رسم فُرات

درحالی‌که ما با شط فاصلۀ چندانی نداشتیم، برای برداشتن آب نمی‌توانستیم به آن نزدیک شویم؛ چون به سمت‌مان از آن طرف شط تیراندازی می‌شد. بچه‌ها با این قضیه کنار آمده بودند و بین خودشان می‌گفتند: «رسم فرات همین است؛ کسانی را که نزدیکش هستند، تشنه نگه می‌دارد.»

فردا صبح چند ماشین برای انتقال به آنجا آمد؛ چون احتمال هجوم داعش زیاد بود و گاهی هم خانه‌ها را با خمپاره شصت می‌زدند. از مردم خواستیم وسایلی را که می‌خواهند همراه خود ببرند، جمع کنند و بعد سوار ماشین‌ها بشوند. ما نهایت تلاش خودمان را می‌کردیم عزت و احترام مردم حفظ بشود و بچه‌ها نترسند؛ اما بازهم بسیاری از کودکان با صدای بلند گریه می‌کردند و مادران‌شان نمی‌توانستند آرام‌شان کنند. در همین زمان، یکی از دوستانم را دیدم که سید بود. در گوشه‌ای ایستاده بود و گریه می‌کرد. رفتم کنارش و پرسیدم: «چرا گریه می‌کنی؟» همان‌طور که دستش را روی پیشانی‌اش گذاشته بود و شانه‌هایش تکان می‌خورد، گفت: «مگر نمی‌بینی؟ ما به این مردم این‌قدر احترام کردیم و حواس‌مان بود آب توی دل‌شان تکان نخورد؛ اما بچه‌ها ترسیده‌اند و گریه و زاری می‌کنند حالا ببین کربلا چه خبر بوده و با فرزندان امام حسین (ع) چه کرده‌اند؟» به‌خاطر دل پاکش، پیشانی‌اش را بوسیدم و چند دقیقه کنارش ماندم.

بریده‌ای از کتاب «ابوباران»؛ خاطرات مدافع حرم، مصطفی نجیب از حضور فاطمیون در نبرد سوریه (صفحات 306 و 307)
نویسنده: زهرا سادات ثابتی
انتشارات: خط مقدم