شهید موسی حسینی

بسم الله الرحمن الرحیم

وصیت‌نامه اینجانب موسی حسینی

با سلام و عرض ادب خدمت خانواده عزیزم. امیدوارم روزگاری خوب و خوش داشته باشید و برایتان آرزوی سلامتی می‌کنم.

پدر عزیزم! امیدوارم از اینکه بدون اجازه‌ات آمدم به سوریه مرا ببخشی. به من احساسی دست داده بود که نمی‌توانم بیان کنم. انگاری به من الهام شده بود که باید قید همه چیز را زده و برای دفاع از حرم، اسلام، مقدسات شیعه و دفاع از مسلمانان سوریه به این جنگ بیایم.

مادر عزیزم! امیدوارم غم‌هایی که به خاطر من کشیده‌ای را بتوانم در آن دنیا جبران کنم. اصلاً خودتان را ناراحت نکنید.

خواهر کوچولوی خودم! عزیزدلم! داداشت رفت به اون دنیا. ناراحت نباش. داداشی تو ببخش اگه بعضی وقت‌نها سرت داد می‌کشید. ببخشی اگه نتونستم بزرگ‌تر شدنتو ببینم و سر عروسیت بیام. برات آرزوی خوشبختی می‌کنم و یادت باشه حالا وظیفه‌ات بیشتر شده. الان پسر خانه و همه کاره‌ی خانه، تویی. الان عصای پدر و مادرت تویی. با پدر و مادرمان در وقت پیری خوب مُدارا کن. خواهر عزیزم، ببخشید اگه این داداشت نتونست برات برادری کنه و به خاطر بداخلاقی‌هایی که باهات کردم مرا ببخش و از طرف من روی تک تک خواهرزاده‌هایم را ببوس و از طرف من از ابراهیم بابت زحمت‌هایی که دادم معذرت‌خواهی کن.

همه‌ اعضای خانواده‌ام بدانند که شما از طرف خدا مورد لطف بزرگی قرار گرفته‌اید که یکی از اعضای شما شهید در راه خدا و دفاع از ناموس حسین (ع) شده است. گفتنی خاصی ندارم. فقط در دفترچه‌ی دیگرم مقداری حساب و کتاب است که باید داده و گرفته شود. بر گردنم ختم دو قرآن و دویست روز نماز کامل و صد روز نماز شکسته است. هفت روز روزه هم مانده که از پدر بزرگوارم خواهش می‌کنم اگر در توانش بود ادا کند. اگر هم نبود اشکالی ندارد. از پدرم می‌خواهم بعد از شهادت من نزد مسئولین برود و چیزی که به خانواده شهید تعلق می‌گیرد را بستاند. خواهش دیگر من از خانواده‌ام این است که هیچ‌گونه عزاداری در مرگ من نکنند و خوشحال باشند و دیگر خواسته‌ام اینکه خواهر کوچکم را مثل رسم و رسوم‌های قدیمی به خانه‌ی بخت نفرستند. باید خواهرم به سن جوانی برسد و کسی را که دوست دارد، آن را بگیرد و اگر به زور به کسی بدهد که خواهرم راضی نباشد، من نمی‌بخشمتان و اگر می‌شود خواهرم را به مدرسه بفرستید تا درس بخواند. دیگر خواسته‌ای ندارم. به امید دیدار در آن دنیا. خداحافظ همه.