حریم حرم: سخن از مقاومت در برابر فتنه 88 در ایران و فتنه سیاه تکفیر در سوریه، بدون نام بردن از سردار شهید حسین همدانی ابتر و ناقص است؛ چرا که شهید همدانی در بالاترین سطوح، فرماندهی مقابله با هر دو فتنه را بر عهده داشته است. در روزهایی که تهران در تب و تاب آشوب فتنه میسوخت، ماموریتی بسیار حساس و مهم به سردار همدانی واگذار شد و حکم فرماندهی سپاه حضرت محمد رسول الله (ص) تهران به نام او صادر شد. هنوز مدت زیادی از خاموش شدن آتش فتنه در پایتخت ایران اسلامی نگذشته بود که اینبار فرماندهان ارشد سپاه، ماموریتی بس خطیر و حساستر را برای سردار همدانی تدارک دیدند و در آغازین روزهای شروع فتنه تکفیریها در سوریه وی را برای ارائه کمکهای مستشاری به دولت و ارتش سوریه رهسپار دمشق کردند. این سردار مجاهد و رزمنده با سابقه دوران دفاع مقدس، که نقش مهمی در تشکیل بسیج مردمی در سوریه برای مقابله با تروریستها، ایفا کرد، در نهایت مزد یک عمر مجاهدتهای خالصانه خود را با شهادت در راه دفاع از حرم حضرت زینب (س) در سوریه گرفت؛ سردار بزرگ اسلام شهید حسین همدانی سرانجام در مهرماه سال 1394 در نبرد با تروریستهای تکفیری در سوریه به شهادت رسید.
متن زیر بریدهای کوتاه از کتاب «ساعت شانزده، به وقت حلب» است که در آن به نحوه فرماندهی شهید همدانی در صحنه درگیریها در فتنه 88 اشاره شده است:
پاییز ۱۳۸۸ و بازگشت حسین همدانی به لشکر ۲۷ محمد رسولالله (ص)، که دیگر به سپاه حضرت محمد رسولالله (ص) تبدیل شده بود، مقارن بود با چهارمین ماه آغاز پروژهی براندازی نظام جمهوری اسلامی ایران.
روزی نبود که راهپیماییهای شورشی سازماندهی شده از سوی اجانب در میادین و خیابانهای اصلی پایتخت برگزار نشود.
حاج حسین بلافاصله مرزی بین معترضان و فتنه گران ترسیم کرد. ایشان، با صبر و حوصله و علم به اینکه بسیاری از معترضان و کسانی که اغتشاش میکنند فریب خوردهاند، صبورانه و دلسوزانه و پدرانه با آنها رفتار میکرد و آنجا که لازم بود در برابر کسانی که در صف ضد انقلاب بودند و با سلاح به مردم حمله میکردند قاطعانه میایستاد تا امنیت را به شهر تهران بازگرداند.
اوایل آذر ماه ۱۳۸۸ بود. سردار همدانی، طبق روال هر روز، با لباس شخصی بر ترک موتور من مینشست و به نقاط مختلف شهر سرکشی میکرد. حوالی میدان هفتتیر عدهای جوان مشغول شعار دادن بودند. سردار گوشهی میدان ایستاده بود و آنها را تماشا میکرد و به نیروهای امنیتی اجازهی دخالت نمیداد. ناگهان یک جوان از میان جمعیت بیرون آمد و سنگی به طرف سردار همدانی پرتاب کرد. سنگ به بدن ایشان خورد. بچههای بسیجی که دور میدان بودند، با مشاهدهی این واقعه ناراحت شدند. به طرف جمعیت رفتند و ضمن متفرق کردن آنها جوان ضارب را نزد سردار همدانی آوردند. سر حاج حسین خون آمده بود. اما بلافاصله، بعد از دیدن آن جوان، گفت: «ضارب ایشان نبود.» و دستور داد او را آزاد کنند.
هر چه بچهها گفتند که ما دیدیم کار ایشان بود، سردار زیر بار نرفت و بالاخره آن جوان را آزاد کردند.
بعد از دقایقی خود جوان پیش سردار همدانی آمد و گفت: «شما که دیدید من ضارب بودم؛ چرا منکر شدید؟!» سردار دقایقی با آن جوان حرف زد و مسائلی را گوشزد کرد. آن جوان هم، که معلوم بود با صحبتهای سردار کاملا قانع شده است، از آنجا دور شد.
