اصلا یادم نبود که چیزی نخورده ام و با معده خالی راه افتادم توی خیابان، ولی احساس ضعف و گرسنگی هم نداشتم. بیشتر دلم می خواست مقدمات عقدمان فراهم شود و این پسرخاله نشان کرده دوران کودکی، در واقعیت هم با من همسر و محرم شود. بالاخره آقا عبدالله به حرف آمد و احوالم را پرسید و همان چیزی را گفت که چند لحظه قبل از ذهن خودم گذشته بود. اینکه گرسنه ام یا نه!
خوب صبحانه که نخورده بودم. هنوز جوابی از من نشنیده بود که خودش گفت:« باید تحمل کنیم، بعد از آزمایش یه چیزی می خریم می خوریم.»
چند ساعتی طول کشید تا نوبت به ما رسید و به اتاق خون گیری رفتیم. اما چیزی نگذشت که پنبه به دست با هم از اتاق های خون گیری بیرون آمدیم، برگه تاریخ جواب را گرفتیم و آزمایشگاه را ترک کردیم. از وقت صبحانه خیلی گذشته بود، ولی یک لیوان بزرگ آب هویچ بستنی مهمان آقا عبدالله شدم.
طعم شیرین بستنی و آب هویچ، کنار عبدالله خیلی به دلم نشست و دلم می خواست آنقدر با آب هویچ بستنی بازی بازی کنم تا بیشتر کنارش باشم و دیرتر با هم خداحافظی کنیم. بعد از سال ها این نامزد خیالی را جلوی چشم هایم، تمام قد می دیدم، آن هم نه در یک مهمانی فامیلی، در شلو غی شهر و یک هوای دو نفره.
گزیده ای از مجموعه مدافعان حرم2 - «سِرّ سَر»
روایتی از زندگی شهید مدافع حرم عبدالله اسکندری
نویسنده: نجمه طرماح
انتشارات روایت فتح
