فهیمه را بردند اتاق عمل. مادرش پشت در اتاق عمل ایستاده بود. محرم تند و تند قدم میزد. آرام و قرار نداشت. زیر لب دعا میخواند. شب شهادت حضرت زهرا(س) بود. نفهمید چقدر گذشت تا در اتاق باز شد و فهیمه را بیهوش آوردند بیرون.
محرم بالای تخت فهیمه نشسته بود. منتظر بود تا چشمهایش را باز کند. نیم ساعت گذشته بود؛ ولی دلهره داشت. فهیمه بهزور چشمانش را باز کرد. تا محرم اسمش را گفت، دوباره از هوش رفت. با صدای محرم دوباره به هوش آمد. محرم گفت «پاشو دخترت رو ببین، تپلِ تپله!»
همهاش در حال شوخی کردن و سربهسر گذاشتن بود، میخواست به فهیمه روحیه بدهد. دم غروب وقتی همه مهمانها رفتند، آمد بالای سر فهیمه، خم شد و گفت «میدونم ناراحت نمیشی. چون شب شهادت بود برات گل و شیرینی نگرفتم.» فهیمه به چشمهای محرم نگاه کرد. اصلا برایش گل و شیرینی مهم نبود. محرم جای همه چیز را برایش پر میکرد.
بعد ادامه داد «میدونی چیه من دیگه بچه نمیخوام. تو خیلی اذیت شدی. برام سخته که تو اینطور روی تخت بیمارستان باشی و من راحت بچرخم.»
همان لحظه اول که فاطمه را دید مهرش به دلش افتاد. سفید بود . تپل و لپگلی. انگار همه دنیایش شده بود. از روز اول که سهتایی برگشتند خانه خودشان با فاطمه حرف میزد. اسمش را گذاشته بود جانای بابا، مالای بابا. از سر کار که میآمد خانه، بلند میگفت دختر بابا چطوره؟ خوابه یا بیدار؟ بعد فاطمه را از بغل فهیمه میگرفت و نازش میکرد. میبوسیدش. فاطمه را میبرد اتاق صدای قرآن را بالای سرش میگذاشت؛ بعد برمیگشت پیش فهیمه.
کمی کارهای خانه را انجام میداد. قربان صدقه فهیمه میرفت. وسط ظرف شستن یا جارو کشیدن با آواز میگفت کی از همه قشنگتره؟ خودش هم جواب میداد خانوم خودم. آنقدر شعرهای جورواجور میخواند تا صدای فهیمه بلند میشد، میگفت محرم تو را به خدا اینقدر لوسم نکن.
بعد از بهدنیا آمدن فاطمه مچ دستهای فهیمه درد میکرد. برای همین محرم بهشدت حواسش به فهیمه بود. تا جایی که خانه بود خودش کار میکرد: سفره میانداخت؛ غذا میآورد؛ ظرفها را میشست. فاطمه که شیر میخورد به فهیمه میگفت بده به من تا آروغش را بگیرم.
هر وقت سر ظرفشویی میرفت اول وضو میگرفت، بعد ظرف میشست یا کار میکرد. همیشه وضو داشت. سر هر کاری اول بسم الله میگفت.
اگر میآمد خانه و میدید فهیمه کاری کرده ناراحت میشد و اخم میکرد. میگفت «نمیدانی ناراحت میشوم. باز هم کار خودت را میکنی»! فهیمه هم دلش نمیآمد محرم با همه خستگیاش، تازه بیاید ظرف هم بشورد.
هیئت که میرفت، زود برمیگشت خانه. دیگر مثل قبل با بچهها خانه اصغر نمیرفت. گاهی اوج حرفهای بچهها ساکت میشد و میگفت بلند شوم بروم. سعید میزد پشتش و میگفت همه زن دارند تو هم زن داری، زنذلیل! میگفت خانمم دستش درد میکند. باید بروم کمکش. سعید با خنده میگفت بدو بدو. خاک بر سر زنذلیلت!
بریدهای از کتاب «جانا»، جلد ششم از مجموعهی مدافعان حرم، خاطرات و زندگینامه شهید مدافع حرم، محرم ترک(صفحه 58تا60)
نویسنده: منصوره قنادیان
انتشارات روایت فتح
