صبحها که فاطمه از خواب بیدار میشد میپرسید: «بابا کو؟» میگفتم: «رفته سرکار.» جمعهها که میگفتم: «بابا هنوز بیدار نشده» از خوشحالی انگار بال درمیآورد. میدوید توی اتاق و تا بابایش را از خواب بیدار نمیکرد دستبردار نبود.
سر سفره هم اصرار داشت بابا برایش لقمه بگیرد. بعضی وقتها آقا جواد حواسش نبود، یا وانمود میکرد یادش رفته لقمه را بگذارد دهان فاطمه، خودش لقمه را از دست بابا میکشید. بعد آقا جواد فیلم بازی میکرد که شرمنده است و گریه میکند، یا یکهو فاطمه را بغل میزد و میزدند زیر خنده.
فاطمه دو یا سه سالش بود که برایش پارچه سفید گلدار خرید. گفت: «خانم این چادر را برای دخترمان بدوز. بگذار بهمرور با چادر سر کردن آشنا شود.»
از آن به بعد هر وقت پدر و دختر میخواستند از خانه بیرون بروند، آقا جواد میگفت: «نمیخواهی بابا را خوشحال کنی؟» بعد فاطمه میدوید و چادر سر میکرد و میدوید جلوی بابا. بابا خوشگل شدم؟ باباش قربان صدقهاش میرفت که خوشگل بودی خوشگلتر شدی عزیزم. فاطمه ذوق میکرد. یک روز چادرش را شسته بودم و آماده نبود. گفتم: «امروز بدون چادر برو.» نگران شد. گفت: «بابا ناراحت میشود.» بالاخره هم آقا جواد صبر کرد تا چادر خشک شود و بعد بروند بیرون.
وقتی آقا جواد نماز میخواند، پشت سر بابایش سجاده پهن میکرد و همان چادر را سر میکرد. به بابایش اقتدا میکرد و هر کاری بابایش میکرد، او هم انجام میداد.
آقا جواد در کل بچهها را دوست داشت. اما به دخترها اهمیت بیشتری میداد. وقتی فاطمه را میبرد بیرون، مراقب بود دوستانش با شوخیهایشان بچهها را اذیت نکنند. اینجور وقتها فاطمه را میگذاشت روی شانههایش.
نه که قد خودش هم بلند بود، دیگر دستشان به فاطمه نمیرسید.
* به نقل از همسر شهید
بریده ای از کتاب «دخترها باباییاند»؛ زندگی داستانی مدافع حرم شهید «جواد محمدی» به روایت خانواده (صفحه ۱۰۰ تا ۱۰۱، با تلخیص و تصرف)
نویسنده: بهزاد دانشگر
انتشارات: شهید کاظمی
.jpg "قِسم سوم جنگ")
