حریم حرم: حضور داعش در عراق با همه اتفاقات شومی که به همراه داشت، تحولی مهم در این کشور را رقم زد و آن تشکیل حشدالشعبی (بسیج مردمی عراق) بود. نیروهای مردمی عراق با جانبازی، رشادت و فداکاریهای خود، تهدید تروریسم را به فرصت تبدیل کردند، معادلات منطقه را به نفع مقاومت تغییر داده و دوران جدیدی در منطقه را رقم زدند. آنچه امروز از روزهای سخت مبارزه با تروریسم به یاد مردم عراق مانده، خاطرات شهدا و داستان قهرمانیهای رزمندگان مقاومت است؛ داستانهایی که میتواند تا سالها درس آموز و الهام بخش مردم عراق و سایر ملتهای مقاوم منطقه باشد.
آنچه در ادامه میخوانید روایتی جالب از اقوام یکی از شهدای حشدالشعبی عراق با نام «علی عباس شخیر الجنابی» است که خود در جنگ با داعش حضور داشته است:
«بعد از آنکه پشتیبانی از دلاوران مرزبان ما در «تل عبطه» به ما رسید، در راه بازگشت از «تلعفر» بودم که تلفنم زنگ زد.
+ الو، ماجد!
- بله
+ پسر داییت «علی»، امروز شهید شد
- کجا شهید شد؟!
+ «الحراریات»
- من الان نزدیک «الحراریات» هستم، بهشون اطلاع بده
+ نه شهید رو با آمبولانس به سمت فرودگاه «المثنی» منتقل کردن
- باشه من توی راهم؛ ان شاالله به موقع میرسم
طی دو روز به خاطر شرایط بد جوی و خستگی رانندگی نتوانسته بودم بخوابم. در راه مدام به فکر حال دایی و همسرش بودم بعد از اینکه خبر شهادت فرزندشان «علی» را میشنیدند. «علی» فرزند ارشد خانواده و تکیهگاه داییام بود.
به فرودگاه «المثنی» رسیدم و مراسم گرفتن پیکر شهید انجام شد. به خانه شهید رفتیم. برای خانواده شهید باور اینکه پیکر«علی» بیست و چهار ساله به خانه رسیده، سخت بود. مادرش بی آنکه حس و حالش دست خودش باشد با گریه و هلهله کنان به استقبال فرزند شهیدش آمد.
برای تشییع پیکر شهید به سمت نجف اشرف رفتیم و در راه مدام این سؤال را درباه «علی» از خودم میپرسیدم که آیا واقعا او شهید خواهد بود؟! به غسالخانه که رسیدیم و کفن کردن تمام شد به مرقد امیر المؤمنین، حضرت علی (علیه السلام) رفتیم. در حین خواندن نماز میت بودیم که باز این سؤال به ذهنم آمد: آیا علی شهید است؟! این سوال به این دلیل مدام به ذهنم خطور میکرد که «علی» خیلی به انجام اعمال عبادی پایبند ومقید نبود.
ناگهان نسیمی از سوی پیکر «علی» وزید. عطری را استشمام کردم که تا کنون به مانند آن به مشامم نرسیده بود. نمیتوانم آن را وصف کنم. گویی آن پیامی برای من بود که تو نمیتوانی مشخص کنی این فرد شهید است یا آن. به سمت پیکر پسر دایی شهیدم نزدیکتر شدم و با دو دستم او را لمس کردم و دستم را بوییدم. بوی خوبی بود؛ خوش بوتر از مشک. دستانم را بستم. آن عطر بر روی دستانم باقی ماند.
عطر دل انگیزش را حتی بعد از پایان مراسم کفن و دفن استشمام میکردم و من همچنان در حیرتِ برهان و دلیل به این قاطعی بر درستی شهادت «علی» بودم. دیگر مطمئن شده بودم که او با شهدا قرین شده است.
مزار شهید «علی شخیر الجنابی»
