عاشق حضرت زهرا (س) بود و زهراگونه شهید شد

حریم حرم: شهدای دفاع از حرم و حریم اهل بیت (ع)، همان‌ شیرمردان و پاک‌دلان امروز روزگار ما، بارها و بارها در تاریخ تکرار شده‌اند. شهدای مدافع حرم، تکرار آزادمردانی هستند که در طول تاریخ در صف اول لشکریان حق، در دفاع از حریم ولایت پیشقدم شده و جان‌بازی کرده‌اند. مدافعان حریم اهل بیت، قدم در مسیر سرخی گذاشته‌اند که قدمتش به درازای تاریخ تشیع است؛ مسیری که آغازگرش بانوی دو عالم حضرت زهرا (س) است. شهدای مدافع حرم ادامه دهنده مسیر سرخ تشیع هستند و فرزندان همان بانویی هستند که در دفاع از مولا و ولی خود نخستین شهیده دفاع از حریم ولایت لقب گرفت.

ایام شهادت حضرت زهرا (س) فرصت خوبی است تا به حد وسع از روش و سیره‌ شهدای مدافع که همانا سیره فاطمی است بگوییم و بشنویم.

بخش دوم از پرونده «فرزندان زهرا» به شهید «مهدی صابری» با نام جهادی «غلامحسین» یکی از شهدای شاخص لشکر فاطمیون اختصاص دارد. شهید صابری از نیروهای زبده و فرمانده گروهان حضرت علی اکبر(ع) نیروی مخصوص لشکر فاطمیون بود که در زمستان 93 و در روز شهادت حضرت فاطمه زهرا(س) به کاروان شهدای مدافع حرم پیوست. مشروح گفتگوی خبرنگار حریم حرم با مادر این شهید مدافع حرم را در ادامه می‌خوانید.

خاطره‌هایی از ارادت شهید صابری به حضرت زهرا (س)

مهدی واقعا عاشق حضرت زهرا (س) بود. در ایام فاطمیه حال خوشی داشت. در دهه‌ فاطمیه به دلیل اینکه هنگام روضه به سر و صورتش می‌زد، همیشه صورت و دور چشم‌های مهدی کبود بود.

هیئت «ام‌ابیها» اولین هیئتی بود که مهدی در دوم یا سوم دبستان در آن شرکت کرد و با این هیئت انس گرفت و بعد از آن عاشقانه در هیئت شرکت می‌کرد و به قرائت قرآن و مداحی می‌پرداخت. ما در ایام فاطمیه در منزل ده روز روضه داشتیم. برای اول راهنمایی که می‌خواستم مهدی را ثبت‌نام کنم، اتفاقی پیش آمد که متوجه ارادت خاص او به حضرت زهرا (س) شدم. در آن زمان، برای ثبت‌نام به منطقه‌ سکونت دانش‌آموز دقت می‌کردند. با مهدی صبح برای ثبت‌نام حرکت کردیم. موقع حرکت متوجه شدم مهدی تسبیحی را در جیبش گذاشت. به مدرسه رفتیم. مدیر یا ناظم مدرسه که نشسته بود از مهدی سؤالاتی پرسید و کارنامه‌اش را نگاه کرد. از قاری و حافظ قرآن بودن مهدی هم تمجید کرد. گفت: «صابری! برو یک پوشه بخر و بیاور.» مهدی رفت، پوشه خرید و آمد. به راحتی مهدی را ثبت‌نام کردند. بیرون که آمدیم متعجب به مهدی گفتم: «چی شد که به راحتی و بدون هیچ دغدغه‌ای ثبت‌نام را انجام دادند؟» مهدی گفت: «مامان! من از خانه تا اینجا برای خشنودی حضرت زهرا(س) صلوات فرستادم.» آنجا متوجه شدم که مهدی پسر مقیدی است و ارادت خاصی به حضرت زهرا (س) دارد. الان که فکر می‌کنم می‌بینم مهدی زهرایی بود و فدایی نوه‌شان، حضرت رقیه (س) و دخترشان حضرت زینب (س) شد.

از کودکی عاشق هیئت بود

به حضرت علی اکبر (ع) علاقه خاصی داشت. نوجوانی و دبیرستانش را هم در هیئت علی‌اکبر گذراند. این ارادت ناشی از هیئت و فضای خانه بود. پدرش روحانی هست و من هم الحمدلله خیلی مقید هستم. یعنی به وظیفه‌مان عمل می‌کردیم. در خانه‌ ما همیشه روضه‌ بود. مثلا برق‌ها که می‌رفت، حاج آقا و مهدی روضه می‌خواندند. لازم نبود که دنبال شمع و لامپ باشیم. از فضای ایجاد شده برای روضه استفاده می‌کردیم.

پدرش برایش میکروفن کوچکی گرفته بود. تنظیمش می‌کرد و همیشه مداحی و قرآن می‌خواند. در کودکی‌اش هم، هر وقت هیئت «ام‌ابیها» به واسطه‌ مشغله مسئولان هیئت یا نداشتن مکان مناسب تعطیل می‌شد، مهدی بچه‌های هم سن و سال خود را جمع می‌کرد و هیئت را داخل کوچه یا داخل حیاط یکی از بچه‌ها برگزار می‌کرد. فرشی داخل حیاط پهن می‌کردند و بنابر مناسبت روضه، نوحه یا مولودی می‌خواندند. ضمن اینکه چیزهایی که از خدا و ائمه می‌خواست، به او داده بودند.

همه‌ اینها در کنار هم سبب ارادت ویژه‌ مهدی به حضرت زهرا (س) شده بود. ائمه خودشان هم خیلی کمک کردند. به هرحال کسی که دو ماه مال امام حسین(ع) باشد، ایام فاطمیه مال حضرت زهرا (س) باشد، ایام رجب مالِ ستاد اعتکاف باشد و کارهای فرهنگی و ثبت‌نام اعتکاف را به عهده بگیرد، قطعا مورد توجه و لطف ائمه (ع) قرار می‌گیرد. در واقع از 12 ماه، حدود 8 ماهش در خدمت ائمه بود. این چند ماهش هم که مال ما بود به جایی نمی‌رسید.

فعالیت‌های شهید برای روضه‌های حضرت زهرا (س)

در ایام فاطمیه، در «حدیث غربت» مشغول کارهای فرهنگی و برق‌کشی آنجا می‌شد. آنجا در میدان معلم، نزدیک منزل امام، میدان روح‌الله در قم، به صورت نمادین کوچه‌های بنی‌هاشم را بازسازی می‌کردند. در کنار کارهای فرهنگی و برق‌کشی در بقیه کارها هم کمک می‌کرد؛ مثل هم زدن دیگ‌ها، روشن کردن آتش، جابجا کردن خاکستر آتش‌ها و ... . در روضه‌ها و مراسم‌ها که شرکت می‌کرد، سر و صورتش کبود بود. پدرش می‌گفت: «افراط و تفریط نکن.» اما مهدی می‌گفت: «موقع روضه‌ها آنقدر درد این جریان برایم زیاد است که اصلا متوجه نمی‌شوم که این کارها را کی انجام داده‌ام. اگر خودم را هم بکشم متوجه نمی‌شوم. از این غصه خالی نمی‌شوم.» برای حضرت زهرا خیلی محزون می‌شد.

بر حریم اهل‌بیت (ع) غیرت شدیدی داشت

همیشه فیلم‌های ظلم و ستمی که به مردم سوریه، زنان و بچه‌های سوریه می‌شد، را از اینترنت نگاه می‌کرد. وقتی قبر «حجر بن عدی» را تخریب کردند، گریه می‌کرد. می‌گفت: «ببین قبر یار حضرت علی (ع) را تخریب کردند. جنازه‌اش را به جایی نامعلوم، برده‌اند. اگر خدای نکرده به حرم حضرت زینب (س) و حضرت رقیه (س) برسند، همین کار را خواهند کرد. بعد ما چه خاکی به سرمان بریزیم.» من به او گفتم: «اگر به سوریه بروی، دیگران خواهند گفت که در کشور خودش هم جنگ است. مردم کشورش تحت ظلم هستند و این همه کشته می‌دهند، کشور خودش را رها کرده و به سوریه رفته.» می‌گفت: «مادر اگر از مردم افغانستان هزاران نفر هم کشته شوند، دوباره زاد و ولد می‌شود و دوباره زیاد می‌شوند اما اگر در سوریه خدای نکرده، یک آجر از حرم حضرت زینب (س) کم شود، ما چه خاکی به سرمان بریزیم؟»

می‌گفتم: «از حرم بی‌بی‌حضرت زینب (س)، پسر برادرشان آقا امام زمان (عج) نگهداری و محافظت می‌کند.» می‌گفت: «سرباز می‌خواهد یا نه؟» دیدم راست می‌گوید. یک فرمانده سرباز می‌خواهد. دیگر نمی‌توانستم به او حرفی بزنم.

به تمام معنا عاشق حضرت زهرا (س) بود. همیشه و همه جا در مورد حضرت زهرا (س) با مخالفان ایشان بحث داشت. من همیشه این فکر را می‌کردم که مهدی، روزی توسط دشمنان حضرت زهرا (س) کشته شود یا بلایی سر او درآورند. اما فکر نمی‌کردم که برای دفاع از حرم بی بی زینب برود و به این زودی به شهادت برسد.

مهدی را در کربلا به حضرت زینب (س) بخشیدم

آرامشی که در من و در صدای من هست، ناشی از اتفاقی است که در کربلا برای من افتاد. سال اولی که مهدی به سوریه رفته بود، ما همزمان به کربلا رفتیم. قرار بود مهدی هم برای اربعین به کربلا بیاید. در کربلا من بین خیمه‌گاه و تل زینبیه نشسته بودم. سمت راستم خیمه‌گاه بود و سمت چپم تل زینبیه. لحظه‌ اولی که به آنجا رسیدم و نشستم، به غربت و مصیبت‌های حضرت زینب (س) که فکر کردم، حسابی گریه کردم. گریه‌ آن روز را هرگز فراموش نمی‌کنم. آنجا گفتم: «بی بی جان. مهدی من فدایت. فدای بچه برادرت.» من آنجا از مهدی گذشتم. چون دیدم مصیبت‌های ما ذره‌ای از مصیبت‌های این عزیزان نیست.

مهدی بار اول سه ماه رفت. روز ولادت حضرت زینب(س) وصیت‌نامه‌اش را نوشت. و دفعه‌ دوم، روز پنجم شهید شد.

تروریست‌ها سینه و پهلوی مهدی را هدف قرار دادند

9 اسفند در تل قرین درعا از صبح حمله و درگیری داشته‌اند. بعد از ظهر، در نزدیکی مهدی خمپاره‌ای به زمین اصابت می‌کند که ترکش‌های آن، موجب قطع پای یکی از همرزمان مهدی و زخمی شدن مهدی می‌شود. مهدی پای دوستش را می‌بندد و او را به پایین تپه می‌فرستد. خودش باقی می‌ماند. نیروهای تحت امرش را فرماندهی و کمک‌رسانی می‌کند. بعد از مدتی، آقا سید ابراهیم (شهید مصطفی صدرزاده) که فرمانده گروهانشان بوده، به مهدی دستور می‌دهد خودش هم پایین برود تا در صورت لزوم به عقب‌نشینی، با وجود زخمی بودن مهدی، مشکلی در انتقال او ایجاد نشود. اما مهدی، تنها گذاشتن نیروها را خلاف مروت دانسته و از برگشتن امتناع می‌کند. تا اینکه آقا سید ابراهیم از او می‌خواهد که به پایین رود و تمام نیروهای موجود را جهت کمک به بالای ارتفاعات بفرستد. مهدی هم اطاعت امر می‌کند.

با لب‌هایی خشک ناشی از تشنگی و خستگی ناشی از درگیری‌ها و بی‌حالی ناشی از زخم، با تکیه بر اسلحه‌اش برخاسته و با زمزمه‌ی سوره‌ای از قرآن، به سمت پایین حرکت می‌کند. آقا سیدابراهیم پوشش دادن او را به عهده می‌گیرد اما مهدی در بین راه، تیر می‌خورد. نیروها به سیدابراهیم اطلاع می‌دهند که مهدی را زدند. اما سیدابراهیم گمان کرده نیروها اشتباه کرده‌اند و ضعف مهدی ناشی از همان پای زخمی‌اش است. اما با اصرار نیروها بر تیرخوردن مجدد مهدی، به پایین نگاه می‌کند و متوجه زمین خوردن مهدی می‌شود. گلوله‌ها به سینه و پهلوی غلامحسین می‌خورد و سبب شهادت وی می‌شود. با شهادت زهراگونه‌ مهدی، نیروها از جمله ابوحامد و شهید فاتح تصمیم می‌گیرند به هر طریق ممکن با مقاومت، موضع را حفظ کرده و از قرار گرفتن پیکر مهدی در منطقه‌ تحت سیطره‌ دشمن جلوگیری کنند که در همین جریان ابوحامد و فاتح نیز شهید می‌شوند. اما به برکت خون این شهیدان، منطقه حفظ می‌شود.

سیدابراهیم شب هنگام از نیروهای مستقر در پایین ارتفاعات می‌خواهد که پیکر مهدی را به پایین انتقال دهند. فردی، مهدی را داخل کیسه خواب می‌کند و به پشتش می‌گیرد. نیروهایی که بعد به دیدن ما آمدند، تعریف می‌کردند که چون سرازیری بوده، آن فرد چند بار به زمین می‌خورد اما خودش را حائل بین پیکر مهدی و زمین می‌کند تا پیکر مهدی به زمین نخورد. زمین خوردن‌های متعدد سبب زخمی شدن صورت کسی که پیکر مهدی را حمل می‌کرد شده بود.

مهدی را به پایین منتقل می‌کنند. هر کسی در آن لحظه، حالی داشته که خوشا به سعادتش. صبح، صورت مهدی را با چفیه تمیز می‌کنند. معمولا پیکر شهدا را داخل یک وانت، روی یکدیگر گذاشته و به عقب به ساختمانی مشهور به خانه شیشه‌ای منتقل می‌کنند. اما دوست صمیمی مهدی، به سبب علاقه‌ای که به او داشته، پیکر او را به صورت جداگانه، به عقب برمی‌گرداند و به خانه‌ شیشه‌ای تحویل می‌دهد. ظاهرا به دلیل شرایط خاص منطقه قرار نبوده پیکرها را در آن زمان به ایران برگردانند اما به لطف خدا، پیکر مهدی برمی‌گردد.

مهدی برای شهادت رفته بود

دوازدهم همانماه به ما خبر شهادت آقا مهدی را دادند. با حاج آقا تماس گرفته بودند و پرسیده بودند که منزل تشریف دارید که خدمت برسیم؟ حاج آقا دلیل ملاقات را جویا شده بودند. کسی که تماس گرفته بود، خبر شهادت آقا مهدی را به حاج آقا داده بود. حاج آقا هم بعد از قطع تلفن پیش من که در سالن نشسته بودم، آمدند و گفتند: «مرضیه! پسرت شهید شده.» من هم گفتم: «الهی شکر! مهدی برای شهادت رفته بود.»

خبر شهادت به سایرین هم داده شد. چهاردهم به زیارت آقا مهدی رفتیم و پانزدهم تشییع و خاکسپاری مهدی بود. پسر من همیشه جان‌فدا بود و از خودگذشتگی می‌کرد اما اینجا برعکس شد. پسر من را بدون تابوت، روی تابوت بقیه شهدا گذاشته بودند و از تهران به قم آوردند.