حریم حرم: تا امروز با سربلندی مقابل تمام انتقادهای ناجوانمردانهای که علیه بهوقت شام میشد ایستاده و حامی سر سخت فیلم و کارگردانش بوده و هستیم. دو ماه از اکران موفق «بهوقت شام» میگذرد و فروش و تعداد مخاطبان فوقالعاده آن، اتفاقات خوبی برای این فیلم رقم زده است، اما دیروز در پردیس سینمایی کوروش اتفاقاتی رخ داد که به هیچ عنوان قابل دفاع نیست.
امروز صبح بود که با پخش شدن ویدیوهایی در فضای مجازی، موج جدیدی از هجمهها علیه فیلم «بهوقت شام» به وجود آمد. ماجرا از آن قرار بود که روز گذشته، همزمان با اکران فیلم ابراهیم حاتمی کیا، با حضور کارگردان، هادی حجازی فر و جوزف سلامه [بازیگر نقش ابوعمر شیشانی] در پردیس سینمایی کوروش تهران، نمایشی خیابانی ترتیب داده شد تا تبلیغی میدانی و متفاوت از این فیلم ارائه دهد.
این نمایش حواشی بسیاری را به وجود آورد. عدهای گزارش دادند که حتی یک خانم جوان بیهوش شده است و بچههای کم سن و سال بهشدت ترسیده بودند. این نمایش با حضور «هاشم تفکری بافقی»، که از فیلمسازان و مستندسازان جوان کشور است همراه بود و وی از دو روز پیش، زمزمههای چنین نمایشی را در صفحه اینستاگرامش منتشر کرده بود.
فارغ از اینکه پیش اجرا شدن این نمایش، در پردیس سینمایی کوروش اعلام شده بود که قرار است اکرانی متفاوت از بهوقت شام اتفاق بیفتد و نمایشی اجرا خواهد شد، جا داشت که این اجرا با ملاطفت بیشتری همراه باشد.
در ساعات اولیه انتشار این ویدیوها و نظرات کاربران فضای مجازی که عدهای از آنان نیز «سلبریتی ها» بودند، برای حامیان این فیلم و کارگردان آن شبهاتی وجود داشت که حقیقتاً قضیه از چه قرار است؟ این بهاصطلاح تبلیغ توسط چه کسانی تدارک دیده شده و واقعاً هدف آن چه بوده است؟
همه این افراد شوکه شده بودند و اطمینان داشتند چنین حرکت غیرحرفهای و ناشیانهای امکان ندارد از سازمان اوج و ابراهیم حاتمی کیا سر بزند! اما کسی هم باور نمیکرد بدون هماهنگی سازندگان فیلم این تبلیغ یا بهتر است بگوییم «ضد تبلیغ» راه بیفتد! چرا که عدهای مغرضانه به جبهه گیری علیه حاتمی کیا و فیلمش پرداختند و با فحاشی و ناسزا صفحات مجازی را پر کردند. عدهای نیز طبق معمول فضای جبهه گیریهای سیاست زده و جناحی را مهیا دیدند و هر چه بیانصافی بود را روانه صفحات و تارنماهایشان کردند.
پس از گذشت چند ساعت از این جنجال در فضای مجازی، ابراهیم حاتمی کیا یادداشت کوتاهی را منتشر کرد و در آن از مردم بابت این اتفاق عذر خواهی کرد. حاتمی کیا همچنین از جزئیات ماجرا اظهار بیاطلاعی کرد. اما با توجه به اینکه در فضای رسانهای امروز کوچکترین اخبار در کمترین زمان ممکن انتشار مییابد و در جریان این انتشار هزاران شایعه و سوءتفاهم ایجاد میشود، شاید این عذرخواهی، نوشدارویی پس از مرگ سهراب باشد.
انتظار میرفت تا متولیان امر دقت بیشتری به خرج بدهند تا در فضای ملتهب کنونی، اسباب ایجاد فضایی پر تنش را مهیا نکنند. همچنین واقعاً چه نیازی بود تا نمایشی این چنینی خلق شود؟ این امکان بود تا با اندیشیدن تمهیداتی از حواشی مسئله کاسته شود و یا فقط به یک نمایش نمادین اکتفا شود. نه نمایشی که اسباب ترس و وحشت عدهای را به وجود بیاورد.
درست است که افرادی به خنده روی آوردند و حتی با بازیگران داعشی این نمایش به سلفی گرفتن پرداختند، اما قطعاً افرادی هم بودند که بهشدت دچار اضطراب شدند. خصوصاً کودکان حاضر در مجتمع و کسانی که شاید اصلاً برای تماشای بهوقت شام به پردیس سینمایی کوروش نیامده بودند.
شایسته است تدبیری برای پیگیری این اتفاق اندیشیده شود تا شاید آبروی ریخته شده از فیلم بهوقت شام و کارگردان قابل تحسینش به او برگردد.
اما این اتفاق از منظری دیگر جای تأمل بسیاری داشت؛
اینکه حقیقتاً اگر کسانی در قامت مدافعان حرم، خارج از مرزهای این کشور به دور کردن شر گروهکهای تروریستی حاضر در دنیا، علیالخصوص منطقه غرب آسیا نمیپرداختند، در ایران شاهد چه صحنههایی بودیم؟ صحنههایی که حتی شمایی نمایش گونه از آن، اینچنین قلب هموطنانمان را به درد میآورد.
حضور تروریستهای تکفیری در خیابانها و مکانهای عمومی شهرهای کشور، اتفاقی است که حتی تصویرش حس امنیت را از وجود زنان و کودکانمان میرباید. نمایش مذکور با همه پیامدهای بد و ناپسندش، بیش از پیش این حقیقت را به ما یادآور شد که مدافعان حرم رفتند تا آب در دل زنان و کودکان این وطن تکان نخورد.
