یکی از دوستان شهید محمد تاجبخش از دوست شهیدش اینگونه روایت میکند:
دوره آموزشی ما در حال اتمام بود که شش نفر از بچهها برای رفتن داوطلب شدند. روزی که قرار بود اعزام شوند برای خداحافظی به اتاق ما آمدند. موقع خداحافظی محمد آخرین نفر جمع بود که از آن اتاق خارج شد و یکسال بعد عم او آخرین نفر از آن شش نفر بود که به سوریه اعزام شد.
اما محمد اولین نفری بود که به شهادت رسید. این اتفاق من را به یاد این شعر معروف انداخت که:
ما سینه زدیم، بیصدا باریدند
از هر چه که دم زدیم، آنها دیدند
ما مدعیان صف اول بودیم
از آخر مجلس شهدا را چیدند
چند میلیون طلب شهید از دیگران
قبل از اعزام به شوخی میگفت: «اگر بلایی سر من آمد و به شما بدهی داشتم، از حسین آقا بگیرید، بدهیهای من پای ایشان است.» ما هم به حسین میگفتیم: «برو دعا کن محمد شهید نشود وگرنه کارت درآمده! باید کلی پول به این و آن بدهی».
بعد از شهادت محمد، حسین پیش من آمد و گریه کنان گفت: «محمد نه تنها به کسی بدهکار نبود بلکه چند نفری هم میگویند که به او بدهی دارند و تا الان چند میلیون طلب شهید از دیگران مشخص شده است».
روی حق الناس حساسیت زیادی داشت و این مطلب بعد از شهادت ایشان بیشتر برای ما آشکار شد.
