«دوست دارم در ایران کار کنم»

مدتی است حرف از کشور ایران در خانه می‌چرخد. همیشه صحبت از آن‌جا، زیاد در خانۀ ما بود. ایران وطن دوم ماست. گاهی پرچم سه رنگش را بالای مزار شهدای‌مان می‌زنیم. عکس امام و آیت‌الله خامنه‌ای، شهید «عارف حسینی» و «سید حسن نصرالله»، در بیشتر خانه‌ها دیده می‌شود.

اولین بار عمو مشتاق برای‌مان از تلویزیون ایران تعریف کرد. در خوابگاه حوزه‌شان برای تماشای شبکه‌های ایران، ماهواره گذاشته بودند تا طلبه‌ها بتوانند استفاده کنند. عمو هر بار که برای تعطیلات می‌آمد خانه، سوغاتش برای ددَ [شهید سید افتخار حسین] خبرهای دست اول خوب و بد مربوط به ایران بود. می‌نشست و با هیجان برای او از بعضی برنامه‌های تلویزیون می‌گفت و در جواب نگاه‌های کنجکاوانۀ ما سر تکان می‌داد که کاش می‌شد این‌جا هم شبکه‌های ایران را می‌گرفتیم. آخرش هم خودش این کار را کرد. یک روز که از شهر می‌آمد، ماهواره‌ای که خریده بود را با خودش آورد. خانۀ سید افتخار، شد تنها خانۀ روستا که شبکه‌های فارسی کشور همسایه‌مان را دنبال می‌کردیم.

حالا ما این‌جا با ماهواره، شبکه‌های ایران را می‌گیریم. از وقتی یادم می‌آید، ددَ با دقت اخبار را گوش می‌داد و برای دیگران تعریف می‌کرد. با هر خبری مربوط به ایران، کشمیر و کشورهای اسلامی، شاد یا نگران می‌شد. سخنرانی‌ها را با زیرنویس اردو، با دقت تماشا می‌کرد و به آیت‌الله خامنه‌ای و سید حسن نصرالله به خاطر شجاعتشان آفرین می‌گفت؛ ولی این روزها، صحبت از ایران مثل همیشه نبود. حرف از کار کردن بود و اینکه ددَ برای مخارج ما باید بیشتر کار کند.

ددَ از طرفی نگران جبهه‌ها بود. جنگ کمی فروکش کرده بود؛ ولی من حس می‌کردم ددَ طاقت دیدن جای خالی پدر و مادرش را ندارد. در بین مردم پاراچنار، افراد زیادی برای کار و امرار معاش، به کشورهای عربی و اروپایی می‌رفتند. ددَ از بین شلوزانی‌ها، تنها کسی بود که می‌گفت: «می‌خوام برم ایران. اونجا کشور شیعه‌ست؛ دوست دارم توی ایران کار کنم.»

به فکر درآمد بیشتر نبود. تمام فکر و ذکرش، دین‌اش بود. بالاخره تصمیمش را برای هجرت گرفت. ما قبلا به نبودن‌های طولانی ددَ عادت داشتیم؛ ولی الان ماجرا فرق می‌کرد.
ددَ داشت به کشوری خارجی می‌رفت. آخرین شبی که پیش ما بود، همه فامیل‌ها و آشناها در خانۀ ما جمع شده بودند. سفره‌های بلند را در مهمانخانه و بالکن بزرگمان پهن می‌کردیم. همه برای بدرقۀ ددَ آمده بودند. بعضی‌ها می‌خواستند او را از تصمیمش منصرف کنند. می‌گفتند درآمد در کشورهای دیگر بیشتر است. ددَ لبخند می‌زد و می‌گفت: «اونجا امام رضا(ع) و حضرت معصومه(س) داره. بیشتر کار می‌کنم؛ ان‌شاءالله ائمه برکت می‌دن.»

بریده‌ای از کتاب «نجمه پلاره»؛ زندگی‌نامه داستانی رزمندۀ شیردل لشکر زینبیون، شهید «سید افتخار حسین» (صفحات 74 و 75)

نویسنده: زهرا آقازاده‌نژاد

انتشارات: شهید کاظمی