روز خواستگاری گفت با مادرم حضرت زهرا (س) آمده‌ام!

حریم حرم: شهدای دفاع از حرم و حریم اهل بیت (ع)، همان‌ شیرمردان و پاک‌دلان امروز روزگار ما، بارها و بارها در تاریخ تکرار شده‌اند. شهدای مدافع حرم، تکرار آزادمردانی هستند که در طول تاریخ در صف اول لشکریان حق، در دفاع از حریم ولایت پیشقدم شده و جان‌بازی کرده‌اند. مدافعان حریم اهل بیت، قدم در مسیر سرخی گذاشته‌اند که قدمتش به درازای تاریخ تشیع است؛ مسیری که آغازگرش بانوی دو عالم حضرت زهرا (س) است. شهدای مدافع حرم ادامه دهنده مسیر سرخ تشیع هستند و فرزندان همان بانویی هستند که در دفاع از مولا و ولی خود نخستین شهیده دفاع از حریم ولایت لقب گرفت.

ایام شهادت حضرت زهرا (س) فرصت خوبی است تا به حد وسع از روش و سیره‌ شهدای مدافع حرم که همانا سیره فاطمی است بگوییم و بشنویم.

در نخستین برگ از پرونده «فرزندان زهرا» از شهید «اسماعیل سیرت نیا» خواهیم گفت. شهید «سیرت نیا» از شهدای گیلانی مدافع حرم بود که در پاییز 94 در عملیات محرم در نزدیکی شهر حلب به شهادت رسید. همسر این شهید بزرگوار گفتنی‌های زیادی را از ارادت و ارتباط قلبی این شهید مدافع حرم با حضرت زهرا (س) در گفتگو با خبرنگار حریم حرم مطرح کرده‌ است که مشروح آن در ادامه می‌آید.

با مادرم حضرت زهرا (س) برای خواستگاری آمده‌ام!

اسم کامل‌شان «سید اسماعیل سیرت نیا» است که به واسطه‌ سید بودن‌‌اش ارتباط فوق‌العاده‌ای با حضرت زهرا (س) داشت. مادر بودن حضرت زهرا (س) به قدری در زندگی‌مان نقش داشت که روز اولی که برای خواستگاری به منزل ما آمدند، به من گفت من تنها نیامده‌ام، با مادرم آمده‌ام. به حَسب اینکه با مادرشان هم آمده بودند، با خود گفتم این چه تأکیدی هست که ایشان می‌کنند. لحظه‌ اول برای خود من هم جای تعجب داشت. متوجه شد که من تعجب کردم و می‌خواهم از ایشان بپرسم؛ ادامه داد: «نه! با مادرم حضرت زهرا (س) برای خواستگاری آمده‌ام». نقش مادری حضرت زهرا (س) از همان اول و روز خواستگاری در زندگی ما نقش پررنگ داشت. تا همین الان که با هم صحبت می‌کنیم، این ارتباط با شهادت سید ختم نشده است؛ هنوز هم این مادری حضرت زهرا (س) بحمدلله در زندگی ما نقش دارد.

برای خود من هم نقش مادری حضرت زهرا (س) در زندگی‌ام از قبل ازدواج خیلی پررنگ بود و ارتباط عمیقی با حضرت زهرا (س) داشتم و یکی از حسرت‌های همیشگی من این بود که چرا من سید نیستم و علقه مادر و فرزندی با حضرت زهرا (س) را برای خودم جور دیگری ایجاد کرده بودم و در زمان خواستگاری، سید بودن ایشون در مرحله‌اول، یکی از بزرگترین امتیازاتی بود که در پاسخ من مؤثر بود.

گرچه بعد از ازدواج، آقا سید من را دلداری می‌داد و می‌گفت: «عروس شیرین‌تر از پسره. داماد شیرین‌تر از دختره. چرا اینجوری فکر می‌کنی؟» که من می‌گفتم داری فقط توجیه می‌کنی. می‌گفت: «به جان خودم دارم راست می‌گم. بخدا عروس شیرین‌تره. تو چرا برای این غصه می‌خوری؟»

خودش را سرباز حضرت زهرا (س) می‌دانست

آقا سید مطالعه‌اش زیاد بود. فوق‌العاده کتاب‌های مختلف و مطالب متنوع، مطالعه می‌کرد، مقداری هم تحصیلات حوزوی داشت. وقتی با ایشان در مورد موضوع خاصی وارد صحبت می‌شدی، کاملا احساس می‌کردی که اطلاعات کافی در مورد بحث مدنظر و چیزی که در موردش اظهارنظر می‌کند، دارد.

در مورد حضرت زهرا (س) این باور را داشت که ایشان مادر شیعه و اولین مدافع حریم ولایت هستند و این باور در زندگی‌‌اش تجلی داشت. مدافع ولایت بودن حضرت زهرا (س) در زندگی شهید به نحوی الگو قرار گرفت که خودش را سرباز این مسیر می‌دانست. تا جایی که این باور در نهایت به سربازی برای ولی امر مسلمین و مدافع حرم بودن ختم شد.

از حضرت زهرا (س) آموخته بود سپر ولی باشد

آقا سید هر جا می‌رفت و امکانش بود، زیارت حضرت زهرا (س) را اقامه می‌کرد. نه اینکه فقط به تنهایی و در گوشه‌ای خلوت زیارت نامه حضرت زهرا (س) را بخواند؛ به این معنا که دوستان را دور هم جمع می‌کرد که با هم زیارت را بخوانند و ارتباط با مفهوم مادری و حس فرزند و مادری با حضرت زهرا (س) را در جمع ایجاد می‌کرد.

چون یکی از شاخصه‌های حضرت زهرا (س) این است که با نزدیکی به ایشان، هم به نبوت می‌رسی و هم به ولایت. به همین دلیل خیلی از مفاهیم را می‌توان با بررسی سیر زندگی حضرت زهرا (س) و حرکت ولایتمدارانه‌ایشان در جامعه به خوبی تبین کرد. این یکی از بزرگ‌ترین کارهایی بود که سید در آن موفق بود. وقتی در جمع زیارت حضرت زهرا (س) را با روضه‌ها و توضیحات دیگری آمیخته می‌کرد، به مفهوم دفاع از ولایت می‌رسید که اطاعت از ولایت باید همراه با حفاظت از ایشان باشد.

به عنوان مثال اشاره می‌کرد که «در جریان بیعت گرفتن از حضرت علی (ع)، حضرت زهرا (س) جلوی مسجد ایستاد و گفت اگر علی (ع) را به من ندهید که ببرم من شما را نفرین می‌کنم. بعد سلمان و ابوذر آمدند و پیغام حضرت علی (ع) را به حضرت زهرا (س) رساندند که امیرالمؤمین گفتند: نفرین نکن. گفتند چشم، سمعاً و طاعةً. با این حال حضرت زهرا (س) گفتند من اینجا می‌ایستم و تا زمانی که علی (ع) را با خودم نبرم، به خانه برنمی‌گردم. یعنی آن اطاعت و چشم گفتن سرجایش هست اما حافظ جان ولی هم باید باشد. این خیلی مهم هست که مطیع امر باشی اما حافظ جان هم باید باشی». سید می‌گفت: «سرباز فقط این نیست که فقط گوش به فرمان ولایت باشد، گاهی سرباز باید سپر هم باشد. گاهی سرباز باید جلوتر از ولی خودش حرکت کند. نه به این معنی که جلوتر از او فکر کند. گاهی نیاز هست که مطالبی که از قبل به تو رسیده را بگیری، جمع‌بندی کرده وحرکت کنی. اگر اشتباه رفته باشی، ولیِّ تو، آن را تصحیح می‌کند ولی اگر درست رفته باشی، حکم سپر را برای ولیِّ خود داری.» این مسئله خیلی در زندگی سید بروز و ظهور داشت. چون همین مسئله باعث می‌شود که شخص بصیرتی داشته باشد که کمتر باعث شود از ولی‌اش انرژی گرفته شود. به همین دلیل، سید خودش را سرباز مطیع امر ولایت می‌دانست و این یکی از بازخوردهایی بود که سید از زندگی مادرش گرفته بود.

ذکر یا زینب  و یا زهرا در هنگام شهادت

آقا سید مداح نبود؛ فقط همین زیارت حضرت زهرا (س) را همراه با چند بیت شعر می‌خواند. مثلا در ماجرای تحصن مردمی برای دفاع از مردم مظلوم غزه که در فرودگاه‌ انجام شد، آقا سید آنجا زیارت حضرت زهرا (س) را قرائت کرده و مداحی و روضه کوتاهی هم خوانده‌است. خودش به این روضه‌ها می‌گفت روضه نمکی. همیشه می‌گفت: «روضه نمکیش خوبه. یعنی کم باشه اما مفید».

همرزمانشان نقل می‌کنند که در زمان شهادتش، با وجود درد ناشی از جراحت پهلو، ناله نداشت بلکه ذکر یا زینب (س) و یا زهرا (س) را تکرار می‌کرد. هر کسی هم که از آقا سید حاجت می‌خواهد و از من پیشنهاد می‌گیرند که برای آقا سید چکار کنیم، می‌گویم که نیت کنید به نیابت از آقا سید زیارت حضرت زهرا (س) بخوانید. به خاطر اهتمام ویژه‌ای که سید برای اقامه زیارت حضرت زهرا (س) داشت، هر کسی که از این طریق با سید روبرو شود، حتما به مرادش میرسد و انشالله بی جواب نمی‌ماند.

تجلی استمداد از حضرت زهرا (س) در زندگی شهید

در مورد تجلی این ذکر یا زهرا که در موقع شهادت بیان کردند، در زندگی شهید خیلی اتفاق‌ها افتاد. چون سید فعال فرهنگی بود و خیلی‌وقت‌ها این فعالیت‌ها در شهر رشت و استان، به مذاق برخی خوش نمی‌آمد. خیلی وقت‌ها حرف‌ها و صحبت‌هایی پشت سرش بود. در کنار این صحبت‌ها، مشکلاتی هم وجود داشت. این مشکلات گاهی مالی بود. گاهی ایجاد اخلال از سوی برخی افراد در کار فرهنگی‌ای بود که ایشان انجام می‌داد.

مثلا آقا سید مهمانی را دعوت می‌کرد، برخی با مهمان تماس می‌گرفتند که برای برنامه‌ای که دعوت شده‌ای به شهر نیا و در برنامه‌ این فرد شرکت نکن. گاهی مهمان با سید تماس می‌گرفت که در شهر چه کاری انجام می‌دهی که برخی با ما تماس می‌گیرند که بخاطر این فرد به استان نیا. در یکی از این جریانات که من شاهد گفتگوی تلفنی سید با مهمان بزرگی بودم، سید می‌گفت: هر طور مایلید و دوست دارید.» اما مهمان گفت: «نه. من که به حساب بسیجی بودن تو، به شما جواب مثبت دادم اما برای من جالب بود که فلان مسئول بلندپایه‌ شهر و استان با من تماس گرفته که بخاطر این فرد نیا. و دقیقا به همین خاطر من می‌خواهم بیایم و ببینم که تو چه کسی هستی که این‌ها اینگونه با تو می‌خواهند مقابله کنند». بعدا ارتباط این مهمان و آمدنش مداوم و حتی خانوادگی شد. دیدن سید و فکر و رفتار سید باعث شد که آمدن این مهمان هر ساله و بدون هیچ چشم‌داشتی باشد. گاهی اوقات خودشان شخصا هزینه بلیط هواپیما را هم پرداخت می‌کردند.

این حرف‌هایی که پشت سر سید مطرح می‌شد، به اندازه‌ای شد که یک مرتبه من روبروش نشستم و گفتم: «آقایی! الان دیگه حرف در مورد آبروست». همینطور فقط نگاهم کرد و گفت: «من آبرویم را هم با حضرت زهرا (س) معامله کردم». این جواب، ختم کلامی بود بین ما که دیگه هیچ اعتراضی حتی در این زمینه هم نبود. پشت سرش حرف‌ها می‌زدند که مخارج زندگیش را از این راه تأمین می‌کند. با بودجه‌ای که از تهران می‌گیرد، مراسمات را برگزار می‌کند. درحالی که واقعا با دست خالی کار می‌کرد. خیلی وقت‌ها بدون تأمین بودجه از تهران. همه‌ی هزینه‌هایش را از وام‌های شخصی می‌داد. تا کسی همه‌ی زندگیش را در این راه نگذاشته باشد، این موضوع را درک نمی‌کند که چطور این کار رو انجام می‌داد. حتی وقتی گفته می‌شود که ما نقش مادری حضرت زهرا (س) را در زندگیمان حس می‌کنیم و حضرت زهرا (س) زندگی ما را می‌چرخاند، هنوز هم برای خیلی سؤال هست که یعنی چه؟ حضرت زهرا مواد خوراکیتان را تأمین می‌کند یا خرج رفت و آمد و سفرتان را می‌دهد؟ [می‌خندد و ادامه می‌دهد] نمی‌دانم چطور می‌شود برای مردم این را توضیح داد.

عمر دوباره ای که آقا سید از حضرت زهرا گرفت

آقا سید مسافت‌های زیادی را بین رشت تا تهران با وسیله‌های نقلیه متفاوت در رفت و آمد بود. ما اوایل تغییر مکان زیاد دادیم به حسب اینکه تأمین منزل مناسب برایمان مشکل بود. گاهی در سال ما 4 بار در تهران جابجایی داشتیم. بخاطر اینکه تأمین منزل از نظر امنیتی و از نظر مالی مشکل بود. مثلا جایی را اجاره کردیم اما نتواستیم اجاره را تأمین کنیم، مجبور به تخلیه خانه شدیم. زمانی که شهر ری منزل گرفتیم، محل کار آقا سید ناحیه جماران در شمال تهران بود؛ یعنی از جنوبی‌ترین به شمالی‌ترین منطقه رفت و آمد می‌کرد. وسیله‌ نقلیه‌اش هم موتور بود. وقتی زنگ می‌زد که دارم می‌آیم، من خیلی نگران می‌شدم چون می‌دانستم خطر جانی داشت. موتور سواری خوبی هم نداشت.

خاطرم هست در حادثه‌ای که برایش اتفاق افتاده بود و من خیلی نگرانش شده بودم، گفت: خیالت راحت، من مفت نمی‌میرم. خاطره‌ای را در این مورد برای من تعریف کرده بود که «من در 15 سالگی برای نجات دوستانم که در حال غرق شدن بودند، به داخل آب پریدم اما بعد از نجات جان آنها، خودم دچار حادثه شدم.» اینکه خستگی غالب شده بود یا اتفاق دیگه‌ای در دریا براش افتاده بود، نمی‌دانم. می‌گفت: «مرگ را جلوی چشمانم دیدم و حس کردم که دارم می‌میرم. همانجا به حضرت زهرا (س) متوسل شدم که من اولاد شما هستم، نمی‌خواهم به این راحتی و بدون اینکه کاری انجام داده باشم از این دنیا بروم. این فرصت را به من بدهید که نوکری و پسری کنم. این توسلم به حضرت زهرا (س) باعث شد که یک لحظه قوتی در بدنم اتفاق افتاد که نفس بگیرم و خودم را به ساحل برسانم.

انگار در وقت اضافه زندگی‌اش نفس می‌کشید

واقعا بعد از این اتفاق سید جوری زندگی کرد که انگار در وقت اضافه زندگی نفس می‌کشید. به معنای واقعی استراحت نداشت. این جمله که در مورد شهدا می‌گویند «شهدا خستگی را خسته کردند» واقعا درمورد آقا سید صدق می‌کرد. زمان‌های خواب و استراحتش فقط به اندازه‌ای بود که یک تلفن را به برق بزنید و شارژش کنید. در همین حد بود. خوابیدن‌هایش این شکلی بود. روی تشک نمی‌خوابید که خوابش سنگین نشود. با وجود اینکه وزنش زیاد بود اما 4 برابر افراد عادی کار می‌کرد. همیشه می‌گفت «وقتی من انرژیم تموم شود، شارژم تموم شود، باتریم خالی شود، ده ساعت دیگه می‌توانم فعالیت فکری داشته باشم». واقعا خودش را اینطور تربیت کرده بود. الان وقتی می‌نشینم و زندگی 9 ساله‌مان را مرور می‌کنم می‌بینم واقعا سید جوری زندگی کرد که انگار در وقت اضافه زندگیش نفس می‌کشید.