.jpg "«تا شهید نشوم، برنمیگردم»")
حریم حرم: شهید «جاسور محمد اسماعیل» از رزمندگان حزب الله و از اهالی منطقه «بریتال» در لبنان بود. این شهید مدافع حریم حرم درتاریخ 1392/2/29 - 2013/05/19 در حین انجام وظیفه مقدس جهاد در سوریه به شهادت رسید اما پیکر پاک و مطهرش در اسارت تروریستهای تکفیری ماند تا اینکه دو ماه بعد از تاریخ شهادتش به لبنان بازگردانده و در جمع دوستان و هم رزمانش تشییع شد.
یکی از همرزمان شهید «تراب» که تا لحظات آخر، شهید را در حین مبارزه با دشمن دیده بود از زخمی شدن خودش و تلاش بی وقفه شهید «تراب» برای نجات او اینگونه نقل میکند:
«به جز درد ناشی از جراحتها دیگر به چیزی توجه نداشتم. حتی صدای خمپارهها و گلولهها را هم نمیشنیدم. بر روی خاک افتاده بودم. درگیریها در اطرافم در جریان بود. خودم را برای شهادت آماده کرده بودم و چهره دوستان شهیدم در بهشت به نظرم می آمد. ناگهان صدایی را شنیدم؛ نمی دانم می دوید یا راه می رفت؟! زمانی که «تراب» می دوید زمین هم در زیر پاهایش می لرزید.
به کنارم رسید. خونریزی شدید، مرا از رمق انداخته بود و تمام توانم را گرفته بود. به چهره گندم گونش نگاه کردم؛ دانههای عرق آغشته به خاک میدان بر چهره اش نشسته بود. ویژگی و خصلتش همچون نام جهادی اش (تراب) بود. به او تبسمی زدم و گفتم: تراب! مرا اسیر میکنند.
هنوز حرفم تمام نشده بود که چشمانم را بستم. از شدت درد داشتم بیهوش میشدم که سیلی محکمی بر گونه ام نشست و مرا هشیار کرد. متعجب به او نگاه کردم؛ «تراب» فریاد میزد: «مجتبی .. مجتبی .. چشمت را نبند .. بیهوش نشو .. خبر دادم الان امدادگران میرسند».
نمی توانستم بیدار بمانم و به هوش باشم. بی حس شدم و چشمانم را بستم اما ناگهان سیلی دیگری را بر گونههایم احساس کردم. تراب بود؛ فریاد میزد: « تا نفس دارم نمیگذارم تو را اسیر کنند .. مجتبی! بیدار شو» .
از ته قلبم خندیدم و دردم را تحمل کردم. من هم یک سیلی به او زدم تا جواب سیلیاش را بدهم. «تراب» خندید. گاهی به من نگاهی میکرد تا بی هوش نشوم و گاهی به نبردش ادامه میداد. همینکه احساس میکرد که از هوش خواهم رفت به من سیلی میزد تا روحم به جانم بازگردد. با هر سیلی چشمانم را باز میکردم و جواب سیلی اش را با زدن سیلی به او می دادم.
امدادگان دیر کرده بودند. سیلیهای «تراب» دیگر مونس دردم شده بود. بالاخره ماشین امداد از دور آشکار شد. «تراب» گفت:« (امدادگران) رسیدند؛ از دست سیلیهایم راحت شدی! ». هنوز ماشین امداد متوقف نشده بود که در محاصره آتش دشمن قرار گرفت و راننده آن مجبور شد به مکانی امن برود. امدادگران به زحمت خودشان را به من رساندند. در آن هنگام حس کردم ساعت رفتنم نزدیک است و از آنها خواستم تا بروند و مرا رها کنند؛ آنها رفتند و من تنها ماندم.
«تراب» به امدادگران نگاه کرد فریاد زد:« او را به عقب ببرید من شما را پوشش میدهم» سپس نگاه معنا داری به من انداخت و گفت: «مجتبی! به تو گفتم تا نفس دارم نمی گذارم اسیرت کنند». بعد از آن دستش را بلند کرد و گفت: «بروید.. من بر نمیگردم ».
مجتبی به همراه امداگران رفت و «تراب» از دیدگانش غائب شد اما او هر زمان که از هوش می رفت چهره خاکی و زیبای او در مقابل چشمانش ظاهر میشد «مجتبی» بعد از آن روز بسیار منتظر بازگشت «تراب» بود تا اینکه پس از یک ماه و نیم روز اسارت، پیکر پاک و مطهرش بازگشت.
مادر شهید «جاسور محمد اسماعیل» میگوید: فرزندم به من گفته بود «تا شهید نشوم، برنمیگردم».
یکی از همرزمان شهید «تراب» که تا لحظات آخر، شهید را در حین مبارزه با دشمن دیده بود از زخمی شدن خودش و تلاش بی وقفه شهید «تراب» برای نجات او اینگونه نقل میکند:
«به جز درد ناشی از جراحتها دیگر به چیزی توجه نداشتم. حتی صدای خمپارهها و گلولهها را هم نمیشنیدم. بر روی خاک افتاده بودم. درگیریها در اطرافم در جریان بود. خودم را برای شهادت آماده کرده بودم و چهره دوستان شهیدم در بهشت به نظرم می آمد. ناگهان صدایی را شنیدم؛ نمی دانم می دوید یا راه می رفت؟! زمانی که «تراب» می دوید زمین هم در زیر پاهایش می لرزید.
به کنارم رسید. خونریزی شدید، مرا از رمق انداخته بود و تمام توانم را گرفته بود. به چهره گندم گونش نگاه کردم؛ دانههای عرق آغشته به خاک میدان بر چهره اش نشسته بود. ویژگی و خصلتش همچون نام جهادی اش (تراب) بود. به او تبسمی زدم و گفتم: تراب! مرا اسیر میکنند.
هنوز حرفم تمام نشده بود که چشمانم را بستم. از شدت درد داشتم بیهوش میشدم که سیلی محکمی بر گونه ام نشست و مرا هشیار کرد. متعجب به او نگاه کردم؛ «تراب» فریاد میزد: «مجتبی .. مجتبی .. چشمت را نبند .. بیهوش نشو .. خبر دادم الان امدادگران میرسند».
نمی توانستم بیدار بمانم و به هوش باشم. بی حس شدم و چشمانم را بستم اما ناگهان سیلی دیگری را بر گونههایم احساس کردم. تراب بود؛ فریاد میزد: « تا نفس دارم نمیگذارم تو را اسیر کنند .. مجتبی! بیدار شو» .
از ته قلبم خندیدم و دردم را تحمل کردم. من هم یک سیلی به او زدم تا جواب سیلیاش را بدهم. «تراب» خندید. گاهی به من نگاهی میکرد تا بی هوش نشوم و گاهی به نبردش ادامه میداد. همینکه احساس میکرد که از هوش خواهم رفت به من سیلی میزد تا روحم به جانم بازگردد. با هر سیلی چشمانم را باز میکردم و جواب سیلی اش را با زدن سیلی به او می دادم.
امدادگان دیر کرده بودند. سیلیهای «تراب» دیگر مونس دردم شده بود. بالاخره ماشین امداد از دور آشکار شد. «تراب» گفت:« (امدادگران) رسیدند؛ از دست سیلیهایم راحت شدی! ». هنوز ماشین امداد متوقف نشده بود که در محاصره آتش دشمن قرار گرفت و راننده آن مجبور شد به مکانی امن برود. امدادگران به زحمت خودشان را به من رساندند. در آن هنگام حس کردم ساعت رفتنم نزدیک است و از آنها خواستم تا بروند و مرا رها کنند؛ آنها رفتند و من تنها ماندم.
«تراب» به امدادگران نگاه کرد فریاد زد:« او را به عقب ببرید من شما را پوشش میدهم» سپس نگاه معنا داری به من انداخت و گفت: «مجتبی! به تو گفتم تا نفس دارم نمی گذارم اسیرت کنند». بعد از آن دستش را بلند کرد و گفت: «بروید.. من بر نمیگردم ».
مجتبی به همراه امداگران رفت و «تراب» از دیدگانش غائب شد اما او هر زمان که از هوش می رفت چهره خاکی و زیبای او در مقابل چشمانش ظاهر میشد «مجتبی» بعد از آن روز بسیار منتظر بازگشت «تراب» بود تا اینکه پس از یک ماه و نیم روز اسارت، پیکر پاک و مطهرش بازگشت.
مادر شهید «جاسور محمد اسماعیل» میگوید: فرزندم به من گفته بود «تا شهید نشوم، برنمیگردم».
