه هایمان چه کار می کند. واقعا هم همینطور است. کلاً در هر چیزی که می مانم دستم را می گیرد. شهید تأکید داشت بچه هایم را حسینی بار بیاورم و در ماه دوره قرآن در خانه داشته باشم. هدفش این بود بچه ها هیئتی و قرآن خوان شوند.
با توجه به اینکه فکر شهادتشان را نمی کردید الان در نبود ایشان حس و حالتان چطور است؟
اوایل برایم خیلی سخت بود. به مرور زمان که فکر کردم به خودم گفتم این همه آدم دور و برم هستند و این همه عزت و احترام می گذارند ولی حضرت زینب(س) در غربت چه کشیده است. وقتی که رفته بود به دوستانش گفته بود از حضرت زینب(س) برای خانمم صبر می خواهم. خودم مانده ام منی که یک لحظه ندیدنش را طاقت نمی آوردم الان خداوند چه صبری به من داده است. طوری شده که با سایر همسرهای شهدا صحبت می کنم و به آنها قوت قلب و مشورت می دهم تا بچه ها اذیت نشوند. سعی کردم بتوانم چیزی که همسرم می خواست باشم.
واکنش تان به شنیدن خبر شهادتشان چطور بود؟
اصلاً باورم نمی شد. تا زمانی که نیروها از سوریه نیامده بودند باور نمی کردم آقا فیروز نیست. با اینکه حس می کردم نیست ولی همچنان منتتظر بودم. می گفتم تا مأموریت این بچه ها تمام نشود خیالم راحت نخواهد شد. وقتی رزمندگان آمدند و دیدم آقافیروز همراهشان نیست یکی از سخت ترین لحظات عمرم بود. غروب دوشنبه ای که نیروها آمدند و تک تک بچه ها برای پدرانشان گل خریده بودند، بچه هایم مثل گل های پرپر فقط نظاره گر این صحنه ها بودند. خیلی برایم سخت بود ولی باز خدا را شکر می کنم شوهرم به چیزی که آرزویش بود، رسید. بالاخره همه ما باید برویم و چه بهتر که با چنین افتخاری برویم. الان اگر نیاز باشد بچه هایم بروند آنها را هم با افتخار راهی خواهم کرد. همه ما فدای حضرت زینب(س) و آقا هستیم. سرباز آقا امام زمان (عج) می شویم و چه بهتر سرباز حضرت عباس(ع) و حضرت زینب(س) شویم و این افتخار قسمت هر کسی نمی شود.
گویا پیام تلگرامی هم برای دوستانش فرستاده و طلب حلالیت کرده بودند؟
از دوستان و همه حلالیت طلبید. انگار از شهادتش آگاه شده بود. اواخر وقتی تماس می گرفت به من می گفت حاج خانم! روزهای آخر اینطوری صحبت می کرد. وصیتنامه اش را به برادرم داده بود و گفته بود تا وقتی من نیامدم باز نکن. وقتی پیکرش آمد وصیتنامه اش را باز کردند. در وصیتنامه اش این دل کندن از دنیا دیده می شود. انگار دیگر کاملاً از این دنیا بریده و در مورد وسایل مادی و دنیوی هیچ صحبت نکرده بود.
فرزندان تان نسبت به شهادت پدر چه می گویند؟
پسر بزرگم که زیاد بروز نمی دهد ولی بعضی اوقات دلش می گیرد و گریه می کند. خدا صبری به او داده که زیاد بروز نمی دهد. زمانی که من ناراحت می شوم می گوید: مامان! بابا جایش خوب است و شما چرا ناراحتی؟ می گوید: کاش می شد من بروم و انتقام بابا را بگیرم. روزی که پیکر پدرش آمد، گفت: من افتخار می کنم که بابایم شهید شده است. من فکر می کردم وقتی پیکر پدرش را ببیند حالش خراب می شود ولی سر پیکر پدرش لبیک یا زینب(س) می گفت. با این کار همه مان را شگفت زده کرد. به من هم می گفت مادر شما چرا گریه می کنی پدر جایش خیلی خوب است. سر مزار پدر گفت بابا تو سالاری! سالار. همه ما در حال و هوای دیگری بودیم که چفیه را برداشت و به سر و صورت پدرش مالید و هنوز عطر پدرش در خانه مان پیچیده است. هیئتی که پدرش می رفت را می رود و راه پدرش را ادامه می دهد. کارهایی که پدرش می کرد را انجام می دهد. در خانه هم به من کمک می کند. خدا را شکر می کنم یک پشتیبان دارم.
منبع: روزنامه جوان
فصل آشنایی شما و شهید حمیدی زاده از کجا آغاز شد؟
همسر دوست صمیمی ام با آقا فیروز دوست بود و همین موضوع باعث و بانی آشنایی مان شد. از طرفی آقا فیروز دوست برادرم بود و قبلاً ایشان را دیده بودم و خصوصیات اخلاقی شان را می شناختم. سال 1381 هنگامی که برای خواستگاری آمد و ایشان گفت که من به خصوصیات شما آشنا هستم و من هم گفتم این آشنایی را از شما دارم. شناخت اولیه را از هم داشتیم.
دیگر در رابطه با چه مسائلی صحبت کردید؟
هم ایشان و هم من می خواستیم همسر آینده مان اهل نماز، دین و خدا باشد. من می خواستم همسر آینده ام اخلاق داشته باشد چون بدون اخلاق نمی شود زندگی کرد. جالب است بدانید هنگامی که به خواستگاری آمد حتی نگاهم نکرد. می گفت در دلم چیزی بود که دلم را قرص می کرد. می گفت سیرت برایم بیشتر از هر چیز دیگری مهم است. بعداً به من گفت خدا را شکر کردم همان چیزی را که خواسته بودم به من داد.
روحیه شهادت طلبی و فداکاری را از همان زمان داشتند؟
بله، این روحیات را داشتند و خودم هم چنین حال و هوایی داشتم. هر دویمان روحیاتمان از لحاظ مذهبی در یک سطح بود، حالا ایشان بهتر و باکیفیت تر بود. زمانی که به برادرم گفتم برو درباره آقا فیروز تحقیق کن به من گفت فیروز آنقدر آدم خوبی است که نیاز به تحقیق ندارد. برادرم خیلی قبولش داشت. قبلاً در نیروی انتظامی هندل آباد کار می کرد و با اشرار می جنگید. بعدها به دلیل مشکلاتی که پیش آمد بیرون آمد و کارمند تأمین اجتماعی شد. فکر شهادت را از زمان حضور در نیروی انتظامی در سر داشت. بعدها می گفت آرزوی شهادت در دلم مانده است. زمانی که می خواست به سوریه برود گفت وقتی برگشتم عضو سپاه می شوم. می گفت دوستی نوار کاستی درباره حضرت رقیه(س) به من داد و از آن به بعد راهم عوض شد و کلاً تغییر کردم. 16، 15 سال داشت و تازه عضو بسیج شده بود که این نوار کاست به دستش می رسد و راهش را با همان نوار کاست پیدا می کند. روحیات شاد و مذهبی ای داشت. وقتی از مأموریت هندل آباد برمی گشت همه خوشحال می شدند و می گفتند حالا که آقا فیروز آمده اردوهای بچه ها به راه است. بچه ها را به کوهنوردی و اردو می برد و خیلی فعال بود. دوره زیارت عاشورا داشتیم که خودش می خواند و طوری شد دعای ندبه و توسل هم گذاشتند. آنقدر از این گروه خانوادگی استقبال کردند که بعدها تبدیل به هیئت شد.
هنرمند هم بودند؟
بله، خطاطی را ادامه داد و به درجه استادی رسید. از نظر خطاطی در اداره یا جای دیگری اگر کاری بود به ایشان می دادند. در کنار خطاطی، دان دو کاراته هم داشت.
برادر شهید هم بودند؟
شهید نریمان حمیدی زاده برادر آقافیروز بودند که همراه با شهید کاوه به شهادت می رسند. همچنین برادرزاده شهید هم بودند. چون زمان شهادت برادرشان سن شان کم بود، خیلی خاطراتی از ایشان نداشتند. هفت ساله بود که برادرشان شهید شد.
در طول این سال ها تا به حال درباره شهادت صحبت کرده بودند؟
زمانی که در هندل آباد بود می گفت مأموریتی پیش آمده و آنجا با قاچاقچیان درگیر شدند، تعریف می کرد تیر از کنار گوشمان رد می شد ولی بدون ترس به فکر انجام مأموریت بودم. اصلاً هیچ ترس و واهمه ای نسبت به شهادت نداشت. اگر از نیروهایی که آن زمان با آقا فیروز کار می کردند بپرسید می گویند چه روحیاتی داشته است.
در تأمین اجتماعی اولین بار نگهبان بود. مدیر کل آنجا از چهره و بیانش جذب ایشان می شود و می گوید حمیدی زاده را بدون هیچ آزمونی قبول کنند. بقیه تعجب کرده بودند که در وجودشان چه چیزی دیده که این حرف را زده است. حتی گفته بود نیروهایی مثل آقا فیروز را به اداره معرفی کنید. در اداره هر چیزی خراب می شد اسم آقا فیروز را صدا می کردند. از همه لحاظ عالی بود. کسی کاری داشت نمی گفت بلد نیستم سعی می کرد به هر طریقی کارش را راه بیندازد. در اداره هم کار مردم را به خوبی انجام می داد. از نظر برخورد، رفتار و مهمان نوازی عالی بود. اگر از همسایه مان سؤال کنید می بینید ما هر شب مهمان داشتیم. ایشان خیلی مهمان نواز بود و دوست داشتند به خانه مان بیایند. می گفت مهمان برکت خانه است و خرجش را هم با خودش می آورد. خیلی دست ودلباز بود. اگر کسی کمک می خواست نگاه نمی کرد که طرف دارد یا ندارد بلکه سعی می کرد همان لحظه کمک کند.
شما با شهادت ایشان و نبودنشان مشکلی نداشتید؟ اصلاً فکر چنین روزی را می کردید؟
نه، اصلاً. آن زمان وقتی برای مأموریت می رفت انتظار می کشیدم تا هر لحظه برگردد. اصلاً خودم را آماده شهادت نکرده بودم. حتی احتمال نمی دادم جانباز شود و مشتاق بودم که زودتر برگردد. اصلاً فکرش را نمی کردم همسرم شهید شود. ایشان در اولین اعزام که 25 روز طول کشید، به شهادت رسید.
از چه زمانی مصمم به رفتن به سوریه و دفاع از حرم اهل بیت(ع) شدند؟
در یک دوره دوستانه همسر یکی از دوستانم از تصمیم شوهرش برای رفتن به سوریه گفت. دوستانم که رفتند من جریان رفتن را به آقافیروز گفتم. ایشان ناراحت شد و گفت چرا به من نگفتند. همان شب سیستم را روشن کرد و نمی دانم چی گذاشته بود که تا نیمه شب حال و هوای خاصی داشت. آن روزها من خیلی در جریان اتفاقات سوریه نبودم. بعدها متوجه شدم و اطلاعاتم بیشتر شد. آن شب حال و هوای خاصی داشت. به دوستانش گفته بود من می روم و شهید می شوم. در عرض یک هفته تمام کارهایش درست شد و رفت. سردار به او گفته بود شما سهمیه تان را داده اید. گفته بود مگر رفتن مان سهمیه بندی است که دیگر نشود رفت.
دوستانش تعریف می کنند نماز شب های آقافیروز آنجا آنقدر طولانی می شد که ما دلمان می گرفت و می گفتیم نکند حمیدی زاده شهید شود. هنگامی که آنجا بود با وجود سردی هوا همیشه دم در می خوابید. دوستانش می گفتند ما رد می شدیم و به آقا فیروز می خوردیم اما اصلاً به روی خودش نمی آورد. بعضی روزها جای بچه ها نگهبانی می داد. می دید بچه ها خوابند دلش نمی آمد بیدارشان کند و جایشان نگهبانی می داد. روزهای آخر وقتی بچه ها می گفتند خانمت تماس گرفته نمی آمد صحبت کند و می گفت من می خواهم دل بکنم تا دل نکنم نمی توانم شهید شوم.
شما مخالفتی با رفتن شان نداشتید؟
اوایل مخالف بودم و می گفتم من و بچه ها چه کار کنیم. خیلی صحبت کرد ولی من راضی به رفتنش نبودم. در آخر گفت اگر می توانی جواب حضرت زینب(س) را بدهی مشکلی نیست و من نمی روم. دیگر من نتوانستم چیزی بگویم. وقتی داشت می رفت گفت بعد از این ببین حضرت زینب(س) برای بچه هایمان چه کار می کند. واقعا هم همینطور است. کلاً در هر چیزی که می مانم دستم را می گیرد. شهید تأکید داشت بچه هایم را حسینی بار بیاورم و در ماه دوره قرآن در خانه داشته باشم. هدفش این بود بچه ها هیئتی و قرآن خوان شوند.
با توجه به اینکه فکر شهادتشان را نمی کردید الان در نبود ایشان حس و حالتان چطور است؟
اوایل برایم خیلی سخت بود. به مرور زمان که فکر کردم به خودم گفتم این همه آدم دور و برم هستند و این همه عزت و احترام می گذارند ولی حضرت زینب(س) در غربت چه کشیده است. وقتی که رفته بود به دوستانش گفته بود از حضرت زینب(س) برای خانمم صبر می خواهم. خودم مانده ام منی که یک لحظه ندیدنش را طاقت نمی آوردم الان خداوند چه صبری به من داده است. طوری شده که با سایر همسرهای شهدا صحبت می کنم و به آنها قوت قلب و مشورت می دهم تا بچه ها اذیت نشوند. سعی کردم بتوانم چیزی که همسرم می خواست باشم.
واکنش تان به شنیدن خبر شهادتشان چطور بود؟
اصلاً باورم نمی شد. تا زمانی که نیروها از سوریه نیامده بودند باور نمی کردم آقا فیروز نیست. با اینکه حس می کردم نیست ولی همچنان منتتظر بودم. می گفتم تا مأموریت این بچه ها تمام نشود خیالم راحت نخواهد شد. وقتی رزمندگان آمدند و دیدم آقافیروز همراهشان نیست یکی از سخت ترین لحظات عمرم بود. غروب دوشنبه ای که نیروها آمدند و تک تک بچه ها برای پدرانشان گل خریده بودند، بچه هایم مثل گل های پرپر فقط نظاره گر این صحنه ها بودند. خیلی برایم سخت بود ولی باز خدا را شکر می کنم شوهرم به چیزی که آرزویش بود، رسید. بالاخره همه ما باید برویم و چه بهتر که با چنین افتخاری برویم. الان اگر نیاز باشد بچه هایم بروند آنها را هم با افتخار راهی خواهم کرد. همه ما فدای حضرت زینب(س) و آقا هستیم. سرباز آقا امام زمان (عج) می شویم و چه بهتر سرباز حضرت عباس(ع) و حضرت زینب(س) شویم و این افتخار قسمت هر کسی نمی شود.
گویا پیام تلگرامی هم برای دوستانش فرستاده و طلب حلالیت کرده بودند؟
از دوستان و همه حلالیت طلبید. انگار از شهادتش آگاه شده بود. اواخر وقتی تماس می گرفت به من می گفت حاج خانم! روزهای آخر اینطوری صحبت می کرد. وصیتنامه اش را به برادرم داده بود و گفته بود تا وقتی من نیامدم باز نکن. وقتی پیکرش آمد وصیتنامه اش را باز کردند. در وصیتنامه اش این دل کندن از دنیا دیده می شود. انگار دیگر کاملاً از این دنیا بریده و در مورد وسایل مادی و دنیوی هیچ صحبت نکرده بود.
فرزندان تان نسبت به شهادت پدر چه می گویند؟
پسر بزرگم که زیاد بروز نمی دهد ولی بعضی اوقات دلش می گیرد و گریه می کند. خدا صبری به او داده که زیاد بروز نمی دهد. زمانی که من ناراحت می شوم می گوید: مامان! بابا جایش خوب است و شما چرا ناراحتی؟ می گوید: کاش می شد من بروم و انتقام بابا را بگیرم. روزی که پیکر پدرش آمد، گفت: من افتخار می کنم که بابایم شهید شده است. من فکر می کردم وقتی پیکر پدرش را ببیند حالش خراب می شود ولی سر پیکر پدرش لبیک یا زینب(س) می گفت. با این کار همه مان را شگفت زده کرد. به من هم می گفت مادر شما چرا گریه می کنی پدر جایش خیلی خوب است. سر مزار پدر گفت بابا تو سالاری! سالار. همه ما در حال و هوای دیگری بودیم که چفیه را برداشت و به سر و صورت پدرش مالید و هنوز عطر پدرش در خانه مان پیچیده است. هیئتی که پدرش می رفت را می رود و راه پدرش را ادامه می دهد. کارهایی که پدرش می کرد را انجام می دهد. در خانه هم به من کمک می کند. خدا را شکر می کنم یک پشتیبان دارم.
منبع: روزنامه جوان
