قسمتهای مرکزی ایران را زیر عبور چرخ دوچرخههایمان رد کردیم. هوای خنک و رکاب زدن دلهایمان حال و هوای خوشی داشت. دیگر پاهایمان انگار محکم شده بود به راهی که باید رکاب میزدیم. در اصفهان با استقبال گرم مسئولین کمیته امداد امام خمینی (ره) روبرو شدیم و یک شب در آن شهر اقامت کردیم. در حاشیۀ زایندهرود با شهید محمدی مصاحبه کاملی انجام شد و ایشان اهداف سفر را بیان کرد.
وارد استان چهار محال و بختیاری شدیم. فکر کنم روز دهم سفر بود. اذان مغرب در کوهها و ارتفاعات چهارمحال و بختیاری و در سرمای آن منطقه گرفتار شده بودیم. یادم میآید در بالای ارتفاعات روستای متروکهای بود به نام فیروزآباد. در فکر این بودیم که شب را کجا برویم و چه طور استراحت کنیم که پسرک 13-14 سالهای آمد و گفت: «شما ورزشکاران دوچرخهسوار هستید؟»
گفتیم: «بله.»
گفت: «میشود بیاین خونه ما؟»
شهید محمدی گفت: «ممنون، مزاحم کسی نمیشویم. ممنون.»
اما پسرک اصرار کرد و بلافاصله فریاد زد: «بوه، دا» «بوه، دا» «بوه، دا»
ناگهان دیدیم پسرک به همراه مادر خانواده به استقبال ما آمدند. با اصرار بسیار فراوان این خانواده، میهمان آنها شدیم. بلافاصله در کنار بخاری که با چوب میسوخت برای ما فرش نرمی پهن کردند و شاید هفت یا هشت فرزند کوچک خانواده ما را احاطه کردند و شروع به سؤال و جواب، ما هم تعریف کردیم. جالب بود تا حالا تلویزیون ندیده بودند و فقط میدانستند که بعضی از دوستان مدرسه در خانه تلویزیون دارند و برنامه کودک تماشا میکنند. سریع رادیو روشن کردند. یک سفره بزرگ پهن شد و بچههای خانه (هوشنگ، کبری، رشید، مراد، شهریار، رضا، میثم) و مادر و پدر نشستند دور سفره. مادر خانواده با دستان پر از مهرش حلوایی که طبخ کرده بود را با سبزی محلی در جلوی همه ما روی تکهنانهایی در روی سفره قرار داد و شروع کردیم به خوردن.
حاج جواد گفت: «راستی بچهها، ما داخل کولهپشتیهایمان ماهی هم داریم.»
بچهها با خنده معصومانه گفتند: «ماهی؟»
بلافاصله حاج جواد عزیز چند عدد کنسرو ماهی درآورد و با چاقو باز کرد. یادم میآید که بچهها و مادرشان زدند زیر خنده و گفتند: «مگه میشه ماهی را داخل قوطی گذاشت چقدر جالب!»
حاج جواد گفت: «ما دائم کنسرو میخوریم. اینها را شما میل کنید تا حلوای شما بیشتر به ما بچسبد.»
شب موقع خواب کولههایمان را باز کردیم و گرمترین نقطه خانه کنار اجاق پهن کردیم و البته کولههایمان برایشان واقعاً جذاب بود. قبل از خواب هوشنگ رادیو روشن کرد و بعد از شنیدن آن خوابیدیم. چند لحظهای نگذشته بود که احساس کردم آقا جواد دارد گریه میکند. بیشتر دقت کردم. بله صدای هقهق گریه آقا جواد بود از داخل کیسه خواب، آهسته گفتم: «آقا جواد موضوع چیست؟»
بغضش ترکید و گریه شهید ممتد شد. گفت: «زندگیشان را ببین... در این برف و سرما و در نهایت فقر چهطور از ما پذیرایی میکنند، چقدر صمیمی و صادقانه رفتار میکنند. چقدر خوشحال هستند که دو نفر دوچرخهسوار از مشهد امام رضا (ع) مهمانشان هستند.»
قلم، توانایی بیان حالات و احساسات آن لحظه را ندارد. واقعاً خاطرهانگیز بود.
بریدهای از کتاب «دهه چهارم»؛ مجموعه خاطرات ورزشکار و شهید مدافع حرم جواد محمدی مفرد (صفحات 68 و 69)
نویسنده: سیده محدثه مؤذنی راد
انتشارات هزاره ققنوس (تهران، 1395)
