یکی از بی سیم های تکفیریها افتاد دست ما. سریع بیسیم را برداشتم. میخواستم بد و بیراه بگویم. عمار آمد و گفت که دشمن را عصبانی نکن.
گفتم «پس چی بگم به اینا؟!» گفت «بگو اگه شما مسلمونید، ما هم مسلمونیم. این گلوله هایی که شما به سمت ما میزنید باید وسط اسرائیل فرود میاومد.»
این جملات را چند بار به عربی تکرار کردم. در جواب به من فحش دادن. عمار اشاره کرد به خودت مسلط باش. دوباره همان حرف ها را تکرار کردم. وقتی دیدند حرف ما حق است کمی آرام شدند. سوال کردند شما کی هستید و چرا با ما میجنگید.
به اون ها بگو ما همونهایی هستیم که صهیونیست ها رو از لبنان بیرون کردیم... ما همون هایی هستیم که آمریکاییها رو از عراق بیرون کردیم... ما لشکری هستیم از لشکر رسولالله... هدف نهایی ما مبارزه با صهیونیستها و آزادی قبله اول مسلمونها، مسجدالاقصی است... ما هیچ دعوایی با شما نداریم... این توطئه وهابیت و اسرائیل و آمریکاست که میخوان بین مسلمونها جنگ بندازن...
تند تند حرفهایش را به عربی میگفتم. تدبیر آدمی که تا چند لحظه قبل میخواست دشمن را به خاک سیاه بنشاند، تبدیل شد به صحبت پشت بیسیم و حفظ وحدت. عمار به تکفیریها تلنگر زد. بحث و جدل ما ادامه پیدا کرد تا وقت اذان. میخواستم با گفتن اذان شیعی لرزه بر اندام شان بیندازم. عمار مخالفت کرد. گفت به سبک اهل سنت اذان بگو. زیر بار نرفتم. گفت «حضرت آقا وقتی به کردستان سفر کرده بودند توی یکی از نماز جماعت ها به موذن سنی گفته بودند بلند شو اذان بگو.»
بعدازظهر همان روز 12 نفر از تکفیریها تسلیم ما شدند. میگفتند «از شما در ذهن ما یک کافر ساختهاند.»
بریده ای از کتاب «عمار حلب»، روایتی از زندگی شهید مدافع حرم محمدحسین محمدخانی
نوشته محمدعلی جعفری
انتشارات روایت فتح
