تاریخ تولد : 1374/06/09
محل تولد : لبنان - نبطیه
تاریخ شهادت : 1394/12/10
محل شهادت : سوریه - ادلب
وضعیت تاهل : مجرد
محل مزار شهید : لبنان - گلزار شهدای نبطیه
رَبِّ اشْرَحْ لِی صَدْرِی وَیسِّرْ لِی أَمْرِی وَاحْلُلْ عُقْدَةً مِّن لِّسَانِی یفْقَهُواْ قَوْلِی - پروردگارا سینهی مرا گشاده گردان و کارم را آسان ساز و گره از زبانم بگشای تا گفتار مرا بفهمند (سوره طه آیه 25 تا 28)
احمد در ابتدای وصیت خود سلام مفصلی به شهدا، صدیقین و بندگان مخلص خدا میدهد و در ادامه میگوید:
«السلام علیک یا اباعبدالله، یا مظلوم کربلا رحمة الله و برکاتُه. سلام بر حضرت زینب سلامالله علیها و برادرش ابوالفضل العباس علیهالسلام، سلام بر امام مهدی صاحب الزمان عجل الله تعالی فرجه الشریف و با آرزوی تعجیل در فرجش و درود بر نائب بر حق او، امام خامنهای (مدظلهالعالی) و درود بر روح امام راحل بنیانگذار جمهوری اسلامی، درود بر مرد مقاومت و استقامت سید حسن نصرالله (حفظه الله)، درود و رحمت و برکات خدا بر شما باد.
قطعاً شهادت گل رُز زیبایی است که هنگامیکه فکرمان به آن نزدیک میشود آرزوی مشاهدهی آن را داریم و زمانیکه شهادت را مشاهده میکنیم آرزو داریم رایحهی خداوند را استشمام کنیم و هنگامیکه آن رایحهی الهی را استشمام کردیم صفحات روحمان به جهان جاودانگی کشیده میشود و این میتواند یک آغاز باشد. بسیاری از ما از آنها (شهدا) درس شهادت را فراگرفتهایم و سعی کردند شهادت را برای ما مجسم کنند؛ بسیاری آرزوی شهادت دارند و منتظر آن هستند.
ای برادرانم، ای مجاهدان راه خدا، باید هرکدام از شما عنصر فعالی باشید تا پایان زندگیتان با شهادت خاتمه یابد و به خدا قسم که پایان زندگی نمیشود، بهجز شهادت باشد. دنیا را همه میتوانند تصاحب کنند، اما آخرت را فقط با اعمال نیک میتوان تصاحب کرد. میگویم من نیز این مسیر را طی کردم که بسیاری فکر میکنند سخت است، اما اگر از دید خدایی به آن بنگریم چیزی بهجز آسانی در آن نمیبینی و من این مسیر را برای رسیدن به خدا و نزدیکی به او طی کردم. این راه امتداد مسیر کربلاست و ادامهدهندهی این راه هستم و در این مسیر گام خواهم برداشت.
به مادرم که خون رگهایم از اوست؛ مادرم! به تو دعایی همراه با لبخند برای دیدار پروردگارم هدیه میکنم. مادرم! ای نور چشمانم، ای مهربان، آیا میتوان لحظهای بهتر و شیرینتر از شهادت به دست آورد؟
ای اولین کلمهای که از زبانم خارج شد؛ ای اولین آموزگار مکتب شهادت، که با شیر خود جهاد درراه خدا را به من یاد دادی، ای کسی که با دستانش مرا تکان داد، ای کسی که مرا بزرگ کرد تا مردی از مردان صاحبالزمان عجل الله تعالی فرجه الشریف باشم، سلام! گرمترین سلامها بر تو زن صبور باد. ای کسی که درراه شهادت، بیشتر از من پرسیدی و در این راهِ کربلایی تأکید کردی به قرآن و اهلبیت علیهمالسلام تمسک بجوی؛ مرا در دعایت فراموش نکن، که دعای تو مستجاب میشود و امیدوارم که تو را در جوار سرور زنان، حضرت فاطمه سلامالله علیها روسفید کنم. خبر شهادتم خبر آسانی برای تو نخواهد بود. ولی به امید خدا، دیدار ما در بهشت در کنار حضرت زینب سلامالله علیها و اهلبیت علیهمالسلام خواهد بود. ای مادرم! صحبت با تو خیلی خوب است ولی وقت تنگ است. مرا ببخش و از تقصیراتم بگذر. مادرم! دوستت دارم و تو خسته شدی و زحمت کشیدی تا مرا بزرگ کردی. میخواهم به تو بگویم که مثل حضرت زینب سلامالله علیها صبر کنی. مثل امالبنین سلامالله علیها که چهار پسر تقدیم کرد و صبور ماند و برای پسرانش ناراحت نشد و برای امام حسین علیهالسلام ناراحت شد. تو یک پسر تقدیم کردهای و باید پسران بیشتر و جوانان بیشتری تقدیم کنی و صبور باشی. قطعاً باید صبور و مؤمن باشی، چون تو مرا در این خط بزرگ کردی و برای تو عجیب نیست که پسرت شهید شود. تو بودی که برای شهادتم دعا کردی و مرا برای آن تربیت کردی. پس صبور و مؤمن باش و مرا ببخش و برایم دعا کن. میخواهم به تو بگویم؛ دوری سخت است ولی دوباره همدیگر را در بهشت ملاقات میکنیم. از من راضی باش و مرا ببخش.»
در این لحظه از قرائت وصیتنامه بهشدت متأثر میشود و به فیلمبردار میگوید: «دیگر نمیدانم چه بگویم!» دوباره خطاب به مادرش میگوید: «میخواهم تو هم مانند مادر دیگر شهدا صبور باشی و سرت را بالا بگیری که پسرت شهید شده است.» سپس ادامه میدهد: «قطعاً خود مادرم هم میداند که قلب پسر و مادر چقدر به هم نزدیک است و قلبشان برای هم میتپد... (میدانم) او چقدر دوستم دارم و من چقدر دوستش دارم که مرا از بچگی بزرگ کرد و به اینجا رساند و قطعاً خدا پاداش این کار را به او خواهد داد و نمیدانم که چطور خواهد شد و وقتیکه در منطقه، کوچک و بزرگ به او بگویند پسرت شهید شده چهکار میکند و چگونه گریه خواهد کرد؟ دوستت دارم مادر.»
«پدر عزیزم؛ سلام بر تو ای مرد راستگو و ای رفیق، ای کسی که عشق به اهلبیت علیهمالسلام و شهادت را به من یاد دادی، از تو ممنونم ای پدرم، زیرا تو بودی که این راه را به من نشان دادی. پدرم! اگر روزی برایت کم گذاشتم از تو طلب بخشش میکنم و اگر روزی به تو بد کردم مرا ببخش. به پدرم بگویید درست است که من از تو دورم و تو از من دور هستی و فقط با تلفن باهم در ارتباط هستیم ولی دلهایمان به هم نزدیک است. تو خود میدانی چگونه است و ما همیشه به هم فکر میکنیم. درست است که بین ما دوری است، ولی من تو را دوست دارم خیلی برایم عزیز هستی مرا ببخش. برایم دعا کن که قطعاً تو صبور خواهی ماند. زیرا هنگامیکه تو این مسیر را پیمودی هیچکس در آن قدم نگذاشته بود و تو متوقف شدی و من باید راه تو را تمام میکردم و کارَت را به پایان میبردم، مرا ببخش و برایم دعا کن و مرا دوست داشته باش.
علی الهادی ای برادر عزیزم! چه سخت است زندگی دور از تو، من به انتخاب خودم این راه را انتخاب کردم که نزدیک خدا باشم و این دنیای فانی را ترک میکنم. پس از فراق و رفتنم ناراحت نباش که شهدا زندهاند و نزد پروردگارشان روزی داده میشوند. من منتظر تو هستم و مشتاق دیدنت هستم و تو را به ادامه راه جهاد و شهادت وصیت میکنم. برادرم مرا ببخش اگر به تو بد کردم و مرا از دعای خیرت فراموش نکن. ای برادرم! علی الهادی! تو را به مادرم وصیت میکنم، چراکه او در نزد تو امانت است؛ در خشنود نگهداشتنش حریص باش...»
خطاب به آقای دقدوق: «عموی عزیزم! گرمترین سلام بر تو باد ای مرد گرانبها، مرا در دعایت یاد کن و مرا ببخش اگر روزی در حقت بد کردم. من؛ مادر، خواهر و برادرم را به تو میسپارم، و همهی شمارا به خدا میسپارم، مواظبشان باش و مرا ببخش. عمو جان میخواهم به تو بگویم که خدا پاداش تو را بدهد، زیرا تو مادرم را در تربیت من کمک کردی و حال در تربیت برادر کوچکم. امیدوارم همه شما به خدا نزدیک شوید و میخواهم از خواهرم حمایت کنی و مواظبش باشی زیرا که او دختر توست، مرا ببخش و برایم دعا کن که ما نسبت به تو حس پدرانه داریم و اگر چیزی کم گذاشتم یا اشتباه کردم مرا ببخش.»
«خواهرم! دوستت دارم، درست است ما هر دو به هم وابستهایم، مواظب خودت باش و در خط اهلبیت علیهمالسلام باش، مواظب دین و نماز و حجاب و مادر خود باش. در همهی این امور مراقب باش و بدان تو را دوست دارم.»
«سلام بر شما ای برادران! مرا ببخشید و دعا کنید و صبر کنید و بدانید که دنیا فانی است و من در کنار پروردگار هستم. به جوانان توصیه میکنم که نماز خود را در اول وقت بخوانید، قرآن بخوانید زیرا که بسیار مهم است. مواظب نماز و دین خود باشید. محرم و عاشورا را زنده نگهدارید و زیارت عاشورا را بخوانید که بسیار مهم است، حتی شده روزی یکبار، زیرا بسیار مهم است. مواظب خود باشید و برای ما دعا کنید و مرا ببخشید. شاید شمارا کم میدیدم و فرصت برای باهم بودنمان کم بود، پس مرا ببخشید و مواظب خود باشید.»
«و به دختران مسلمان! اینکه مواظب حجاب خود باشید که این مهمترین چیز است. در اجتماع ما کسی به فکر رعایت حجاب و اخلاق نیست، ولی شما به فکر باشید و زینبی برخورد کنید. سهچهارم دختران حال حاضر حجابشان حجاب نیست و چیزهایی که میپوشند واقعاً حجاب نیست. ممکن است عبا بپوشند ولی عبایشان دارای مُد و زرقوبرق است که من برای اولین بار است که میبینم و حجابشان حجاب نیست. (چرا) ما داریم به سراغ بدعتها میرویم. برخی حجاب دارند ولی بدننما و یا حجاب دارند ولی به مردان نگاه میکنند. باید چشمان خود را به زمین بدوزند و احترام عبایی را که بر سردارند را نگهدارند. ما باید از فاطمه زهرا سلامالله علیها الگو بگیریم. حضرت زینب سلامالله علیها بهگونهای بود که غیر از حضرت علی علیهالسلام کسی او را نمیدید. عدهای حجاب بر سردارند ولی همراه با مدلهای جدید،یا صورتها را آرایش میکنند!»
«الآن همهی رابطهها در موبایل است و روابط بین دختر و پسر بسیار زیاد شده است، عجیب است که اینها از کجا میآیند؟ همه میدانند که من از موبایل و فیسبوک استفاده میکنم و همهی مردم مرا میشناسند که در فیسبوک از نکتههای طنز و عکس استفاده میکنم؛ ولی هیچگاه اموری که در حال وقوع است برای من رخ نمیدهد. من هم مثل جوانهای دیگر هستم و من هم جوان هستم و فیسبوک و همهی چیزهای دیگر را دارم و از اغلب برنامههای اجتماعی و دنیای مجازی استفاده میکنم ولی...»
«حضرت صاحبالزمان عجل الله تعالی فرجه الشریف خدا به شما صبر دهد، زیرا او منتظر ماست نه اینکه ما منتظر او باشیم. هنگامی میشود گفت منتظریم که خود را اصلاح کنیم ولی اگر خود را اصلاح نکنیم هیچگاه ظهور نخواهد کرد. اما صادق علیهالسلام میفرماید: از تقصیرهای بر گردنم گریه میکنم و به سؤالی که در قبر قرار است از من پرسیده شود. اگر از من در قبر بپرسند که تو برای جبهه و این راه چه کردهای چه خواهی جواب بدهی، میگویی که میتوانستم در این راه گام بردارم؟ میتوانستی؟ چرا نرفتی؟ باید بیدار شد... میتوانی و نمیآیی؟ من خواب بودم بیدار شدم...!»
«اکنون جهاد کردم و به جبهه آمدم،زیرا از تو سؤال میشود که چه میکنی و چه کردهای برای این راه؟ این راهی است که امام حسین علیهالسلام و اهلبیت علیهمالسلام ویارانش برای آن شهید شدند و ما الآن داریم آن را ادامه میدهیم ولی مردمی را میبینی که به این راه ایمان ندارند، واقعاً چرا اینطور میشود؟ میگویند چگونه اینها میروند؟ این راه امام حسین علیهالسلام است و او به خاطر ما و دین و ناموسمان شهید شد و الآن جوانان به جبهه میآیند و میجنگند و برای دین و ناموسشان شهید میشوند...»
«میخواهم با عناصر حزبالله سخن بگویم... اینکه پیرو ولی و بزرگان باشید. من از کودکی در این راه بودهام و شاید برخی اوقات به دلیل شغل نتوانستم حضور داشته باشم، ولی این راه و افراد و عناصرش زمینهساز ظهور صاحبالزمان عجل الله تعالی فرجه الشریف هستند و راهی که در پیش داریم راهی است در مسیر خدا و با شهادت به خدا خواهیم رسید.»
«به دوستانم خصوصاً آنهایی که در منطقهی محل زندگیام بودند؛ مرا ببخشید و مرا به یاد داشته باشید و برایم نماز بخوانید و روزهبگیرید. پشتیبان تمام عناصر باشید و در این راه قدم بردارید، خصوصاً شیخ عباس که از بزرگان است. پسران منطقه از کوچک و بزرگ مرا ببخشید و دعا کنید و مرا به یاد داشته باشید. جوانان منطقه از کوچک تا بزرگ و کسانی که با من همبازی بودند و کسانی که باهم پلیاستیشن و کامپیوتر بازی میکردیم. درود بر شما،مرا ببخشید و دعا کنید. تمام مردم منطقه هرکسی مرا میشناسد یا نمیشناسد مرا ببخشید و هر شهید دیگری را نیز (که میشناسید) ببخشید چون انسان است و گاهی دست به کار اشتباه میزند و بازهم میگویم که اهل محله و همه دوستانم مرا ببخشید.»
«و محمد قبای نیز زحمتهای زیادی برای جهاد کشید. او فرمانده گردان است. خدا به او اجر دهد. تو (محمد قبای) امیددهنده به گردان هستی باور کن، جدی میگویم. برایم دعا کن و مرا ببخش. شاید کسی را فراموش کرده باشم؛ مرا ببخشید اگر بدی کردم...»
«این پایان وصیت است. خدا به شما عافیت بدهد و از تمامی مخاطبان این وصیتنامه تشکر میکنم و آخرین دعا این است؛ خدا را شکر میگویم. خداوند من و شما را از مجاهدین در راهش و از عملکنندگان به وعده (الهی) و ازجمله شهیدان قرار دهد و بدنهایمان غرق در خود بهسوی دنیای دیگر و اباعبدالله علیهالسلام برود.»
السلام علکیم و رحمة الله – احمد محمد مشلب – غریب طوس
