معمولاً اگر عملیات نبود، نیاز نبود توی خط بمانیم و شبها برمیگشتیم مقر. فاصلهی مقر تا خط نزدیک بود. اگر هم خبری میشد میتوانستیم سریع خودمان را با ماشین به خط برسانیم. وقتی از خط برمیگشتیم، دورهم مینشستیم و صحبت میکردیم. ناهارمان را از آشپزخانهی مرکزی حلب میآوردند؛ ولی صبحانه و شام را باید خودمان آماده میکردیم. یکشب سید و چند تا از بچهها داوطلب شدند شام درست کنند. گفتیم «حالا چی میخواین درست کنین؟» گفتند «کوکو.» گفتیم «کوکوی چی؟» گفتند «نمیگیم کوکوی چی تا سورپرایز بشین.»
ما هم گرسنه، منتظر بودیم تا کوکوی بچهها آماده شود و یک شکم سیر از عزا دربیاوریم. بالاخره بعد از کلی انتظار کوکو آماده شد؛ اما چشمتان روز بد نبیند، هیچکس نتوانست غیر از لقمهی اول لقمهی دیگری از آن بخورد. همه متحیر مانده بودیم و تا آخرش هم نفهمیدیم که توی آن کوکو چی ریختند و چطور درستش کردند که حتی خود آشپزها هم نمیتوانستند دستپخت خودشان را بخورند. آن شب برای اینکه گرسنه نمانیم با نان و ماست سر کردیم؛ ولی در عوض تا دلتان بخواهد بابت دستپخت عجیب سید و دستیارانش شوخی کردیم و خندیدیم. از آن به بعد هر وقت سید داوطلب آشپزی میشد، بچهها توی همان فضای شوخی و خنده بهش میگفتند «دستت درد نکنه سید، هنوز مزه کوکوی حندورات(منطقه ای در حلب) زیر زبون مونه!» سید هم میخندید و میگفت «خلاصه اگه هوس کوکو کردین در خدمتیم.»
بریدهای از کتاب «مثل نسیم»، جلد ۹ از مجموعه «مدافعان حرم»، زندگینامه و خاطرات شهید «سیداحسان حاجی حتملو» (ص ۱۵۷ و ۱۵۸)
نویسنده: اعظمسادات حسینی
انتشارات روایت فتح
