شهید رضا بخشی
(فاتح)

بسم رب الشهداء و الصدیقین

من نمی‌گویم سمندر باش یا پروانه باش
چون به فکر سوختن افتاده‌ای، مردانه باش!

دوستان زیادی داشتم که در طی این سال‌ها عاشقانه پر کشیدند و رفتند، شب‌ها، روزها، خوبی‌ها و خوشی‌ها و بدی‌ها و مرگ و زندگی را در کنار هم تجربه کردیم. این تعهدی شخصی و درونی است که نسبت به خودم و در قبال شهدا احساس می‌کنم. بسیاری از مصائبی که امروز تحمل می‌کنم به خاطر همین بچه‌هاست، بی‌خوابی، گرسنگی، سرما و گرما، بی‌احترامی و جسارت‌ها و هر چیزی که می‌خواهد باشد.

من اطمینان دارم این مسیر، مسیری مقدس است، نباید حیف و پایمال شود، خون‌های بسیاری پای این نهال ریخته شده، نشود که به خاطر اشتباه و جاه‌طلبی برخی‌ها پایمال شود، به خاطر همین من حاضرم از همه‌چیزم برای این راه مایه بگذارم. اگر خدا لیاقت شهادت را به من داد و من هم به جمع بچه‌ها پیوستم، می‌خواهم کسانی که بعد از من می‌آیند و مسئولیت قبول می‌کنند، وجدانی کار کنند و همیشه وجدان خودشان را قاضی قرار دهند.

خون‌هایی که اینجا ریخته شده، دست‌وپاهایی که اینجا قطع شده، جانبازی‌های بچه‌ها و مجروحین قابل فراموشی نیست. صفحه دسکتاپ لب تاپ من از عکس شهدا پرشده، گاهی اوقات که می‌بینم، خجالت می‌کشم. حقیقتاً کم‌کاری می‌کنیم، یا هدفی که تعیین‌شده را دنبال نمی‌کنیم و پشت‌کار نداریم.

دوست دارم کسانی که بعد از من می‌آیند، باانگیزه دوچندان و خیلی قوی‌تر از ما، ما که چیزی نیستیم، کسانی بیایند که برای نفرات بعد از خود الگو باشند. بچه‌های زیادی از گران‌بهاترین چیز که زندگی‌شان بوده و از آن باارزش‌تر نداشتند، گذشتند، کاری بکنیم که فردا شرمنده این شهدا نباشیم و هر طور شده از این تشکیلات و از این راهی که بازشده دفاع کنیم.

مسئله مهمی که می‌خواهم بگویم این است: دوست دارم بچه‌هایی که من با آن‌ها کارکردم، حقیقتاً من را حلال کنند، می‌ترسم از اینکه کسی از من ناراضی باشد، خیلی می‌ترسم. از هیچ‌چیز دیگر ترسی ندارم ولی از اینکه یک کسی به خاطر اشتباه من دچار مشکل شده باشد خیلی می‌ترسم.

به خانواده و مخصوصاً به مادرم بگویید که زیاد برای من گریه و بی‌تابی نکنند. تنها کسی که در این دنیا خیلی دوستش دارم، مادرم است، واقعاً هیچ‌کس به‌اندازه مادرم برایم عزیز نیست. اگر من بین بچه‌ها نبودم، همین‌الان عاجزانه از آن‌ها می‌خواهم که من را حلال کنند.