حریم حرم: زیباتر از خاطرات پر شر و شور کودکی وجود ندارد؛ خاطراتی که گاهی بر لبها لبخندی مینشاند و گاهی اشکهای از سر شوق و اشتیاق را جاری میکند. خاطرات شهید «علی رضا» این چنین است. «علی»، همان کودکی که از بازی کردن خسته نمیشد. با حس کنجکاوی ای که به هر چیزی داشت، فارغ از نتیجه از انجام آن خسته نمیشد؛ مهم برای او کشف کردن و یادگرفتن بود. اگر کاری برایش جالب بود تا آن را یاد نمیگرفت، دست بردار نبود. حتی اگر آن کارساخت بلوک بتونی باشد. «علی» زمانی که پسری ده ساله بود، میخواست به مردی در تهیه بلوک کمک کند. آن مرد از قدرت پسری با این استخوانهای نرم و نحیف تعجب کرد. «علی» بیل را گرفت و در مقابل چشمان آن مرد با جدیت تمام بتن را زیر و رو میکرد. وقتی اهل خانه از کاری که «علی» انجام داد و از مهارتی که پیدا کرده بود باخبر شدند، بسیار تعجب کردند.
مرد کوچک با دل و جرات زیاد
کنجکاویش صرفا فضولی کردن یا میل به یادگیری و شناخت نبود، بلکه برای کمک به دیگران بود. بخشی از زندگیاش را برای کمک به مردم اختصاص داده بود. از همان دوران کودکی، او شخصی اجتماعی و دوست داشتنی بود. همه اهل روستای «حاروف» او را میشناختند. از ویژگیهای شخصیتیاش این بود که هر وقت کار میکرد، مشغول و سرگرم به چیز دیگری نمیشد؛ حتی اگر به اندازه یک سخن کوتاه باشد. معتقد بود هر دقیقه از کارش امانت و حقی بر گردنش است. زمانی که به مردم کمک میکرد هر دقیقه آن برایش با ارزش بود چرا که میدانست اجر و پاداش آن دقیقههای با ارزش، نزد خداست. اما اجر و پاداشی که از مردم در قبال کمکش به آنها میخواست، دعا برای شهادتش بود.
خیلی از وقتها جرأت او ترس در دل مادرش میانداخت. به او توصیه میکرد تا مراقب باشد. اما مگر میشد که نترسد. «علی» زمانی که پنج ساله بود با ماشینی تصادف کرد. مادرش برای شفای او به اهل بیت (علیهم السلام) متوسل شد تا او را از رنج نجات دهند و آن رنج هم به خیر منتهی شد. اهل بیت (علیهم السلام)؛ همان کسانی که «علی» در پناه داستانها و حکایتهای آنان پرورش یافت. او دلش را به هرکجا که نام و یاد آنها بود، پرواز میداد و هر آنچه از سخنان اهل بیت میشنید، با آن انس میگرفت. «علی» ارزشهای والایی را در درونش پرورانده بود و این ارزشها به دقیقترین شکل در رفتارش نمود پیدا کرده بود.
جدیت در رفتار «علی» آشکار بود. از انجام هر کاری که در آن بی توجهی به حکم شرعی یا اخلاق بود، دست میکشید. با صراحت با دیگران صحبت میکرد. پشت سر کسی حتی اگر از سر محبت باشد، انتقاد نمیکرد.
به خوش قلبی شهره بود؛ برای راضی کردن افرادی که دور و بر او بودند تلاش میکرد. هیچ کس به یاد ندارد او کسی را ناراحت کرده باشد. اگر خطایی میکرد شجاعت عذر خواهی کردن از دیگران را داشت.
پدر و مادر؛ دو خط قرمز «علی»
در کنار کار خود و کمک به مردم، به پدرش در کار کمک میکرد. کارش را از سن سیزده سالگی آغاز کرد تا باری از دوش خانوادهاش بردارد. مترصد فرصتی بود تا به پدرش کمک نماید. او ناگهان تصمیم گرفت تا زندگی اش را تغییر دهد؛ ازدواج کرد و صاحب دو دختر شد. به موازات آن به بسیج پیوست و کار جهادی را با زندگی شخصی خود پیوند داد. جهاد معیاری برای تصمیم گیریهای او شد. جهاد در نگاه «علی» قداست خاصی داشت. پدر تنها شخصی بود که «علی» در برابر او سرش را به زیر میافکند و خواستهاش را بی جواب نمیگذاشت. محبت او نسبت به پدر به دو گونه بود: محبت پسر به پدر و محبت رزمنده به الگویش.
«علی» آرامتر، ساکتتر، خستهتر و بسیار مسئولیت پذیر شد. همنشین مادرش میشد؛ او خط قرمز زندگی «علی» بود. رضایت و راحتیاش اولویت «علی» بود. در میان آغوش مادر خستگی روزهایش را فراموش میکرد. اما همسر و دو دخترش؛ آنها داراییهایی بودند که «علی» برایشان پرچینی از امیدها و آرزوها ساخته بود. به آنها محبت و توجه زیادی داشت. به همسرش همیشه توصیه میکرد به خاطر اثر روحی زیادی که شنیدن قرآن دارد، او و دخترانش به قرآن گوش دهند.
پیوستن به زمره عاشقان
با آغاز جنگ در سوریه، «علی» به یک دوره نظامی رفت. از آن زمان به بعد دیگر «علی» آن کسی که همه او را میشناختند نبود. اگر بعد از سکوت لب به سخن میگشود، صحبتش درباره آخرت بود. دیگر به هیچ چیز اهمیت نمی داد. زاهد دنیا و متعلقاتش شد. اما در سیمایش، داستانهای بسیاری از شهدایی که از او پیشی گرفته بودند را میخواندی.
جنگ، بسیاری از عزیزانش را گرفت. چیزی سختتر از از دست دادن رفیقی که باهم و دوشادوش هم در یک سنگر میجنگی وجود ندارد. هر زمان دوستی میرفت گویی بخشی از روحش با او میرفت. «علی» آخرین روزهای زندگیاش را در میان اردوگاه و جبهه دفاع مقدس خلاصه کرد. حضور در نبرد و آموزش، کاری بود که «علی» به طور متناوب آن روزها انجام میداد. نبرد در چنین سطحی، بسیار سخت و طاقت فرسا است اما هر کس که قلبش با خدا باشد خداوند حتی آهن را برایش نرم میکند و تمام ترسها و دلهرهها را از او دور مینماید. واضح و روشن است که «علی» در روزهای آخر بسیار مجاهدت کرد. هر کس میخواهد که در زمره شهدا باشد باید به مانند آنها زندگی کند؛ این چیزی است که «علی» به خوبی آن را درک کرده بود.
«تل موسی»، نقطه عروج «علی»
«تل موسی» تپهای است در «رأس المعرّه» واقع در «القلمون». فتح آن منطقه استراتژیک به دست رزمندگان از جهت طرح ریزی نبردهای آینده دارای اهمیت فراوانی بود. اگر نبودند ستاره هایی از شهداء از جمله «علی» که در حین آزادی تپه جسارت زیادش او را از سایرین متمایز کرد، رزمندگان مقاومت اسلامی نمیتوانستند نبردهای قهرمانانه بعدی را رقم بزنند. گویی تمامی شیطنتهای دوران کودکی، شهامت و جرأت و شجاعت، کنجکاویها و عشق به کشف کردنها در وجود «علی» متبلور شده بود تا بتواند به سوی پیروزی و شهادت پیشروی کند. رزمنده حزب الله لبنان «علی رضا در تاریخ 2014/8/18 در منطقه «رأس المعرّه» عروجی آسمانی کرد و نامش در تاریخ مقاومت جاودانه شد.
سلام بر او که عهد بست و وفا کرد. سلام بر او که روزی با صاحب الزمان (عجل الله تعالی فرجه الشریف) رجعت میکند.
