کتاب کوچکی را باز کردم و گذاشتم مقابلش. گفتم:
- میشه این صفحه رو بخونید؟
محمد به صفحهٔ کتاب خیره شد. میتوانستم تعجب را توی چشمهایش ببینم. شروع کرد به خواندن. زیرچشمی او را میپاییدم. خط به خط، لبخند روی لبش پررنگتر میشد. فکرم را خوانده بود. فهمیده بود حرفم سر سیگار کشیدن اوست.
بعد از اینهمه صحبت هنوز این سیگار کشیدن برایم یکجور تناقض بود. نمیتوانستم طلبگی و عبا و عمامه را بگذارم کنار دود و دم و قهوهخانه و سیگار. با هم جور درنمیآمد. مانده بودم چطور باید ابن را از او بخواهم. هم از گفتنش خجالت میکشیدم و هم میخواستم حرفم رویش تأثیر بیشتری بگذارد. تا اینکه یکی، دو هفته پیش از دیدار با او این کتاب را خریدم. اول از شکل صفحههایش خوشم آمده بود. شبیه سیب بود، اما وقتی خواندمش و به این صفحه رسیدم، حس کردم همان حرفی را میزند که من میخواهم.
کتاب را بست و منتظر ماند. گفتم:
- خب نظرتون چیه؟
سرش را پایین انداخت تا سرخی صورتش را مخفی کند. حس کردم میخواهد از جواب دادن طفره برود.
- شما می تونید شبیه این آدم بشید؟
یقهٔ پیراهنش را که از زیر پلیور سورمهای رنگش بیرون زده بود، مرتب کرد. با سرفهٔ بیجانی گلویش را صاف کرد. سرش را که بالا آورد، نگاهم را از او دزدیدم.
- شبیه شهید همت شدن خیلی سخته...
به او حق میدادم. سخت بود. اراده میخواست آدم برای یک قول، عادت چندسالهاش را به یکباره بگذارد کنار.
شهید همت برای قولی که به همسرش داده بود دور سیگار را خط کشیده بود حتی وقتی بچهٔ کوچکش از دردِ گوش به خودش پیچیده بود و علاجش دمیدن دود سیگار بود، زیر بار نرفته و عهدش را نشکسته بود.
اما من دلم میخواست مرد زندگیام ارادهای داشته باشد شبیه او. خیلی محکم گفتم:
- ولی این تنها شرط منه.
رفته بود توی فکر و چیزی نمیگفت. صدای چرخش عقربههای ساعت در سکوت اتاق پیچیده بود. با نوک انگشت رد شاخههای سبزرنگ فرش را دنبال میکرد که جملهٔ بعدیام او را به خودش آورد:
- آگه چنین ارادهای ندارین، جواب من منفیه.
دستپاچه شد. یکلحظه مکث کرد. نفسش را بیرون داد و گفت:
- بهتون قول میدم!
انگار همین یک جمله کافی بود تا ته دلم قرص شود؛ همین یک جمله با آن صدای گرم و مردانه.
.jpg)
بریدهای از کتاب «بی تو پریشانم»؛ زندگی حجت الاسلام شهید «محمد پورهنگ» به روایت و قلم همسر شهید (صفحات 11 تا 13)
نویسنده: زینب پاشاپور
انتشارات: روایت فتح
